pubers

8 dec

 

Stomme pubers. Het is dat ik er zelf één ben geweest en al de smoesjes en excuses ken. Anders zou je er zo intrappen.  Zoon3 (16 lentes jong) kondigde op zondagavond aan dat hij nog even wegging. Tuurlijk, al gilde ik wel nog in het voorbijgaan “Maak het niet te laat!!” want dat doe je als pubermoeder, zeker als je afgelegen woont en de wegen donker en duister zijn. En gillen moet je anders horen ze je niet. Alhoewel ik daar geen last van heb als ik roep dat het eten klaar is…

Maar goed, zoon3 ging de hort op. Tegen half negen ontving ik een berichtje op mijn mobiel. “Vermoordt mij niet maar het wordt iets later”.  En “Mijn mobiel is bijna leeg, ik ben dus niet dood als ik niet antwoord.” Natuurlijk ben ik ook niet de beroerdste dus ik  verlengde zijn ATA met een uur. “Uiterlijk half elf thuis!” en tegen tienen vertrok ik naar mijn bed.

Tegen kwart over elf wordt er ruw aan mijn slapende arm getrokken. “Hij is er nog niet ” spettert wederhelft in mijn rustend oor. Hoogst irritant maar ik slaap en dan zal alles mij een worst wezen. Als mijn moederinstinct me wel goed wakker krijgt, tegen een uur of half één, werp ik een blik over de balustrade en zie brommerhelm en winterjas keurig hangen in de hal. Ik ga weer liggen en val vrij snel weer in slaap terwijl ik mijn preek voor die ochtend aan het voorbereiden ben.

’s Ochtendsvroeg vloog er een puberschim voorbij die “Doei”  riep en verdwenen was voordat ik mijn tirade begonnen was. “Je was te laat!! “ miemde ik tegen het luchtledige.

Maar ’s avonds stond ik klaar. Met pollepel in de hand en ernstig Dr Spock ogend gezicht. Terrorpuber kwam binnen met zijn liefste glimlach. Ja, ze zijn niet gek! Ik heb wel eens meegemaakt dat er een bosje bloemen bijzat of iets lekkers!  Maar dat werkt niet bij mij! “Dat was niet half elf, gisteravond” begon ik het duel.

“Ja maar ik had je toch een berichtje gestuurd dat het later zou worden? “ reageert het met bijna onmenselijke verontwaardiging. Op mijn tegenwerpingen dat half elf laat genoeg was, komt het. “Ja maar mijn vriend zat in de put, zijn vriendin had het uitgemaakt na twee jaar verkering. Ik moest hem bijstaan, dat zou jij ook doen !!” Want dat doen ze dan, die pubers. Ineens zijn het poelen vol empathie en medeleven. Normaal gesproken gunnen ze hun broers  niet het licht in de ogen maar ze denken wel en vinden dat wij als ouders daarin moeten trappen.

Ik herkende dit wel. Gebruikte het vroeger ook regelmatig. Nog steeds eigenlijk als ik doordeweeks effe de deur uit wil. Met een zwaar medemensgevoelend gezicht keek de puberzoon mij aan. Zo van “Ja, toch?” Nice try maar de rest van de week blijf je binnen.

 

 

 

Eén reactie to “pubers”

  1. Margreet 18/10/2016 bij 7:05 am #

    <3 xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: