Kerstmiscrisis!

19 dec

 

Tjonge, wat ben ik blij met twee zonen op een hogere beroepsopleiding en nog ééntje op de middelbare school. De woorden Kerstontbijt en Kerstdiner veroorzaken hier nog steeds een traumatische gruwelgolf.

Ja, en niet alleen bij mij, ook bij de jongens. Het kerstdiner bestond hier,  op het platteland, meestal uit boerenkoolstamppot. Al die vrouwen van de appelboeren hier hadden zoiets van “Niks mis met boerenkoolstamp” dus dat werd geserveerd. Onvrijwillig aangewezen want toevallig bij het schoolhek staand, kreeg je een plastic zak met piepers en boerenkool in je handen gedrukt.

Aangekeken door minstens de helft van de ouders van je kinds klasgenoten accepteerde je de zak en ging op de bewuste donderdagochtend boerenkoolstamppot maken in je La Creuset pannetje. Het kon ook erger. Dan was het thema Zuid-Amerika en verwachtten de onuitputtelijke schare des vrijwillige moeders dat je met salsa hapjes en dies meer tevoorschijn kwam. En dan had ik nog niet eens een baan buitenshuis!

Toen ik op de lagere school zat had je dat gedoe niet. Het enige spektakel was de musical van de zesde klas, waar we maanden mee bezig waren. Daarvoor kwamen de ouders eindelijk eens naar de school en kregen een drankje zonder er wat er voor te hoeven doen. Ze werden keurig ontvangen in het gymlokaal waar wij bibberend achter de gordijnen klaarstonden.

Tegenwoordig is dat anders. Voor iedere poep en scheet wordt hulp van de ouders verwacht. Simpele klusochtendjes kunnen niet doorgaan zonder pa of moe. Mijn juf deed dat vroeger met strakke hand en wij borduurden als brave lammetjes kruistekens op een lapje stof, derde klas. Ik weet uit ervaring dat knutseluurtjes in groep vier fantasieloze frutsels opleverde.

Nu wordt dus voor iedere festiviteit hulp van ouders gevraagd. Pasen, Suikerfeest, Sinterklaas en Kerstmis. Natuurlijk help je mee maar juist aan het eind van het jaar ben je zelf al zo druk met van alles. Moet je voor plus minus veertig kinderen een kersthapje verzinnen.  Panisch denk je: Ik doe wel knakworstjes in bladerdeeg!” totdat je de lijst met intolerante, allergische en niet-mag-vanwege-gelooflijst onder ogen krijgt. Gluten en noten mag ook niet, en melk is ook uit den boze. Op dat punt geef je het op. Je prepareert een stengel bleekselderij met glitters en weet dat niemand dat gaat eten maar ja.

Erg gezellig dus. Maar nog altijd beter dan het kerstontbijt op school. Drie hongerige jochies om kwart over acht inde auto schuiven is echt geen pretje. Met een ritselend plastic zakje waarin goedkoop bestek en kartonnen bord zat, want denk maar niet dat je het familiezilver ooit terugziet na zo’n dag. Mijn zonen stormden vraatlustig de schoolpoorten binnen, op zoek naar voedsel.

Ik begreep dat tegenwoordig hagelslag uit den boze is. Nou, wat een pret wordt dat bij het kerstontbijt! Maar wij zijn er van verlost. Zoon3 meldde vanochtend dat hij een kerstontbijt had op school. Met zijn Havo-4 leerlingen hadden ze dat allemaal zelf geregeld. Ik heb er niets van gemerkt en kon heerlijk in bed blijven liggen tot half acht.

Eén reactie to “Kerstmiscrisis!”

  1. John (bokke1969) 19/12/2014 bij 10:24 pm #

    Mooi stukje weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: