Archief | december, 2015

I loves you, Porgy, sorry, Paco!

30 dec

Daags voor Kerst meldde zoon3 dat hij de stad inging om kadootjes te kopen. Mijn moederhart bonkte luid en verwachtingsvol en ik probeerde me te herinneren of ik de laatste tijd nog wat wensen had laten vallen! Dat bleek niet nodig want als reactie op mijn verheugde gezicht antwoordde zoonlief dat het kadootjes voor zijn vriendin betrof. Teleurgesteld checkte ik de bankrekeningen vastbesloten om de kinderbijslag voor hem helemaal aan mij zelf te besteden. Maar helaas had ik daar al de tandarts van betaald.

Na twee uur ontving ik een paniekerig WhatsApp berichtje van zoon3. Hij was naar Nijmegen gegaan, toen via Elst naar Arnhem gescooterd maar overal was het lamswollen vestje maat S voor vriendin uitverkocht. Ik zag hem wanhopig scheuren over Gelderlands wegen, steeds heftiger gaan zweten want vriendin had dat vestje als liefste wens. Of ik het snel via Internet kon bestellen dan was het er misschien nog voor de Kerst.

Gelukkig had hij in de winkel om een serienummer gevraagd want het begrip Vestje is nogal wijd, zelfs voor een maatje S. Natuurlijk bestelde ik het hevig gewenste kledingstuk ( 59,- euro! Daar ging zijn bijbaantjesloon!). Helaas moest het helemaal uit Spanje komen, ook al deed Sinterklaas niet meer mee, maar gister was het dan zo ver. Met een mooi versierd pakketje onder zijn arm vertrok zoon3 richting Bemmel, ook in spannende afwachting wat vriendin voor hem had gekocht.

Vanochtend rook ik hem voordat ik hem überhaupt zag of hoorde. Een stevige Paco Rabanne-lucht kringelde alle hoeken en kamers in. Nou ben ik persoonlijk niet zo’n liefhebber van aftershave-luchtjes en zeker niet van de hoeveelheid die pubers gebruiken. Ik vind het te sterk ruiken. Als je een vent zoent die net een halve fles Old Spice over zijn hoofd heeft gegooid blijft de rest van de dag alles daar naar stinken. Voedsel, kleren, kippen, auto’s en vaatdoekjes.

De bron van deze steeds intenser wordende walm stapte na een kwartier de keuken in. Bleek dat hij er ook doucheschuim bij had gekregen. Maar helemaal happy huppelde hij in het rond en zei dat dit toch wel de beste vriendin ooit was! “En, kijk” wees hij naar zijn hoofd. ”Dit heb ik ook gekregen!” Ik speurde zijn gezicht af. Geheel in stijl blijvend keek ik of hij misschien mannenmake-up droeg of zijn wenkbrauwen had laten harsen. Ik zag niks. Voelde wel een angstig tongpiercinkje opkomen maar ontdekte geen blikkerend zilver.

“Nou? “ vroeg ik onzeker. “Die pet!” pretpruttelde zoon3 en wees op een zwarte baseball-cap op zijn hoofd. Nu moet u weten dat hij ongeveer veertien zwarte baseballpetjes heeft maar klaarblijkelijk toch allemaal reuze anders. Ik zag het niet maar was blij met de vreugde van zoon3.

Toen hij vertrok zette ik alle ramen tegen elkaar open en stak een dikke bolknak op. En dertig wierookstaafjes, strategisch verspreidt door het huis. Het hielp niet.