Beuningen

22 feb

Beuningen. Zo’n dorp waar je niks te zoeken hebt. Je scheurt er af en toe doorheen op weg naar iets anders maar je hoeft er nooit te zijn. Toch vertrokken mijn gezelschap en ik op een druilerige zaterdagavond naar dit, in de verste verte geen parel van het Land van Maas en Waal, dorp. Een bekende van één van ons zou die avond optreden in het plaatselijke etablissement . Van tevoren had ik een opname van een repetitie van de band gehoord en ik bedacht me daarna dat we wel niet zo lang zouden blijven.

Het was zware kost, type muziek waar grote mannen met hun lange haar staan te zwaaien en de zanger slechts onduidelijk kreten vanuit zijn anus voortbrengt. Toen wij echter tegen negen uur over de drempel stapten klonk er alleen wat onschuldig aandoend gestem der instrumenten en werd er nog niet met hoofden gebangd.

Twee vrouwen met een glaasje witte wijn waren al aanwezig maar voor de rest was de ruimte nog leeg. Wij gingen zitten met een biertje en wachtten nieuwsgierig af. Toen alle instrumenten voldoende op elkaar waren afgestemd kwamen de muzikanten bij ons zitten. Uit niets kon ik opmaken dat ze straks muziek zouden maken waarbij de doden uit hun graf zouden opstaan. De vijf mannen zaten heel bedeesd met hun glazen in hun hand,  ééntje maar had lang haar en dat zat in een keurig staartje.

Trillend van de zenuwen vertelden ze dat dit pas hun tweede echte optreden was. “ Ik weet niet of Beuningen al klaar is voor ons.” sprak de zanger zachtjes en de andere bandleden knikten timide.

Ondertussen liep de kroeg vol met argeloos zaterdagavond publiek. Veel vrouwen, helemaal opgetut en met uitdagende bloesjes aan, die hoopten nu eens eindelijk een leuke vent tegen te komen. Ze vergaten daarbij dat dit de enige uitgaansgelegenheid van het dorp was en dat ze alle mannen die binnen kwamen al kenden. Daarom werden er al snel omfloerste en hoopvolle blikken geworpen op de steeds zenuwachtiger wordende bandleden.

Vlak voor ze het podium mochten beklimmen vertrok de groep en masse naar het toilet en even was ik bang dat ze door de achterdeur zouden verdwijnen maar ze kwamen terug en toen zou het toch echt beginnen. Onwennig sprak de zanger wat welkomswoorden in de microfoon en begon te zingen.

Het intro klonk nog lieflijk en toegankelijk en de dames wipten met hun voetjes mee. Totdat de gitaristen begonnen te spelen. Snoeiharde geluiden uit de krochten van de hel! De nette paardenstaart van de zanger vloog in het rond en een mevrouw verslikte zich hevig en luidkeels in haar wijn. Hier en daar hoorde je glazen breken, één vrouw viel van haar kruk en stoere mannen met baarden trokken wit weg rond hun neus. De band ontging dit alles, ze zaten diep in hun muzikale roes en speelden alsof de duivel hun op de hielen zat. Volgens mij was dat ook zo.

Toen we tijdens de pauze met de bandleden buiten een sigaret stonden te roken kwam er een man wankelend naar buiten gekropen en terwijl hij naar zijn auto strompelde zei hij “Jezus, wat een takkeherrie!”. “Yep” mompelde de zanger. “Beuningen is nog niet klaar voor ons. “

3 Reacties to “Beuningen”

  1. bertruisch 22/02/2015 bij 7:28 pm #

    Hahaha, schitterend. Da’s een band die ik zien wil!

  2. Vrouwke 23/02/2015 bij 12:05 pm #

    Briljant!

  3. Odette 03/03/2015 bij 11:46 am #

    Geweldig! Je hebt toch wel een handtekening gevraagd, Pien? ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: