Vrijdag de dertiende.

19 nov

Tuurlijk moest het zoon2 ook een keer gebeuren. Omdat om negen uur ’s ochtends de vaste telefoon ging wist ik dat er iets gebeurd was. De enige die dat nummer nog belt is mijn vader. Dus toen ik een sprintje trok van de opkamer naar de telefoon dacht ik vanwege het tijdstip dat mijn oma was overleden. Maar die bleek taaier dan ik dacht want het was zoon2 aan de lijn. Op zijn spiksplinternieuwe mobiel was mijn mobiele nummer nog niet ingevoerd. “Ja, mam. Ik heb een ongeluk gehad”. Ik slikte een hysterische kreet in en vroeg waar hij op dat moment was. Ook al is het een stoere vent van eenentwintig jaar, zodra hij mijn stem hoorde brak dat stoere image een beetje en met een ingehouden snik vertelde hij waar hij ongeveer stond.

Zoals altijd gebeuren dit soort dingen nooit op normale, rustige dagen. Wederhelft verwachtte een belangrijke meneer op kantoor, zoon1 was met de auto van wederhelft weg, zoon3 had ik net in Bemmel afgeleverd met een zelf ontworpen salontafel en ik stond op het punt naar fysiotherapie te gaan.

Edoch sprong ik als een echte moederkloek in mijn auto en trapte het gaspedaal flink in. Mijn kind! Aangereden door een bruut in een auto!! Scheurend over de plattelands- en provinciale wegen racete ik weg. Mijn mobiel ging. Ronkend en met knetterende uitlaat parkeerde ik snel bij een bushalte. “Neem je wel mijn verzekeringspapieren mee?” vroeg het bijna dood gewaande slachtoffer. Hartslag en kilometrage gingen daarna wel iets omlaag want als hij daar aan kon denken dan viel het met die slagaderlijke bloeding ook wel mee.

Omdat ik de straat kende waar zoonlief gestrand was wist ik dat er een rare rotonde was die ik voor vierkwart moest nemen. Gewoon terug dus met 360 graden. Ja. Lijkt simpel, hè? Maar dat was het dus niet! Infrastructuur nerds hadden ooit bedacht dat verhoogde rijbaanafscheidingen handig waren om het verkeer de juiste richting aan te wijzen. Maar het komt er op neer dat je de rotonde opgaat, naar links wil maar dat niet meer kan vanwege die handige betonnen rijbaanafscheiding.

Ik was een moeder met spoed. Ik had mijn kind al zien staan naast iets dat vaag op een scooter leek dus ik nam die rotonde op nieuw moderne wiskundige wijze. Kwak er wat PI tegenaan en het lukt. Na zestien bonken over betonnen richels stond mijn auto met zijn neus in de goede richting.

Hevig remmend stopte ik naast zoon2 en zijn scooterkadaver. Hij was inmiddels van de schrik hersteld maar ik nog niet! Speurend naar bloedvlekken en afhangende ledematen liep ik op hem en de man van de auto af. Die kromp angstig in elkaar. “Ja, ja, helemaal mijn schuld” zei hij. “Ik zag hem niet aankomen!”. Ik heb hem laten leven, papieren ingevuld en mijn zoon mee naar huis genomen.

Thuisgekomen realiseerden we ons dat het vrijdag de dertiende was. Gelukkig geloven we daar niet in.

3 Reacties to “Vrijdag de dertiende.”

  1. tiny 19/11/2015 bij 9:47 pm #

    Hahahah Pien het is weer een geweldig stukje !!! Ken alleen jij..!

  2. Dikke van Dale 20/11/2015 bij 8:51 am #

    Racen (racete, heeft/is geracet)
    Herstellen (herstelde, heeft/is hersteld)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: