My boogie shoes

1 jan

Weer eens wat anders dan suf op de bank met een oliebol; dacht ik toen ik de aankondiging van een dansfeest op 31 december zag. Met muziek uit de jaren negentig dus de kans was groot dat ik minstens één nummer zou herkennen. Aanvangstijd was om 22.00 uur en het zou doorgaan tot het vroege ochtendgloren om 06.00 uur. Dat klopte natuurlijk niet, om  zes uur is het nog stikkedonker maar goed.

Ik twitterde wat mede-partygangers bij elkaar en al gauw hadden we kaartjes gekocht en popelden om weer eens ouderwets urenlang te dansen. Uiteraard wisten we nog van de vorige keer bij een dergelijk evenement, dat wij niet al om tien uur bij de deur moesten staan. Want dan is er nog geen hond en is de dansvloer akelig leeg en zijn onze ouwe vrouwenrimpels nog veel te goed te zien bij het stroboscooplicht.

Dus vertoefden wij eerst tot na twaalven in het Waterkwartier, dé wijk van Nijmegen met het hoogste percentage werklozen en dus het meeste vuurwerk per hoofd van de bevolking. Deze grafiek leg ik u wel een andere keer uit.

Het werd een roerig uiteinde aldaar, er vloog van alles om onze oren, vuurwerkpijlen, gillende meiden, ook keuken, en de meegenomen flessen champagne werden hoegenaamd niet genuttigd want er was bier. En zo kwam het dat ons dansgezelschap al lichtelijk huppelend met flessen bubbels in de hand richting de oude fabriekshal vertrok.

Enge groepjes van samenklonterende jongeren ontwapenden wij met een gratis slok champagne en zo kwamen wij met al onze ogen en vingers nog intact aan bij onze feestbestemming. Via de oude personeelsingang betraden wij het complex, het spoor van de poink en bloinktonen volgend.

In de hal was het aangenaam groot en al gauw bewogen wij als één groot levend organisme ritmisch op de dansmuziek. Omdat onze champagne flessen inmiddels wel leeg waren,  waren we blij dat er ook bier werd verkocht, achter in de hal, vanuit een improvisorisch barretje. En vanaf toen, een uurtje of drie, liep het een beetje uit de hand. Flirtende medefeesters verstonden en begrepen wij helemaal niet meer, kapsels zakten uit in modellen die zelfs in de jaren negentig not-done waren, enkels begonnen door te zwikken en hadden wij schoudervullingen gedragen dan hadden die nu op onze ruggen gezeten. Tijd om te gaan.

Omdat het een oude fabriekshal was geweest, was de infrastructuur rond het gebouw niet helemaal berekend op hooggehakte dames met een borrel op. Struikelend en giechelend zetten wij koers naar de bewoonde wereld. Dat verliep niet geheel vlekkeloos. Als een rechtgeaarde dronkaard gleed ik uit over een polletje industrieterreingras en ving mijn val op met mijn pink. Dat moet je niet doen. Krak. En toen vol op mijn knieën, schaaf. Ondanks de helse pijnen die mijn lichaam folterden kreeg ik de slappe lach waardoor het plaatje van een ordinaire zatte huisvrouw compleet was.

Gelukkig waren die eng klonterende jongeren al naar huis, het vuurwerk was op. Zwaar aan elkaar hangend bereikten wij uiteindelijk ons logeeradres. Dat wel. Mijn knieën zaten vol met bloederige gaten maar die zaten niet in mijn, en daar gaat dit verkapte reclameblokje eigenlijk over, 80 denier panty’s van de Hema. Morgen ga ik daar een worst kopen.

2 Reacties to “My boogie shoes”

  1. MichielZiet 02/01/2015 bij 8:38 am #

    Sterke panties.. ;-) Mooi stukje Pien! En de beste wensen. :-)

  2. Vrouwke 04/01/2015 bij 4:25 pm #

    Ik heb geen Hema benen. Hema panties passen mij niet, no matter welke maat ik ook neem. Hoe dan ook, Pien, een heel gelukkig nieuwjaar gewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: