OV deel twee.

30 apr

 

Nu had ik inmiddels mijn mijlen wel verdiend bij het openbaar vervoer in Nederland. Dacht ik. Ik kon via de Oezbekistanse automaat samenreiskorting op mijn kaartje laten zetten. Veertig procent korting omdat je met mensen mee reist die een abonnement hebben is erg prettig als je helemaal naar de andere kant van Nederland wil.

De heenreis verliep zonder problemen. Was wel even opletten bij het wisselen van treinmaatschappij want in één keer bleek de NS niet meer de enige te zijn op ons vaderlands spoor. Daarom moest je op sommige stations een soort driehoeksverhouding gewijze scanactie uitvoeren met twéé van die fallische paaltjes.

Maar goed, de heenreis verliep dus voorspoedig en langzaamaan voelde ik mij een echte ervaren OV-er worden. Dus stapte ik die dinsdagmorgen monter het station binnen om de terugreis te aanvaarden. Tot Wolvega ging het goed. Daar hadden wij een borrel-tussenstop gepland en dik drie uur later strompelden en zwalkten wij het perron weer op.

Dit keer gingen er boze rode lampjes branden toen ik mijn vervoersbewijs voor het scannende oog hield. “BLIEP  BLIEP!!!!” Ik snapte het niet. Maar gesterkt door menig glas rode wijn kwam er wat van het vroegere verzets en Fuck The System in mij boven en ik riep dat ik de trein gewoon zou enteren! Wel moest ik mijn gezagsgetrouwe gezelschap beloven dat ik meteen de dienstdoende conducteur zou verwittigen.

En dat deed ik. De bijzonder aimabele man nam mij mee naar zijn riante eerste klas privé coupé. Gewichtig hield hij mijn geplastificeerde card voor zijn eigen portable privé paal. “Ik snap het al” zei hij. Ik niet maar dat deed er niet toe. Het was iets met in- en uitchecken bij verschillende maatschappijen maar voorlopig zat ik dus hartstikke zwart te rijden in een eerste klas coupé!! De aimabele conducteur schoof gezellig dicht naast me en wilde alles weten over mijn weekendje op Vlieland.

Door de ramen in de deur keek mijn gezelschap hijgerig en jaloers naar binnen en ik zag dat ik in hun OV-achting mijlenver steeg. In één klap had ik de stoere status van verzetsspoorster bereikt.

Na twee stations begeleidde de conducteur mij persoonlijk naar het spoor waar mijn volgende trein speciaal voor mij werd vastgehouden. Zijn collega was ook geheel op mijn hand al had hij een heel andere verklaring voor mijn behekste OV-pas.

De rest van mijn reis beleefde ik uiterst relaxed en met een milde blik keek ik neer op mijn onderdanig voetvolk gezelschap. Ik had het oppiepnummer van de conducteur, waren er problemen dan zou hij me meteen komen helpen. Zij hadden dat lekker niet!

In Nijmegen namen zij wraak. Tevergeefs probeerde  ik in de bus in te checken met mijn Albert Heijn Bonuskaart…

Eén reactie to “OV deel twee.”

  1. Jasmien 01/05/2015 bij 5:50 am #

    Hyperbolische zelfspot in prachtige zinnen met de meest sappige adjectieven en de minst voorspelbare vergelijkingen. Heerlijke tussendoortjes, die stukkies van jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: