The first kiss.

24 mrt

Zoon3 staat in de keuken melodramatisch uit het raam te staren. ”Niet te geloven dat het al een maand aan is met Ellen.” Ik roer onderwijl in een pan en zeg verbaasd: “Een maand?  Twee maanden geleden sliep ze hier ook al?”. “Ja, maar toen was het nog niet officieel!”.

Hier stopte mijn, waarschijnlijk hopeloos achterblijvend,  brein. Als kind van de jaren zestig met latente hippieouders ben ik echt wel wat gewend. Ook in de jaren zeventig was niks te gek. Ik kan een hoop hebben qua seksuele revolutie maar dat mijn jongste spruit nachten doorbrengt met zijn lief en dat als niet-officieel bestempelt, snapte ik niet.

Daar zijn blijkbaar geheel andere codes voor. Codes die in mijn tijd niet gelden. Want toen was het officieel vanaf de eerste zoen. Toen ik die leeftijd had was je een stel na de eerste zoen. Zoon3 hanteerde  dus andere regels.

Had ik kunnen weten. Terug gekomen van een dance-party-achtig iets meldde zoon3 trots dat hij met vier meisjes had staan zoenen. Tegenwoordig noemen ze dat ‘bekken’ maar zoon3 paste zijn taalgebruik ietwat aan. Onschuldig knipperend met zijn ogen vertelde hij mij zelfs dat hij allerlei telefoonnummers had opgeslagen maar niet de namen die er bij hoorden. Zo overweldigend was het vrouwelijk schoon geweest.

Ik keek hem aan via een gigantisch diepe generatiekloof. Grant Canyon.  Cowboys and indians. Mars and Venus. Toen ik zijn leeftijd had schreven wij briefjes op achterkanten van proefwerkblaadjes en lieten ons object d’amour zo via een ingenieus doorgeefstelsel  weten hoe wij ons voelden. Meteen duidelijk. Punt.

Later ,tijdens mijn studietijd, bestond er het fenomeen Postvak. In de gardaroberuimte was op de linkse zijwand een vakverdeling aangebracht met aan de onderkant van elk vakje een nummer. In mijn eerste studiejaar was mijn postvakje, PV, vierentwintig.

Iedere ochtend liep men, net als ik,  hoopvol naar zijn postvakje toe. Wie weet wat je allemaal kon aantreffen in je vakje? Tot de dag dat ik een zwijmelende roos uit mijn vakje zag steken.  Een rode en aan zijn steel was een gedicht geniet. Het gedicht ging over geraakt worden in zijn zonnestraal en alexis nog wattes, na vijf regels haakte ik af.

Nadat de jongeman in kwestie twee keer tevergeefs aan de deur was geweest hield hij op met zijn bezoekjes. Tegenwoordig heb je de Blocktoets. Hadden wij die toen maar gehad!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: