O jee, het OV!

29 apr

 

Ik en het openbaar vervoer. Tot voor kort had ik het O.V. jarenlang kunnen vermijden en was er met mijn bolides slinks omheen gereden. Toen ik eens om praktische redenen met het hele gezin de trein naar Amsterdam pakte, zocht ik de eerste paar minuten automatisch ( zie!) en vruchteloos  naar mijn veiligheidsriem die ik over mijn schouder wilde trekken. Dan heeft u er beeld bij. In het gehucht waar ik woon stopt ook geen bus of trein, sterker nog, ze komen er niet eens langs. Vandaar dat ik alles per auto deed en was er eens een feestje met de nodige alcohol dan reed wederhelft terug.

Tot een jaar of wat geleden. Steeds vaker trok ik met Twittergenoten op stap waarbij wij meestal met de trein of bus reisden. Toen kwam ik tot de ontdekking dat het allemaal niet meer zo was als vroeger. Goed, dat die mevrouw achter dat glazen raampje met dat grappige draaischijfje voor geld en kaartjes er niet meer was kon ik nog hebben. En een kaartje uit een automaat die alleen maar Oezbekistans verstond lukte me ook nog wel met wat hulp.

Ik stak vrolijk een sigaret op nadat de automaat toch een echt heel heus kaartje had uitgespuugd, speciaal voor mij. Die sigaret werd echter door mijn escorterende gezelschap snel en haastig uit mijn mond geslagen. Sissend fluisterde men dat roken taboe was op OV-gronden, mocht alleen bij gebrandmerkte palen en ze keken angstig rond of de rook-gestappo er al aan kwam.

Bedeesd volgde ik hen richting perron. Toen kwamen de Paaltjes. Fallisch uitstekende sculpturen waar ik mijn met bloed, zweet en tranen verkregen vervoersbewijs moest laten scannen. Ik zou een bliep moeten horen en dan mocht ik zo maar het perron oplopen! Natuurlijk hield ik mijn kaartje verkeerd om, ondersteboven en achterwaarts eerst zes keer voor het verkeerde bionische oog en mijn gezelschap kreunde wanhopig.

Ik weet het. Ik ben van een andere generatie. Ik doe aan krijtrotstekeningen in vergelijk met het scannen van een simpel bliep-code-apparaat-kaartje. Alhoewel ik ook vrouwen van minstens twintig jaar ouder zag die met sierlijke gebaren en balletpasjes hun ticket langs de paal wreven…

Bij het instappen van een bus, zelfde probleem. Voor de zekerheid liet ik altijd mensen voor mij instappen zodat ik het hele procedé nog eens afkijken kon. Daarna hield ik nonchalant mijn geplastificeerde kaartje met giga toereikend saldo, je weet maar nooit, voor het scannend oog en dan ging het alsnog mis.

Het apparaat bliepte twee keer in plaats van één keer, de elektriciteit in de bus viel uit, de buschauffeur kreeg een epileptische toeval en mijn reisgenoten deden net alsof ze me niet kenden. Na drie minuten en een rokende scanner later smeekte de chauffeur mij om door te lopen. Alles, alles zou hij geven als ik maar plaats zou nemen zo ver mogelijk achterin in de bus.

Getraumatiseerd plofte ik neer op een stoel. Meteen volgde er satanisch gesis van mijn medereizigers. “Nee, niet daar! Mag niet, mag niet!!” en geschrokken keek ik omlaag waar ik tussen mijn benen nog net figuurtjes in de stoelbekleding zag. Silhouetten van oude mannetjes met een stok en hoogzwangere vrouwen waren kunstig in de stof verwerkt. Omdat ik geen van beide was droop ik af naar een klapstoeltje in de buurt. Voor ik plaats kon nemen commandeerde mijn gezelschap mij opnieuw ander waarts, daar mochten namelijk alleen mensen met een kinderwagen of in een rolstoel plaatsnemen. Tegen de tijd dat ik eindelijk een legitieme zitplek veroverd had waren we aangekomen op de plaats van bestemming.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: