Lang zal ze leve!!

6 feb

 

Op de een of andere manier kan mijn wederhelft geen data onthouden.  Verjaardagen, betalingstermijnen en geboortedata. Goed, dat hij onze trouwdag vergeet zal me een worst wezen want die weet ik zelf ook niet. Het was ergens in juni en omdat zoon1 nu 22 is moet het zoveel jaar geleden zijn. Het was een gecamoufleerd ambtelijk en administratief moetje maar dat zijn de leukste.

Nu geef ik gelukkig weinig om obligate bossen bloemen en kadootjes. Geloof me, ik zit er niet zo mee. En in de loop der jaren merkte ik dat het een soort van sport werd om zo laat mogelijk te roepen:” Maar ik ben jarig!”.

In het begin realiseerde wederhelft zich, halverwege de avondspits, nog wel eens dat het niet zo’n doordeweekse dag bleek te zijn als hij dacht. Hij nam dan een boeket bloemen mee waarop koeiengroot stond:  ‘Van het tankstation’. Naarmate de jaren vorderden werd het een dag als alle anderen. Kan hij niks aandoen, ik moet iedere keer als hij belangrijke gegevens moet invullen met alle geboortedagen van het gezin aan komen draven anders blijkt dat hij kinderen gebaard heeft die ouder zijn dan hemzelf.

Dus ieder jaar, in de eerste week van februari  speel ik een spelletje. Ik sta ’s ochtends op maar zeg niks. (gemeen, ik weet het maar gun me die pret) Naarmate de dag vordert gaat er, ondanks een herhaaldelijk rinkelende telefoon en een volle brievenbus, geen lampje bij hem branden. Toen er twee jaar geleden, midden op de dag, een grote bos bloemen werd afgeleverd, zei hij alleen maar “Blijkbaar heb je een geheime aanbidder”.

Het blijkt een erfelijk gen te zijn. Ook de zonen hebben geen weet van wie en wanneer iemand jarig is. Zei ik tegen zoon2 dat we naar de verjaardag van OpaRob gingen, vroeg hij of we dan eieren gingen zoeken. Eén jaar geleden werd ik vijftig. Dat ging met dermate grote voorbereidingen en borrel vooraf dat zelf zij er niet onder uit konden komen.

Het jaar daarvoor echter zei ik tijdens het avondeten “Zullen we met mijn verjaardag lekker uit eten gaan?”  Luidkeels schreeuwden de mannen van Ja! Wederhelft vroeg: “Wanneer is dat ook al eens weer?” Minnetjes antwoordde ik “Gister”. U had die koppen moeten zien! Ik genoot van de schuldbewust druipende zielen. Ja, ik weet ‘t, dat is gemeen.

Tegenwoordig vragen de zonen, als op de eerste van de maand de maandagochtendsirenes afgaan, of ik jarig ben over een week. Ik verwijs hun dan stilzwijgend naar de kalender op de wc die daar tenslotte niet voor niets hangt.

U begrijpt, ik ben heel benieuwd hoe het morgen zal verlopen. Ondanks het feit dat je ouder wordt voel je je toch altijd een beetje jarig op die ene dag in het jaar. Daarom is het maar goed dat mijn vriendinnen me een taart hebben beloofd waaruit een jonge gespierde man zal springen. Taart doet me niets maar gespierde jonge mannen, daar kom ik wel mijn bed voor uit.

2 Reacties to “Lang zal ze leve!!”

  1. Veronique. 07/02/2015 bij 12:26 pm #

    Dus vandaag JARIG……Gefeliciteerd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: