Een appel voor de juf.

6 jul

Tegen kwart over negen vanochtend ontving ik een SMS-bericht van zoon3. “Lerares Nederlands stuurde me de klas uit en schold me uit voor nutteloze sukkel.”  Nou doen leraren en leraressen dat natuurlijk niet zo maar. Of ze moeten heel erg in de overgang zijn. De leraressen dan.  Zoon3 had me die ochtend al verteld dat er nog één verslag miste in zijn leesdossier en dat hij daar mee bezig was maar dat hij ietwat vreesde voor haar toorn.

Let wel, het beste mens is nog lang geen dertig en heeft ook zoon 1 en 2 in de klas gehad wat eventueel als verzachtende omstandigheid kan dienen.  Daarbij zijn alle drie mijn zonen dyslectisch in verschillende mate. Dus snap ik best wel dat Nederlands niet hun lievelingsvak is en was. Maar dat is dan pech hebben, gewoon stampen, leren en veel lezen.

Maar goed, zoon3 was dus behoorlijk geschrokken want anders had hij mij dat bericht nooit gestuurd. Er waren nog meer berichten maar die zijn iets minder geschikt om hier te publiceren.

Als een compleet nutteloze sukkel zat hij dus op de gang met zijn stoere puberlijf te wachten op de bel voor het derde uur. Ik was boos, zo niet heel pissig. Ik wilde eigenlijk in mijn auto springen om met mevrouw de juf te gaan praten. Nutteloze sukkel. Dat kan je toch ook anders brengen als je een beetje niveau hebt? En zeker als je het tegen één van mijn kinderen hebt.

Zo kwam zoon1 eens huilend uit groep 5 gelopen. “Ben je gevallen?” vroeg ik aan hem. “Nee, de juf heeft me geslagen.”  Ik slikte vijfendertig keer en zei tegen zoonlief dat hij alvast in de auto moest gaan zitten. “Ga ik effe aan de juf vragen wat er nou precies gebeurd is, oké?” Zei ik. Zei ik geforceerd glimlachend. Zei ik. “Want slaan mag niet.” zei ik.

Ik telde mijn voetstappen tot aan het lokaal van groep 5. De juf zat achter haar bureautje. Ik vertelde haar dat ik een huilend kind in de auto had zitten en graag wilde weten wat er gebeurd was. Kalm, Zen, peace, betablockertje.

Ik wist dat zoon1 geen makkelijke leerling was. Geplaagd door een hoog IQ kon hij het onderwijzend personeel tot waanzin drijven maar slaan? Nee. Juf vertelde dat zoon in de kring met zijn stoeltje de andere kant op was gaan zitten en een vreemd lied begon te hummen. Ze had hem bij zijn armpje vastgepakt en hardhandig weer goed gezet. Ik heb het in het midden gelaten, juf had net als zoon3 tranen in de ogen.

Toen ik later aan zoon1 vroeg waarom hij niet met de kring mee wilde doen zei hij dat hij moest uitrekenen hoeveel hitte de schildjes op een spaceshuttle konden verdragen.

Een paar jaar daarna verbrandde spaceshuttle Columbia bij terugkeer naar de aarde.

Eén reactie to “Een appel voor de juf.”

  1. Margreet 04/11/2016 bij 7:17 am #

    ❤ feest der herkenning. gelukkig doen ze tegenwoordig meer met hoog begaafde kinderen. school was hierdoor een hel voor mij. Jaren 60 was je een lastpak. WISTEN ze toen veel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: