Blogbal 2015, Amsterdam

8 mrt

En daar gingen we weer!  Naar het Blogbal in Amsterdam. Als volleerde routiniers. Vorig jaar waren we er immers ook bij. Hotelletje gereserveerd, extra panty’s en jurkjes mee, Amsterdam, here we come! We zouden op een hotelboot vlakbij Nemo logeren. Nou weet iedere provinciaal tegenwoordig hoe je van Centraal Station naar Nemo loopt dus na een kleine omweg arriveerden wij mooi op tijd om in te checken. Na alle matrozen gezoend te hebben vertrokken wij richting centrum.

Het plan was om rustig de stad te doorkruisen op weg naar het bal en onderwijl een hapje te nuttigen in één van de vele gelegenheden. Op één of andere manier kwamen we toch in the outskirts of Amsterdam terecht en strandden bij een pizzeria die ook spare-ribs en friet serveerde. Ik hoorde de as in de urn van mijn moeder zich omdraaien. Na een multi-culti maaltijd, zelfs het personeel sprak geen Nederlands, gingen wij op weg naar het Blogbal.

Omdat wij er vorig jaar ook bij waren had niemand een adres of stadskaart meegenomen. Iedereen wist nog waar het was. Iemand wierp zich op als leider van de provinciale kudde en wij volgden in stevige tred. Na een klein uurtje klonk er gemor. “We hadden daar linksaf gemoeten” en “Ik moet plassen”.  En de sociëteit waar het Blogbal was, was nog lang niet in zicht. Na een kleine, bescheiden, muiterij nam een ander het voortouw over. Niet dat dat hielp. De meeste mensen aan wie wij de weg vroegen hadden nog nooit van Arti et Amicitiae gehoord, laat staan dat ze de weg wisten.

Nu werd ons doel de Stadsschouwburg, daar was dan wel het bal van de concurrent het Boekenbal maar vandaar uit wist minstens zestig procent zeker de weg naar het Blogbal. Na nog eens tien minuten besloten we toch maar een taxi aan te houden en ons naar de Stadsschouwburg te  laten brengen. Gelukkig zijn er meer taxi’s dan echte auto’s in die stad dus al snel propten we ons in een blinkend blik en schreeuwden “Voorwaarts, naar de stadschouwburg!!” als kolonisten apres la lettre.

De taxichauffeur keek ons vermoeid aan. “Ik wil jullie best brengen maar het is daar” en hij wees naar een groot gebouw tweehonderd meter verderop. Natuurlijk dropen wij schaamtevol af maar na enkele minuten herpakte een nieuwe leider in de groep zich en zei: “Ik herken die straat! We moeten daarin!”. Hoopvol sjokten wij mee. Maar één voor één zwikten we door onze hoge balhakjes en begonnen te klagen. We waren verdwaald!!

Toen een aantal van ons vruchteloos naar een stadsplattegrond stond te kijken zag ik Hedy d’Ancona voorbijlopen. Nou ben ik niet iemand die familiair naar Bekende Nederlanders gaat schreeuwen maar in dit geval meende ik me te herinneren dat zij een kennis van mijn vader was én, nog belangrijker, Hedy zou het Blogbal officieel openen! Daarom schalde ik “Hedy!” over de gracht waarvan wij niet eens de naam wisten.

Vrouwe d’Ancona toonde zich een ware gids toen wij smekend vroegen ons de weg naar Arti et Amicitiae te wijzen. Als kuikentjes liepen we achter haar aan! Na vijftig meter waren we er…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: