Tot de dood u scheidt…

25 feb

 

Vroeger, toen ik op de lagere school zat, was het leven vrij ongecompliceerd. Je had je vader en moeder en je opa’s en oma’s. Netjes overzichtelijk en stamboom getrouw. In mijn tijd gingen ouders niet uit elkaar, ik kende geen kinderen van gescheiden ouders  toen ik in de laagste klassen  zat. ( nu groep 3 en 4, voor de jongeren onder ons) En dan hebben we het over eind jaren zestig, peace, San Francisco en bloemen en zo.

Tegen de tijd dat ik veertien was, was echtscheiding echter al lang geen big issue meer al weet ik wel dat ik jankend op de wc zat te bedenken hoe ik dit aan mijn vriendinnetje moest vertellen. Goed, ik was allang niet meer de eerste van mijn klas maar toch overwoog ik effe om lekker niks meer te doen voor school omdat ik natuurlijk een giga mooi excuus had! Gelukkig was ik daar iets te slim voor.

Het leven kabbelde voort en ik had ineens een vader met een partner én een moeder met nieuwe vrijer. Dat betekende wel twee extra kadootjes op je verjaardag!! Zo beroerd was dat scheiden dus helemaal niet.

Toen ik later zelf kinderen kreeg werd het wat moeilijker om alle familierelaties duidelijk in kaart te brengen bij mijn kleuters. Dat is sowieso de leeftijd waarop ze zich een hele middag konden verbazen over alle interfamiliaire relaties. “Huh, is tante Lizet een zus van opa?” dat soort dingen.

Nou had ik toen mijn kinderen jong waren zelf ook nog een opa en een oma. Dan vraag je erom, ik weet het. Van een stamboom was inmiddels ook geen sprake meer, het was een wild woekerende jungleplant geworden. Namen als overgrootmoeder gebruikten wij niet en al gauw verzonnen de kinderen eigen namen voor al die kadootjes brengende familieleden.

Mijn moeder was nogal klein van stuk dus die heette al gauw Kleine Oma. Mijn eigen oma was natuurlijk oud maar ook fors van postuur; Grote Oma was een feit. De vader van wederhelft was ooit geopereerd aan staar dus zijn naam was Opa Auwoog. Mijn vader en zijn vrouw hielden nog een restje zestiger jaren aan qua naamgeving en werden Opa Rob en Oma Carla. Oma Carla had ook haar beide ouders nog maar hier hield het verbandenleggend vermogen van de zonen op.

Iedere keer, bij iedere verjaardag of familie evenement mocht ik de onderlinge verhoudingen uitleggen aan de zonen en ze bleven zich verwonderen. Vielen ze van hun stoel van het lachen als bleek dat die en die kinderen waren van die en deze. En dat ik geen dochter was van Oma Carla maar van Kleine Oma.

Omdat wij om de vijf jaar een groot familie weekend hadden, oefenden ze weken van te voren met foto’s en namen en ik overhoorde ze dan bijtijds. Nu zijn we op het punt beland dat ze alle leden kunnen benoemen met de bijbehorende relaties. Dus heb ik per email aan al mijn familieleden gevraagd om alsjeblieft niet meer te echtscheiden en niet nog meer nieuwe partners in de woekerplant te plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: