Moeders gaat dansen

27 okt

We gingen dansen!! Swingen, Boogie Shoes en John Travolta! Ik had een gelegenheid uitgezocht waarvan de kritieken lovend waren. “Naadloos heerlijke beats en disco aan elkaar gebreid.” Kijk, dat moesten we hebben! Het bal begon om elf uur dus voorlopig was onze enige zorg wakker te blijven tot dat tijdstip.

Achter de televisie lukte dat niet dus  vandaar dat wij in colonne tegen half tien de bus richting het centrum pakten. Slenterend van kroeg naar kroeg doodden wij de tijd en liepen rond kwart over elf naar de zaal waar het allemaal gebeuren zou. Onze via Internet gekochte kaartjes werden goedgekeurd en in plaats van zo’n ouderwetse stempel op je hand kregen we een kleurig papieren reepje om onze pols als betalingsbewijs. Zo’n armbandje wat je ook om krijgt in het ziekenhuis vóór een risicovolle operatie…

“Gezellig” zeiden de mannen achter de kassa. “Jullie zijn de eerste”.  Dus toen gingen we toch nog maar even de trap omhoog terug naar de inpandige kroeg om daar wat biertjes te nuttigen. Want dat doe je niet. Als eerste op een dansfeest verschijnen. Kom nou! Iedereen dacht er zo over vandaar dat het in de kroeg gezellig druk was.  Tegen kwart voor twaalf deden wij een nieuwe poging en zakten, begeleidt door ernstig zware ploeink ploeink tonen, de trap af.

Op de muur was een, in het ritme van de ploeinktonen,  filmpje te zien van niet nader omschreven voorwerpen en objecten. Het kon van alles zijn. Rode bloedlichaampjes in een ader, een remake van Koyaanisqatsi of een Walt Disney met een hartaanval.

Er stonden welgeteld zeven mensen in de zaal. Stonden want met zo weinig volk ga je natuurlijk nog niet los op de dansvloer. Het bleef bij bescheiden heupwiegjes en zijtrapjes. Bovendien was er één man met een voet in het gips en krukken. Wat onze verwachtingen voor deze dansavond nog meer naar beneden stelde.

Maar goed, wij lieten ons niet kennen! Vanaf een hoekje in het donker zagen wij steeds meer mensen de catacomben indalen en tegen een uur of één was er heus wel spraken van een licht deinende massa. Oké, dansen!

Toen na een uur of twee nog steeds geen Earth, Wind and Fire, K.C. of James Brown te horen was geweest, gingen we over op sterke drank. Uiteindelijk bewogen wij wat muurbloempjesachtig over de dansvloer, onvoorbereid op de vreemde muzikale wendingen in de Club 7 brij.

De man met de gipsen voet bleef hardnekkig staan in zijn hoekje en de videoclips op de muur bereikten een bruisende bacteriële fase. Wij dropen af om half drie en draaiden thuisgekomen nog een plaatje van Michael Jackson.

2 Reacties to “Moeders gaat dansen”

  1. teuntjevansw 31/10/2014 bij 7:25 pm #

    brij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: