De heiwandeling

29 sep

 

Na een bijzonder geslaagde voorstelling in een Oosterbeekse tuin ging ons mini-tweet-upgroepje de hei op. Dat hoopten we althans want de eerste paar honderd meter liepen we over een geasfalteerd paadje door wat bosschages. Maar toen, eindelijk, zagen wij een piertig heidestruikje! Zes telefoons werden uit kontzakken getrokken om dit prachtige plantje op de Veluwe vast te leggen.

Het landschap werd steeds ruiger en wilder maar voldeed nog niet aan onze hoog gestelde verwachtingen. Toen wij dan ook een vreemdsoortig zwart sprinkhaanachtig schepseltje tegen kwamen stortten wij ons met alle overgebleven kennis van de biologielessen der middelbare school op dit insect. Darwinachtige gevoelens borrelden op, was het een sprinkhaan of een krekel? Wat waren zijn natuurlijke vijanden? Is tie giftig?!

Goddank had iedereen, nou ja, bijna iedereen, Google op zijn telefoon en konden wij vrij snel de Nemobius Sylvestris, alias de boskrekel, afvinken op ons To Do lijstje. Onze passen werden kwieker en iemand begon al voorzichtig “Kom mee naar buiten, allemaal” te fluiten.

Voortvarend klommen en klauterden wij over een wildrooster, helemaal klaar voor ringslang, zwijn en hert. En toen wij in de verte drie reeën de bosrand in zagen schieten naderde ons Rien Poortvlietniveau ongekende hoogtes.

Hier en daar werden plukken mos in het haar gewrongen, onschuldige takjes werden heuse speren en de mannen in het gezelschap lieten penetrant ruikende geursporen achter. Bij een helder klaterend beekje knielden wij neder en lebberden het kostbare vocht naar binnen. Totdat wij begrepen dat er juist in die gesnoeide oeverrestanten  slangen en anders kwaad hun heil zocht!

Maar geen nood, wij naderden de Wodans eiken en daar zat ongetwijfeld een druïde in met zo’n Asterix en Obeliksachtig snoeimes om de juiste helende kruiden voor ons te oogsten. Nou zat hij er niet maar de wetenschap dat deze bomen al eeuwen meer hadden gezien dan wij was wel confronterend.

Tegen die tijd begon, uiteraard, de mannelijke helft van ons gezelschap over eten, honger en dorst en gereserveerde tijden bij het restaurant. Daar wij nog behoorlijk wat kilometers verwijderd waren van onze auto’s werd het marstempo ietwat opgeschroefd. De meest zeldzame planten en diersoorten werden vertrapt en vermorzeld, jammer dan, de mannen hadden honger!

Het éénbladig septemberkruidje weende, de goudgeelgerande  avondtor bleef achter, spartelend op zijn rug….

In het restaurant aten de mannen dat éne ree die dacht op tijd weg te springen in de bosrand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: