pubers, the sequel

10 dec

Zoon3 komt uit school thuis tegen half vijf. Met een zwaar ingestudeerd loopje ploft hij neer op de bank. In zijn hand een verpakking gevulde koeken van de Euroshopper. Er zit er nog één in. Na wat gevloek op medespelers tijdens een computergame verdwijnt hij naar boven. Uiteraard pas na het stellen van de enige vraag in het puber-vocabulaire “Wat eten we vanavond?”

Een uurtje later is het eten klaar. Ik toeter met de speciaal daarvoor bestemde jachthoorn en uit alle hoeken en gaten verschijnen mannen. Eenmaal aan tafel ontbreekt zoon3. Dit verschijnsel kennen wij inmiddels en wij begonnen rustig aan de maaltijd. Vijf minuten verstrijken en het eten begint ietwat af te koelen. Ik besluit nog één poging te wagen en loop naar de andere kant van het huis om met een bezemsteel tegen het plafond te hengsten. Precies onder zijn bureau. Niet dat hij daaraan zou zitten want huiswerk is een inferieur onderwerp in zijn agenda. Maar het gebonk hoort hij vast wel, door zijn oortjes heen.

Na nog eens vijf minuten komt de überpuber eindelijk naar beneden. De muts van zijn trui diep over zijn ogen getrokken en uiteraard druk bezig met het communiceren via het mobiel naar de vriendenschare.

Ik zeg “Nou, nou, dat duurde lang.” Hoogst verontwaardigd pruttelt hij dat hij in gesprek was met iemand. Daarop zeg ik hem dat ik het wel zo leuk vind dat als ik gekookt heb, iedereen een beetje bijtijds aan tafel zit. Zoon3 zegt schamper “Maar ik hou toch niet van vis dus wat boeit dat ? “

Let op ouders, die zul je nog heel vaak voorbij zien en horen komen. Dat ‘boeien’ is een topic, wordt te pas en te onpas gebruikt en is altijd een excuus. Volgens het pubervolk dan.

Zoon1 werpt zich in de strijd en zegt dat we aan tafel ook leuke gesprekken kunnen hebben met elkaar. Zoon3 kijkt hem minachtend aan en met een geoefende James Bondwenkbrauw zegt hij dat hij veel liever gesprekken heeft met zijn vrienden, dat is tenminste leuk. Op dat breakingpoint twijfel ik tussen een figuurlijke, misschien wel letterlijke, lel om zijn oren of niet.

Gelukkig herinner ik me op tijd hoe ik zelf was op die leeftijd. Thuis was niet interessant! Daarbuiten, daar gebeurde het! Waar iedereen je leuk vond en nooit kritiek durfde te hebben. De heilige vriendenkring waar iedereen denkt zoals jij!

“Oké” zeg ik. “Je hebt duidelijk je puberpet op vanavond.” Hij kijkt me aan met die mooie ogen van hem en zegt zachtjes “Ik kan toch niet anders? “

l

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: