Verkeerde indrukken

20 sep

Het was een rare vrijdag. Ik was in een supermarkt van een onbekend merk. Neuzend door de stinkkaasjes hoorde ik ineens naast me “Hee, hallo!” Ik keek op van de Morbiere en mijn hersens weigerden dienst. Tuurlijk, ik kende haar wel maar wist niet waarvan, er klopte iets niet. Tot het kwartje viel. Het was mijn eigen Albert Heijn mevrouw! Maar dan zonder blauw jasje en in de verkeerde supermarkt. Daardoor duurde het even voordat ik haar kon plaatsen. Zeker omdat ze achter een kinderwagen liep waarmee ik haar nog nooit in de Appie had gezien.

Diezelfde avond gingen we met een groep naar het voetbalstadion. NEC speelde tegen Heerenveen en gewapend met hooligan sjaaltjes betraden wij de bloedkuul. Nu gaat dat niet meer zo makkelijk als vroeger. Dat je gewoon binnenwandelde en terloops je kaartje liet zien. Nee, nu moet je eerst door een soort karnton en dan wachten vervaard uitziende stewards je op.

Voor mij werd een vrouw gefouilleerd en ik verheugde me al! Dat was stoer! Toen ik dus uit de mangel geworpen werd spreidde ik al welwillend  mijn ledematen maar de steward ( een vrouwelijke natuurlijk vanwege dat fouilleren) wilde eerst in mijn tasje kijken. Geheel onschuldig opende ik dat en de steward begon te wroeten in de inhoud. “John!” riep ze ineens. “John, kom eens. Mag dit het stadion in?”

Ik schrok me rot. Had ik in een onverhoeds moment een toevallig net gevonden kalasjnikov in mijn tas gepropt? Of een eng mes? Vuurwerk? Een bom of twee? Ik begon te trillen. Mijn mede weekendhooligans stonden al op me te wachten en de rij achter me werd steeds groter. Oppersteward John kwam er bij staan en wierp een voorzichtige blik in mijn damestasje. “Wat is dat, mevrouw?” vroeg hij, voorzichtig een voorwerp aanwijzend met een stokje.

Ik begon te stamelen en te stotteren. “Dat is mijn odol! Nee, dat bedoel ik niet, nee,  niet odol maar mijn mondspray, euh, voor frisse adem en zo!!”  John oordeelde snoeihard. “ Nee, dat mag het stadion niet in!”. Mijn fantasie sloeg op hol en ik zag mezelf al over het voetbalveld rennen met mijn mondverfrisser in de aanslag. Een dodelijk wapen! Ik zou een spoor van tandpasta frisse glimlachende slachtoffers achter me laten! Met mijn eigen colgate lach keek ik oppersteward John lief aan. “En als ik nou wil zoenen als we gewonnen hebben?”

Toen mocht ik doorlopen met dodelijk wapen en al. Om die fouillering heb ik maar niet meer gevraagd. Had namelijk nog een labello in mijn jaszak zitten.

4 Reacties to “Verkeerde indrukken”

  1. Trees 20/09/2015 bij 5:45 pm #

    OMG ……….stel je voor dat ze die labello gevonden hadden

  2. Voortoning 20/09/2015 bij 7:27 pm #

    Haha, ik heb ooit de steward van AS Roma moeten overtuigen om mijn speaker in de vorm van een mannetje mee te mogen nemen.

  3. tienvoornegen 20/09/2015 bij 7:42 pm #

    hahahaaa!!

  4. Margreet 12/10/2016 bij 12:10 pm #

    😂😂😂😂😂😂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: