Dos bieros.

14 aug

Vanochtend tegen half twaalf zette ik zoon3 af op een groot, ietwat verwaarloosd parkeerterrein in Arnhem Zuid. Hij ging op vakantie. Met twaalf vrienden. In een bus. Naar Spanje. Nu heeft u beeld erbij.  Blanes was de eindbestemming, niet dat dat er toe deed. De plaats was geselecteerd op goedkoop appartement, dichtbij zee, dichtbij disco en dichtbij de supermarkt.  Cultuur, kerkjes en musea dachten ze nog effe over na.

Al weken had zoon3 voorpret als hij in de Appie stond te zwoegen voor zijn vakantiegeld. Hij vroeg aan broer2 of hij diens grote rolkoffer mocht lenen en selecteerde voor iedere gelegenheid de juiste kledij. Al gauw was die koffer tot de rand toe gevuld en toen moesten de belangrijke zaken er nog in.

Vanochtend vroeg reden we nog even langs de supermarkt om wat te eten en te drinken in te slaan. Nee, geen biertjes want dat was absoluut verboden op deze busreizen. Geruststellende gedachte ware het niet dat je op het journaal juist deze bussen in meters diepe ravijnen ziet donderen omdat de chauffeur onwel was geworden. Of dat hij wel stiekem bier had zitten drinken..

Vreselijk met zichzelf in zijn schik vertelde zoon3 op weg naar het parkeerterrein dat hij en zijn vrienden al allerlei pools hadden afgesloten. Wie er het eerst in het ziekenhuis zou belanden (alsjeblieft, niet zoon3) en wie er het eerst de hele wc pot zou onderkotsen (alsjeblieft, niet zoon3). En natuurlijk wie er het mooiste meisje zou versieren (nou, vooruit, zoon3).

Met een restje moederlijke autoriteit fronste ik en vroeg of dat nou zo leuk was. “Ja” gniffelde mijn ontaardde laatstgeworpene. Ik mompelde nog iets over de familienaam en verantwoordelijkheid maar zoon3 had al een denkbeeldige schelp van het strand tegen zijn oor en luisterde naar mooie Spaanse Sirenen die hem mee het duister in zouden sleuren.

Aangekomen op het parkeerterrein probeerde ik nog een rol wc papier in zijn hutkoffer te proppen. “Wat doe je nou?” siste zoon3 en keek schichtig om zich heen. Ik zag heel veel ouders dergelijke pogingen doen. Zakken met aardappels, EHBO-kistjes, lijstjes met belangrijke telefoonnummers en zwembandjes werden her en der in de reistassen gefrommeld. “Wedden dat er geen wc papier is in jullie appartement, als je vannacht aankomt!  Je zult me dankbaar zijn“ siste ik terug.

Als tegemoetkoming viel ik hem niet schreiend om zijn hals maar zei stoer “Fijne vakantie, jochie!” maar hij hoorde me al niet meer. Ik verheug me nu al op het openen van de zak vol met vuile was over tien dagen.

Eén reactie to “Dos bieros.”

  1. Tiny van den Brink 15/08/2015 bij 1:04 pm #

    Hij is weer leuk geschreven Pien, En heel herkenbaar ook.Groet Tinus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: