Natte tranen op zigeunerjongetjeswangen.

6 sep

We gingen naar een theater festival. Kunst en meer in het Nijmeegse Valkhofpark. Allemaal leuke dingen om te zien, horen en te doen. Voor het optreden van Quirine Melssen om half tien hadden we kaartjes gereserveerd. De rest deden we op de bonnefooi.

Ik had van te voren wel een blik geworpen op Buienradar maar die informatie weggemoffeld achterin mijn naïeve brein. Zou wel meevallen, die regen. Geen alarmcode van het KNMI. (Dat had mij dus eigenlijk juist wel aan het denken moeten zetten.)

Tegen zessen kwamen we op het meetingpoint aan, het  regende het al best wel een beetje. Onder een afdakje van een café wachtten wij de rest van het gezelschap op. Veilig droog zagen wij verbitterde toeristen voorbij hollen en mensen die met zijn vieren onder één paraplu schuilden. Toen het verkeer ernstig vertraagde door hevige regenval, borrelde er bij mij een plan op.

Wat nou kunst en cultuur? Naar de warme en droge kroeg en het uitzingen tot half tien als Quirine begon te zingen! Helaas was onze gids een onovertroffen optimist, een die-hard maar ietwat bijziend. “We gaan” bulderde hij en hij sprong met zijn witte gympies in een modderplas. “Volg mij “ en druipend liepen wij achter hem aan. Onverdroten liep onze gids door de zondvloed, dat trucje van Mozes en de rode zee kende hij helaas niet dus toen wij bij de eerste theatertent aankwamen waren we doorweekt.

De voorstelling was daar net een half uur aan de gang. Dan eerst maar wat eten want ook daar voor stonden er her en der tentjes en caravannetjes. Onder een gigantisch uitgespannen tentzeil wachtten we tot onze macrobiologische, reform, glutenvrije speltpizza’s klaar waren. Er stond één warmtepaal en daar wikkelden wij ons  omheen. Dat kon makkelijk want er was verder niemand. Vreemd, waar was iedereen dan?

Ondertussen was ik er achter gekomen dat mijn nieuwe regenjas wel erg leuk was maar niet deed waar hij voor bedoeld was. Een gestaag druppelend stroompje regenwater gleed via mijn rug tussen mijn billen en mijn haar zat als een zelfportret van Dali met een bad hairday. Maar nog steeds wilde onze gids niets weten van die warme en droge kroeg.

Na de pizza bladerde hij enthousiast door het programmablaadje en schreeuwde verheugd: “We gaan naar Piepschuim!! Dat begint nu! ”  Door modderpoelen wadend sjokten wij achter hem aan. We kwamen bij de Piepschuimtent. Die was akelig donker en dicht. Toen wij om ons heen keken zagen wij meerdere akelig dichte tenten. Wij, de onverschrokken, stoere kunstminnende batavieren hadden het nog langer volgehouden dan de kunstenaars zelf!

Wij dropen af naar de eerste de beste kroeg. Daar zaten alle kunstenaars al een uurtje of twee, vrolijke liederen te zingen. Toen we net weer droog en warm waren was het tijd voor de Stand up Opera van Quirine. Zij was wel de hele avond gebleven! Maar dat kon ook zijn omdat haar voorstelling in het Nicolaaskapelletje was en niet in een koude, lekkende tent…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: