What’s in a name?

30 mrt

 

Vroeger was het simpel. Als je als eerste jongen in een gezin geboren werd kreeg je de naam van je vader. Ging je desondanks te vroeg dood dan kreeg de volgende zoon ook weer die naam. Toendertijds bleef het niet bij twee of drie nakomelingen vandaar dat ouders hun heil zochten in, van oorsprong, bijbelse namen. Jan kwam van Johannes, Marian van Maria en Piet van Petrus. Simpel, iedereen snapte het. Ook in die dagen kon je wel een beetje een statement maken met voornamen. Zo heb ik het altijd een slinkse verzetdaad van mijn grootouders gevonden dat ze hun oorlogsbaby als derde naam Wilhelmus gaven.

Zelfs in de jaren zestig bleven aanstaande vaders en moeders zoeken in de boekjes met voornamen afgeleid van bijbelse namen. Ook mijn naam kwam daaruit en dat vond ik helemaal niks. Angelique wilde ik genoemd worden! En ik had bijna Dominique geheten! Maar  één of ander zingende non gooide roet in het eten. Mijn ouders wilden mij de associatie besparen en besloten anders. Broerlief werd naar Franciscus genoemd met een  tweede naam die traditie getrouw verwees naar  zijn vader. Ik kreeg voor de katholieke zekerheid een tweede naam met de hoofdletter M.

Tegenwoordig moeten kinderen lijden onder voornamen die moederlief uit inmiddels alweer lang vergeten Amerikaanse soapseries haalde. Altijd en tot hun dood zal dit grut hun roepnaam moeten blijven spellen omdat pa en ma origineel dachten te zijn. Ik weet zeker dat u voorbeelden genoeg heeft in uw omgeving..  Geen bijbelse of Latijnse vervoegingen. Oma’s die naar de tenaamstelling van hun eerste kleinkind worden gevraagd stamelen “Iets met een J “ of spreken de naam nou net verkeerd uit.

Ik heb mijn zonen doodgewone Hollandse namen gegeven. Ja, uit dat boekje! Variatie genoeg en nooit een juf die vier keer moet vragen hoe je dat schrijft.

Daar hadden wij het over, net tijdens het avondeten. Voornamen. Ik zei tegen zoon3 dat zijn naam van Petrus kwam en de mijne van Paulus.  “Petrus was een snitch! “ sprak hij schamper. Toen had ik door mijn absoluut niet bijbelvaste kennis een probleem. Snitch? Snitch?? Voorzichtig probeerde ik “Bedoel je niet Judas? “  Zoon3 zei “Nee, Petrus was een snitch, hij zei namelijk dat hij nooit met Jezus had gechilled “.

Dit heeft hij niet van mij, geloof me. Maar ik bedenk me dat ik hem misschien toch beter Memphis had kunnen noemen zoals hij laatst opperde.

 

 

 

 

 

3 Reacties to “What’s in a name?”

  1. Anna 30/03/2015 bij 5:56 pm #

    Leuk stukje wederom Pien.Mijn zonen hebben ook Nederlandse namen.Ben benieuwd hoe die baby van YO en WES gaat heten.Gokkie doen? Priscilla of Kevin…;-)

  2. Isa 03/04/2015 bij 10:42 am #

    Geweldig geschreven Pien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: