Archief | september, 2014

The hell that’s called Ikea

4 sep

 

Ik had het in jaren niet meer gedaan. Zodra je uit de kleine kinderen bent doe je het niet meer zo vaak. De Ikea. Ons interieur stond het niet toe en de jongens hadden hun meegroeibedden, gekleurde plastic bekers en slängen- bëren- en könijnenknuffels al tijden achter zich liggen.

Nee, liever struinde ik brocante markten af en zette nachtkastjes naast hun Franse spijlenbedje neer waarvan een geigerteller compleet in het rood sloeg. Nadat half roestend Frankrijk een plaats in mijn huis had gevonden, bedaarde mijn antieke interieurlust . Zeker nadat we met ons huis in een gerenommeerd woon- en buitenleefmagazine hadden gestaan. Het huis was vol, ik was klaar.

Na een paar jaar was het plastic en kunststof  langzaam weer ingeslopen in de kamers van de jongens en ik sloot ietwat weemoedig mijn ogen hiervoor.  Op de nostalgische tafeltjes plakten stickers van dinosaurussen en space shuttles. Ze wilden hoogslapers dus werden de Franse, ijzeren ledikanten aan de kant gezet.

Inmiddels waren we zo’n tien jaar verder en ik had een ernstig tekort aan matras- en dekbedhoezen. En wil je dat een beetje leuk en goedkoop op de kop tikken dan ga je naar de Ikea.

Ik koos een tactisch tijdstip uit, niet dat dat bestaat, en scheurde met mijn, gelukkig Zweedse, auto de parkeergarage van minstens vijftig verdiepingen in. Die was er vroeger niet, je kon gewoon platvloers parkeren. Dat vond ik een veeg teken en enigszins huiverig stapte ik uit.

Eenmaal binnen zocht ik tevergeefs naar een karretje.  Dat vond ik niet dus moest ik genoegen nemen met zo’n besmeurd en bekwijlde buitenproportionele geelblauwe haverzak. Ik hing hem over mijn schouders en haalde diep adem. Here we go!

Nou heb je twee soorten klanten in de Ikea. De eerste maakt er een dagje uit van. Staan om half tien al op de stoep en verheugen zich dan al op de hotdog na afloop. De tweede groep is de doelgerichte klant, waartoe ik mijzelf gemakshalve reken. Deze klant heeft een kordaat boodschappenlijstje in zijn hand en stevent vastbesloten al richting kassa. Dat werkt niet.

Ook al probeer je slingerend de slenterende massa te ontwijken, er is altijd een gezin of dorpsafvaardiging dat twijfelend tussen een Nornäs bank of Kustruta dekbedhoes staat en jou de weg verspert. En geloof niet dat die handige short-cuts van Ikea zelf je enig heil bieden. Het is een val!! Je komt altijd weer op je beginpunt uit!

Na een uur had ik eindelijk de bedden en beddengoedafdeling bereikt. Ondertussen had ik een leeg boodschappenkarretje van iemand gepikt en dat was op onverklaarbare wijze ongezien gevuld met dingen waarvan ik dacht dat ik er echt niet zonder kon. Vier pakken van honderd servetten, een wc borstel, geurkaarsjes, een digitale kookwekker, donkerbruine schoensmeer en een kokosmat. O ja, vergeet ik bijna dat trosje spaarlampen.

Zwaarbeladen reed ik mijn, gelukkig Zweedse, auto de immense parkeergarage uit. Dat was overigens ook pas na drie kwartier want de ingang stond wel duidelijk aangegeven maar de uitgang niet. Ikea short-cuts…