Oefenbaby

28 nov

 

Toen wij als jong Yuppenstel een hond namen, stuurde ik quasi grappig geboortekaartjes rond en vertelde familie dat deze hond onze oefenbaby was. Hahaha! Later lachte ik hierom wat minder..

Als het kindhondje naar de dierenarts moest voor inentingen planden wij dat in onze yuppen-agenda en maakten weken van te voren vragenlijstjes en noteerden eventuele afwijkende gedragsvormen van het beest. Speciale transportkooitjes werden aangeschaft waar aan wij Bram ( want zo heette hij) lieten wennen in de week voor de afspraak. Dat de veterinair slechts drie blokken verwijderd was van ons huis, drong toen niet zo tot ons door.

Gespannen zaten wij in de wachtkamer met een keurig geborsteld en geplukt hondje te wachten. In de spreekkamer aangekomen bombardeerden wij de dierenarts met zoveel vragen en opmerkingen tegelijk dat de arme man er van overtuigd was dat er een heus mensenkind in dat plastic bakkie zat.

Maar al snel tilde hij met een vloeiende beweging de pup uit zijn kooi en deponeerde die op de behandeltafel. Geschrokken schoten wederhelft en ik naar voren! Het was een heel smal tafeltje, ons oogappeltje zou er eens af kunnen vallen!!

Intussen had de dierenarts al door dat wij zo’n overdreven bezorgd honden-oefen-baby-stel waren en toen ik vroeg of het verstandig was om wat peterselie door het voer van het hondenkind te mengen keek hij me aan en slaakte alleen een diepe zucht.

Na de eerste zomer kampeervakantie met Bram durfden mijn vader en zijn vrouw niet meer langs te komen. Zij wisten dat alle vakantiefilmpjes  vol zouden zijn met Bram bij de Franse rivier, Bram in de tent, Bram buiten de tent, Bram eet uit een Frans bakje, Bram draait een Franse drol, Bram kijkt naar een Franse poedel, Bram eet een stokbrood.

Die herfst wandelden wij door de Utrechtse bossen. We lieten Bram even loslopen, lekker, kon hij even voor ons uit rennen en dan weer terug. Dat deed hij dus niet. Dat terug. Na twee meter schoot hij links de bosjes in en verdween.

“Ach joh” grapten wij naar elkaar. “De puber wil even zijn grenzen verkennen! “ en wij floten vrolijk door de bomen heen zijn  ‘kom hier’ signaal. Na twintig minuten had ik zo’n droge bek en kloppend hart dat ik niet meer kon fluiten en alleen nog maar piepend “Bram! Waar ben je?” kon uitroepen.

Tegen die tijd begonnen we ook mede-wandelaars lastig te vallen. Of ze een kleine bruine Cairn Terriër hadden gezien. Na nog eens een half uur liet ik alleen maar de lege riem voor me uit bungelen en kon nog net iets van “Hond??” uitsnikken. Na anderhalf uur gaven we het op, reden naar huis en belde 112. Goed, dat bestond toen nog niet, net zoals mobiele telefoons, ik geloof dat we de politie gebeld hebben.

Een uurtje later kregen we een telefoontje. Bram was gevonden! Bij een hippisch concours in Leusden. Toen wij hem wenend en trillend in onze armen sloten was hij zo volgepropt met friet, kroket en chips dat we die peterselie er nooit meer in hebben gekregen.

  1. Met Bram is het goed afgelopen. Met onze drie mensenkinderen ook.

2 Reacties to “Oefenbaby”

  1. justanoldlady 28/11/2014 bij 10:00 pm #

    Eerst een hond en dan pas kinderen. Dat had ik voor de kinderen moeten bedenken.

    • Anoniem 18/10/2016 bij 6:49 am #

      En weer moest ik schateren, zo herkenbaar! mijn collega’s weten ondertussen dat ze niet moeten vragen waarom. haha Mijn plezier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: