Tranenkwartier

9 okt

Tonnie is dood. Dat wilde hij zelf. Onnodig te zeggen dat de mensen die hem liefhadden daar toch wat anders over dachten. Maar daar de dood redelijk onherroepelijk is besloot men dit met pijn in het hart te accepteren.

Nu had Tonnie eigenlijk maandelijks niet zo heel veel geld tot zijn beschikking. Dat wat hij had gaf hij aan zijn kinderen, vriendin en babydochtertje. En een overlijdensrisicoverzekering? Je bent 34, hebt weliswaar een nare ziekte maar dat is toch iets waar je dan wat minder mee bezig bent.

Tonnie is dood en liet zijn gezin en familie achter. Zij begrepen Tonnie en moedig bleven ze achter zijn besluit staan. Maar waar moesten ze Tonnie laten? Geld voor een begrafenis en mooie kist was er niet om maar niet te spreken over een eventuele koffie met biertafel achteraf.

Toen vond er een bijzondere actie en mooie samenwerking plaats. De motorclub waarmee Tonnie bevriend was ( U weet wel, van die enge mannen op een motor) én de katholieke kerk in de Groenestraat (U weet wel, van die enge…o, nee laat maar) besloten geheel belangeloos de uitvaart, kist, dienst, bloemen en koffietafel te regelen en te betalen.

Vanmiddag stonden we daar, voor de kerk. In de verte hoorden we ze al aankomen. Tientallen zwaar ronkende en knetterende motoren die voor de auto waar Tonnie in lag uitreden. Mensen bleven staan onder de indruk van deze imposante rit. Bij de kerk stonden de motoren in een rijenhaag opgesteld en de gashendels werden wijd opengedraaid toen de kist de kerk in werd gedragen. Wij volgden met trillend middenrif, piepende oren en betraande ogen.

Ook na de dienst, op weg naar het kerkhof, begeleidden de luidruchtige machines Tonnie naar zijn laatste rustplek. Gelukkig had zijn familie er aan gedacht om een blikje bier mee te geven in zijn kist voor onderweg.

Toen de dienst echt afgelopen was en iedereen naar het cafe ging voor een laatste heildronk op Tonnie klonk er ergens in de straat een alarm. Een politieauto kwam aanscheuren en zigzagde met gillende sirenes door het publiek heen. Mensen sprongen aan de kant en vluchtten weg. Ik hoorde Tonnie gniffelen in zijn kist met zijn biertje. “Dit keer krijgen jullie me niet te pakken!”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: