Archief | november, 2015

Doutzen.

23 nov

Hassan is onze favoriete taxichauffeur in nachtelijk Nijmegen. Hij heet dan wel Hassan maar praat Nimweegs en rijdt in een Volvo zonder kanten roeseltjes langs de voorruit en uit zijn radio klinken geen gebeds oproepende liederen maar gewoon hiphop. Alhoewel ik hem wel een keer betrapte op het luisteren naar een fraaie Marokkaanse meezinger maar dat was toen wij al uitgestapt waren.

Hassan is meer dan eens onze heiland geweest als wij weer eens als sloeries met te hoge hakken door de binnenstad zwierven op zoek naar een bushalte. Tadáá, daar stond hij als reddende engel uit een vergaan bijbels testament toevallig op de volgende hoek. En omdat hij ons zo lief vindt, vervoert hij ons met speciaal tarief. En met die mooie ogen.

Natuurlijk waren wij afgelopen zondagavond benieuwd hoe het hem vergaan was na 13 november, Parijs. Hassan is per slot van rekening geen standaard Friese jongensnaam en ook zijn gezicht doet nou niet bepaald denken aan Bartje die niet voor bruine bonen wilde bidden. Desondanks zei Hassan heel terecht dat hij een doodnormale Hollandse jongen was, hier geboren en getogen. Maar toch stapten er mensen in zijn taxi die hem automatisch in een hokje plaatsten en vroegen hoe hij dat nou vond, dat zijn mensen al die aanslagen pleegden in Parijs.

“Pien!” zei hij. “Zie ik er uit als een terrorist die op totaal verkeerde wijze zijn godsdienst opdringt? “ Nee, Hassan is een goedbloedig lam, een trotse vader en een vrijdenkend mens. En een gelukkig man, die zogenaamde maagden heeft hij helemaal niet nodig.  En wie dat niet ziet mag van ons het dubbele tarief voor de taxirit betalen.

“Hitler deed dat ook” zei hij. “Groepen mensen over één kam scheren en stigma’s bezorgen.” Ik kon niet anders dan hem gelijk geven al ruilde ik voor de actualiteit Hitler in voor die geblondeerde nepperd.

Het waren best wel zware gespreksonderwerpen voor de late zondagavond maar gelukkig vroeg Hassan toen hoe onze avond verlopen was en of Enniesee gewonnen had. Nadat we de laatste foto’s van zijn kinderen hadden bewonderd hadden we het over Twitter. Dat gesprekken daarop soms behoorlijk uit de etnische hand liepen omdat mensen achter zo’n anoniem accountje iemand helemaal voor rot durfden te schelden en te pas en te onpas woorden als ‘gaskamers’ en ‘oprotten ‘ gebruikten.

Toen sprak Hassan met een dromerige blik in zijn ogen “Als ik ooit op Twitter ga dan is Doutzen Kroes de eerste die ik ga volgen. 1-0 voor Hassan.

Vrijdag de dertiende.

19 nov

Tuurlijk moest het zoon2 ook een keer gebeuren. Omdat om negen uur ’s ochtends de vaste telefoon ging wist ik dat er iets gebeurd was. De enige die dat nummer nog belt is mijn vader. Dus toen ik een sprintje trok van de opkamer naar de telefoon dacht ik vanwege het tijdstip dat mijn oma was overleden. Maar die bleek taaier dan ik dacht want het was zoon2 aan de lijn. Op zijn spiksplinternieuwe mobiel was mijn mobiele nummer nog niet ingevoerd. “Ja, mam. Ik heb een ongeluk gehad”. Ik slikte een hysterische kreet in en vroeg waar hij op dat moment was. Ook al is het een stoere vent van eenentwintig jaar, zodra hij mijn stem hoorde brak dat stoere image een beetje en met een ingehouden snik vertelde hij waar hij ongeveer stond.

Zoals altijd gebeuren dit soort dingen nooit op normale, rustige dagen. Wederhelft verwachtte een belangrijke meneer op kantoor, zoon1 was met de auto van wederhelft weg, zoon3 had ik net in Bemmel afgeleverd met een zelf ontworpen salontafel en ik stond op het punt naar fysiotherapie te gaan.

Edoch sprong ik als een echte moederkloek in mijn auto en trapte het gaspedaal flink in. Mijn kind! Aangereden door een bruut in een auto!! Scheurend over de plattelands- en provinciale wegen racete ik weg. Mijn mobiel ging. Ronkend en met knetterende uitlaat parkeerde ik snel bij een bushalte. “Neem je wel mijn verzekeringspapieren mee?” vroeg het bijna dood gewaande slachtoffer. Hartslag en kilometrage gingen daarna wel iets omlaag want als hij daar aan kon denken dan viel het met die slagaderlijke bloeding ook wel mee.

Omdat ik de straat kende waar zoonlief gestrand was wist ik dat er een rare rotonde was die ik voor vierkwart moest nemen. Gewoon terug dus met 360 graden. Ja. Lijkt simpel, hè? Maar dat was het dus niet! Infrastructuur nerds hadden ooit bedacht dat verhoogde rijbaanafscheidingen handig waren om het verkeer de juiste richting aan te wijzen. Maar het komt er op neer dat je de rotonde opgaat, naar links wil maar dat niet meer kan vanwege die handige betonnen rijbaanafscheiding.

Ik was een moeder met spoed. Ik had mijn kind al zien staan naast iets dat vaag op een scooter leek dus ik nam die rotonde op nieuw moderne wiskundige wijze. Kwak er wat PI tegenaan en het lukt. Na zestien bonken over betonnen richels stond mijn auto met zijn neus in de goede richting.

Hevig remmend stopte ik naast zoon2 en zijn scooterkadaver. Hij was inmiddels van de schrik hersteld maar ik nog niet! Speurend naar bloedvlekken en afhangende ledematen liep ik op hem en de man van de auto af. Die kromp angstig in elkaar. “Ja, ja, helemaal mijn schuld” zei hij. “Ik zag hem niet aankomen!”. Ik heb hem laten leven, papieren ingevuld en mijn zoon mee naar huis genomen.

Thuisgekomen realiseerden we ons dat het vrijdag de dertiende was. Gelukkig geloven we daar niet in.

Je mot nie seike.

8 nov

De semi-historische club Ons Nijmegen waar ik sinds kort bij behoor had voor zaterdagmiddag een borrel georganiseerd. Ik besloot gedegen en voorbereid ten tonele te verschijnen. Mijn kennis van mijn oude woonplaats was best beperkt. Zo zeggen straatnamen mij niks. Ik kan ze niet onthouden en koppel al jaren de straatnaam aan een winkel of bedrijf dat daar gevestigd is. Zo is de Burchtstraat bij mij de straat van de C&A en de Broerstraat noem ik de straat van Manfield. Apart systeem, dat geef ik toe maar voor mij werkt het.

Goed, ik wilde dus mee kunnen praten die zaterdagmiddag en begon om acht uur ’s ochtends me door een stapel boeken en foto’s van oud Nijmegen heen te werken. Overborrelend van de feitjes arriveerde ik op het afgesproken adres dat ik na die middag zou onthouden als de straat waar Greet woont.

Ik zat er helemaal klaar voor. Natuurlijk werd er eerst wat inleidend gekeuveld maar na een uurtje wilde ik toch wel wat van mijn opgedane kennis spuien. Dat verliep iets anders dan ik verwachtte. Nadat één van de heren naar de wc was geweest kwam deze terug met de mededeling dat zijn plas groen was. Eén voor één ging Ons Nijmegen voor urineonderzoek naar het toilet. “Dat is niet groen, dat is blauw!” En voor ik het wist waren er twee kampen in discussie of het reinigende blokje in de pot nou groen of blauw van kleur was.

“Het kan dan wel groen zijn maar als je plas geel is wordt het vanzelf blauw!” Kleurstalen werden tevoorschijn getoverd, groene blikjes bier naast blauwe tafelkleedjes gehouden maar men kwam er  niet uit. Ik mompelde zachtjes iets over de Romeinen, keizers, Plein 44 en Frank Boeijen maar niemand hoorde me. Hier en daar vlogen er al blauwe en groene voorwerpen heen en weer en het historisch peil zakte neerwaarts als een smurf die uit een boom viel.

Toen de gemoederen een beetje bedaard waren ging het gesprek verder over bierbuikjes en al dan niet gespierde heerschappen. “Ja!!” riep één van de dames enthousiast.” Van die mannen met een sex pack!”  En dat op zijn heerlijk plat Nimweegs.

Ik heb mijn haastig ingestudeerde kennis van Nijmegen maar gelaten voor wat het was en trok nog een fles wijn open. Gelukkig vond ik later die avond een luisterend oor bij een onschuldige taxichauffeur. Als een erupterende vulkaan vloeiden mijn weetjes richting bestuurdersstoel. Hij reed overigens wel erg hard bedenk ik me nu, alsof hij haast had mij op het opgegeven adres ( Ja, u weet wel, die straat bij de papierfabriek ) af te leveren. Was vast geen Nijmegenaar.