Contactje

26 feb

Ik rij dan wel heel stoer rond in mijn te grote auto maar u, trouwe lezer, weet beter. Bij ieder vreemd klinkend geratel of branderig luchtje kruipt er een ijskoude griezel van onderuit mijn ruggengraat naar boven. Er blijft niets over van mijn stoere ik waarmee ik even daarvoor nog een Mini de berm insneed en een Opel op twee centimeter voor was op de rotonde.

Ik begin dan miemelend en smekend te praten tegen mijn voertuig in de hoop naderend onheil te voorkomen. Ik beloof hem heerlijke wax-massages en vertel over hoe lekker ik met de stofzuiger over zijn binnenste zal gaan. Meestal werkt dit maar dit keer niet. Op deze ochtend moest ik het Profiel WerkStuk van zoon3 afleveren bij de middelbare school, zo’n vijftien kilometer verderop. Het gevaarte was te groot en te delicaat geworden om op de scooter te vervoeren. Dus ach, daar ben je moeder voor.

In de eerste bocht waarin ik gas terug nam ontbrandden mijn dashboardlampjes allemaal tegelijk op als een misplaatste kerstboom met een opvlieger in eind februari. Dat was eng! Normaal valt dan de motor uit maar na een peut gas doofden de lichtjes en reed ik verder met één oog op de weg en het andere op mijn dashboard.

Bij de eerste, van de negen miljoen in Nederland,  rotonde floepten alle lichtjes weer felrood op maar de motor bleef zoemen. Op dat moment had ik het lef om te denken: “Oh, het is vast een los contactje!!” Dit had ik geleerd van wederhelft die alle problemen met auto’s terugbracht tot Komt er rook uit de motorkap? Zo, nee, dan is het een los contactje.

Maar na een kilometer of wat gingen de lampjes niet meer uit, hoe hard ik ook pompte op het gaspedaal. Mijn aura werd roodgekleurd door de gloed die van mijn dashboard afkwam maar ik reed stug verder. Het was wel het Profiel WerkStuk van zoon3, ja? Al lichtgevend arriveerde ik bij de school en trok haastig de sleutels uit het contact om eventuele spontane  ontbrandingen geen kans te geven. Mission accomplished!

Toen  moest ik terug. Direct na het starten van mijn auto glunderden alle lichtjes mij vrolijk toe. “Niks aan de hand” prevelde ik. “Los contactje” en ging op weg. Uit voorzorg nam ik wel de route met genoeg vluchtstrook om te kunnen stranden als dat nodig moest  zijn. Uiteraard begon mijn auto op het stukje wegennet waar geen vluchtstrook was te sputteren. Daar waar al die Betuwse  boeren met minstens negentig over heen kachelen terwijl dat helemaal niet mag!

Alle elektronica reageerde als verdoofd in slow-motion. Mijn knipperlicht deed één bliep per minuut, mijn raam ging met geriatrische snelheid naar beneden en mijn claxon klonk als een stervende olifant. Remlichten hetzelfde verhaal zodat ik uitgetoeterd werd door medeweggebruikers toen ik eindelijk een plek vond om te stranden.

Daar, in een armzalig bermpje, belde ik de ANWB. Wederhelft bellen heeft geen zin, er kwam immers geen rook uit de motorkap dus was het vast een los contactje dus wat wilde ik nou? Na twintig minuten kwam de ANWB-man. Hij hoorde mijn verhaal aan en zei: “Ik denk dat ik het wel weet.”  En liep naar zijn auto om vervolgens met een grote hamer onder mijn motorkap te duiken. Kloink, klonk het. “Vastgeroeste dynamo” zei hij.

Die bewaar ik voor mijn volgend nachtmerrie rit. Gas is op, los contactje of vastgeroeste dynamo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: