The road to nowhere

6 jan

 

Puk bood op Marktplaats een paar fuchsiaroze laarsjes aan. Niemand wil natuurlijk laarzen in die kleur vandaar dat we het snel eens waren over de prijs. Ik hou van fuchsiaroze, zelfs mijn gehoorapparaatjes zijn in die kleur , dan snapt u het wellicht. Ik kon de laarzen diezelfde dag nog ophalen in Nijmegen dus vrolijk fluitend zette ik ‘Laarsjes ophalen’ op mijn to-do-list.

Totdat ik het adres gemaild kreeg. Mijn vrolijke fluitje versnotterde direct in dat van een dronken spreeuw. Dukenburg! De wijk in Nijmegen waar begin jaren zestig de planologen duidelijk onder invloed waren geweest toen zij de nieuwe straatnamen moesten  verzinnen.  Want, zo vonden zij lurkend aan de gemeentelijke joint, het was tijd voor iets nieuws, iets fris, iets Yeah!! En daarom kregen de wegen geen namen maar nummers. New York, man!!

Om niet helemaal de weg kwijt te raken besloten ze een aantal blokken wel een naam te geven maar daarachter cijfers. Het werd dus Lankforst 8016, Malvert 5201 en Weezenhof 1604. Klinkt zelfs high nog begrijpelijk maar de praktijk bleek anders.

Eind jaren zeventig, toen de wijk klaar was, werd er in de lokale krant toch minstens zestien keer per maand melding gedaan van wanhopig zoekende familieleden die zich uiteindelijk collectief aan de lantaarnpaal van Aldenhof 3003 hadden verhangen, uitgedroogd en verhongerd. En in die wijk moest ik dus zijn, tegen een uurtje of vier.

Ik probeerde met behulp van Google Maps de route zo goed mogelijk in mijn hoofd te prenten. Ik kende de weg tot op zekere hoogte en voor de zekerheid vroeg ik aan een vriend de route vanaf dat punt. Beladen met veertien A-viertjes stapte ik ruimschoots van te voren in de auto. Bij een rotonde die ik voor driekwart had moeten nemen ging het al mis. Het zag er ook niet uit als een rotonde vandaar dat ik op de verkeerde weg zat en gedwongen richting Frankrijk reed. Nergens kon ik keren zodat ik op het laatst zware verkeersovertredingen beging om op de juiste rijbaan te komen.

Onnodig te vertellen dat ik alle blokken met nummers aandeed. Ik zag de wijk waar ik moest zijn wel telkens voorbij schieten maar ik kon er niet bij. Ik bespaar u die twee kwartier ellende en ga verder op het punt waar ik eindelijk het blok Malvert bereikte. Jubelend en zegevierend scheurde ik met kokende motor door de straten, op zoek naar de juiste nummers.

Nu heb ik ooit eens een acht voor wiskunde op mijn rapport gehad. Goed, het was in de brugklas maar toch had ik altijd het idee dat ik cijfermatige systemen kon doorgronden. Optellend, aftrekkend, een beetje geometrie toepassen en hoppa, de stelling van Pythagoras kon er ook nog wel bij, ik zou dit nummerieke doolhof moeiteloos oplossen. Kom maar op, logica!

Na een half uur reed ik door de waas van tranen in mijn ogen per ongeluk  verkeerd en kwam zo geheel toevallig op de Malvert nummer zoveel terecht. Op de hoogste etage van het flatgebouw kon ik eindelijk de fuchsiaroze laarsjes als een trofee in ontvangst nemen. Dat dit enigszins bemoeilijkt werd door een agressieve chihuahua met woest uitpuilende boloogjes vertel ik wel een andere keer.

2 Reacties to “The road to nowhere”

  1. Tink 19/02/2015 bij 10:14 am #

    Mag ik even zeggen dat ik je blog hilarisch leuk vind :)
    Ik heb net weer even bijgelezen en lig weer eens naast de bank van het lachen (en de herkenbaarheid hier en daar). Voorrrral doorrrrgaan ajb :)

  2. Margreet 18/10/2016 bij 9:03 am #

    Kwam dit allemaal maar in boekvorm uit………………….GAAF geschreven! (Rotterdams voor erg leuk hahaha)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: