Are you tokkie to me?

19 apr

 

De adoptiepapieren waren getekend, het geld was overgeboekt. Ik mocht mijn vier, van het slachthuis geredde, kippen ophalen bij één van de opvangcentra van Stichting Red een legkip. Lekker dichtbij, een kilometertje of twintig verderop aan de dijk.

Nou heb ik een grote auto waar qua plek wel driehonderd legbatterijkippen in kunnen want die zijn de beperkte leefruimte wel gewend. Maar ik had visioenen van fladderend gevogelte in mijn blikveld op cruciale momenten. Vandaar dat ik één van de grote konijnenhokken demonteerde en het getraliede bovendeel achter in mijn auto plaatste. Als ondergrond had ik stapels oude kranten gebruikt.

Zoon2 had ik de avond van tevoren gesmeekt om mee te gaan, hij volgt immers de opleiding veterinair assistent , dus die sleurde ik ’s ochtends vroeg uit zijn nest want enige assistente kon ik wel gebruiken. En zo vertrokken wij. Adresgegevens bij de hand, adoptiepapieren met handtekening in de tas.

Na vijf minuten zei zoon2 ietwat angstig dat ze het hoofdstuk ‘Kip’ nog niet behandeld hadden op school. Van schrik reed ik bijna de uiterwaarden in. “Ook geen inleidinkje?” vroeg ik hoopvol. Volkomen kipkennisloos reden wij Ochten binnen en arriveerden netjes op tijd bij de opvang

Mijn vier kipjes, de Truusjes, zaten in een ren in een donkere schuur. Een soort cold turkeyplek voor kippen die net uit het batterijleven kwamen. Er zaten nog meer kippen maar die van mij waren geringd met een donkerblauw bandje om hun schriele pootjes. Anoeska van Red Een Legkip kroop door de deur om mijn Truusjes te vangen. Dat ging niet zo vlot als je zou denken. Overal vlogen kippen in het rond en op een gegeven moment was het net alsof er een donzen dekbed was opengesprongen.

Maar na een kwartiertje of zo waren toch alle vier mijn kipjes gevangen en konden we ze één voor één in de tralieconstructie achterin mijn auto zetten. Zoon2 en ik begonnen aan de reis naar huis. Om de twee minuten blikten wij zenuwachtig naar achter naar onze levende have. De dames lieten zich echter niet kennen. Ze zakten door hun pootjes en zeiden af en toe verdrietig ‘Tok’ , overtuigd dat ze nu toch echt wel naar het slachthuis gingen.

Desondanks nam ik alle scherpe bochten op de dijk met gepaste snelheid en in een bejaard tempo reden wij huiswaarts. Mijn auto parkeerde ik zowat in de kersverse kippenren en voorzichtig pakten we de warme kippenlijfjes uit de konijnenkooi en brachten ze naar hun nieuwe onderkomen. Aarzelend stapten de Truusjes een paar pasjes over het gras. Dat voelde eng!! Ook door de zon die ze nog nooit gezien hadden waren ze ietwat flabberchickend. Maar al gauw hoorden we ze zachtjes kroeltokken van tevredenheid.

Twee uur later ging ik boodschappen doen. Bij het instappen in de auto sloeg er een moordende walm om mijn oren en vooral in neus. De Truusjes hadden een paar mooie kippenstrontjes gedraaid op de kranten en die hadden lekker liggen warmen in het zonlicht. Pas na twee dagen rook mijn auto weer zoals het hoorde.

Eén reactie to “Are you tokkie to me?”

  1. janny 19/04/2015 bij 6:36 pm #

    Echt leuk .. ook de foto.s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: