Dan horen wij de wielewielewaal!!

30 sep

 

U weet dat ik, dankzij mijn zonen en hun middelbare school opleiding, de afgelopen jaren heel wat kunstzinnige uitingen uit binnen- en buitenland heb mogen zien en beleven. Dat dit niet altijd een onverdeeld genoegen was moge duidelijk zijn. Meer dan eens zat ik met mijn kunstminnende handen in mijn haar en zocht tevergeefs de diepere achterliggende gedachten bij een kunstwerk.

Toen ik dus afgelopen zondag met diverse uit het land geplukte twittervrienden een buitenvoorstelling, genaamd De Heg, ging kijken was ik op alles voorbereid. Uiteraard was het één en ander gesitueerd in een oude, biologisch bewerkte tuin waar vrijwilligers zich de hele week het schompus werkten teneinde bakken vol met te ver doorgeschoten courgettes gratis mee te kunnen geven.

Aangekomen slenterden wij alvast wat door de tuinen. Elk perk en perceel was netjes omgeven door een beukenhaag . Vandaar de naam van de voorstelling!!! De Heg! Plotseling werd ons groepje overvallen door een kudde hysterisch hooggehakte en toch duidelijk al voor bij de overgang zijnde vrouwen.  Deze mevrouwen hadden, in felle neonkleuren gebreide kussentjes bij zich en ons groepje werd gevraagd om daarmee onder een haag van Blauwe Regen te lopen. Snel bleek dat deze actie niets te maken had met de andere voorstelling maar voor de zekerheid was ik al weggedoken achter een grote bos Japanse Anemonen. Met een kussentje op de foto worden gezet! Dacht het niet!

Enige tijd daarna verschenen er vier mannen in zwarte overhemden en parketvloerleggersbroeken aan. Eén van hun verzocht ons, in gebarentaal,hem  te volgen en met een man of vijftig deden we dat. We liepen richting een Ploemp, Ploempachtig geluid. Voorbij de heg zagen wij een grote rechthoekige vijver. Aan weerskanten zaten twee mannen met koperen buizen in het water te roeien en dat was het moment dat ik dacht: “O, jee… daar gaan we weer”. De derde man dompelde een grote, plastic koepel in en uit het water, dat was het Ploempgeluid.

De mannen met de holle koperen buizen staakten hun geroei en begonnen te fluiten door het metaal. Mooie klanken, beetje walvisachtig en betoverend. De derde man maakte met een simpele constructie van metaal en hout bijpassende geluiden.

Vervolgens werden we meegelokt naar een andere locatie in de tuin. Een soort mini amfitheatertje met blauwe kussentjes voor onze gevoelige billen. We kregen blinddoeken voorgebonden. Oei. Das altijd oppassen!

Vanuit het midden van het theatertje klonken weer bizarre tonen en ritmische klanken. Plotseling voelde ik dat er wat in mijn handen werd gestopt. Twee stukjes schuurpapier! Algauw zat de hele tribune te sjoefelen met het schuurpapier. En het geproduceerde geluid paste wonderwel bij de klanken van de vier mannen in het midden! Vervolgens kregen we allemaal twee ijzeren holle buisjes. Nog steeds geblinddoekt volgden er ware jammsessies en waanden we ons alle bosnympfen op een paddenstoel.

Toen gingen de blinddoeken af. Ik zat in de rij waar dat het eerst gebeurde en kon zo een blik werpen op al die mensen in het publiek met blinddoek om.  Ik sputterde tegen diegene die naast mij zat. “Kijk, die mevrouw deed niet mee!! Wat flauw!” Even daarna zag ik de wit met rood gerande stok naast haar benen staan… De rest van de middag vroeg ik en mijn gezelschap zich af hoe de meneren met de zwarte hemden gereageerd hadden toen ze haar die blinddoek voor wilden doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: