OMA

15 jan

 

Mijn grote sterke oma. Na allerlei ongelukken en hersentoestandjes leefde ze nog gewoon thuis, tussen haar eigen spullen. Met behulp van een heleboel dingen, zaken en mensen maar wel in haar eigen vertrouwde omgeving. In haar stoel met zicht op de tuin én de televisie. Er hingen wel wat briefjes her en der waarop bijvoorbeeld haar geboortejaar stond ( “Hoe oud ben je nu geworden?” Ja, dat schiet er wel eens doorheen als je 96 bent.) en ‘Pa is dood’. Dat klinkt wat cru maar is wel handig als je in een ietwat verwarde bui op zoek gaat naar je echtgenoot die echter al twintig jaar dood is.

Maar zo reilde en zeilde mijn stoere oma toch maar mooi de dagen door. Tja, en dan viel ze ’s avonds bij het aantrekken van haar pyjama en dacht niet aan het alarmknopje om haar pols zodat ze pas de volgende ochtendvroeg gevonden werd, koud en bibberend. Maar ze ging toch weer door!

Een week of wat geleden viel ze weer, van haar stoel af op de grond. Gelukkig dacht ze nu wel aan het alarmknopje en was er snel hulp. Minder gelukkig was de breuk in haar bekken en daarom kon ze niet meteen naar huis.

Vanochtend reed ik met mijn vader mee om haar te bezoeken in het revalidatiecentrum. Ik schrok toen ik haar kamer binnen liep. Mijn grote stoere oma met bulderende stem was veranderd in een klein zielig lijfje met witte haartjes die alle kanten opstonden. Dat hardwerkende lijf lag nu uitgezakt in een bed, in een doorweekte luier en in haar neus een slangetje voor extra zuurstof. Het duurde even voor ze bij haar positieven was en niet meer dacht dat ik de vrouw van mijn vader was.

“Plien” zei ze “Wat ben ik blij dat je er bent.” Ze huilde in mijn knuffel en mijn hart brak een beetje zoals haar bekken. Mijn stoere oma die mij ’s ochtends witte boterhammen met bruine basterdsuiker voerde en dan zei dat ik dat niet tegen mijn vader mocht vertellen.

Mijn lieve oma die zo vaak mogelijk kaarsjes in de kerk liet branden voor mijn welzijn en dat van de hele familie. Mijn oma met haar grote mond die, toen wij eens samen buiten een sigaretje rookten, tekeer ging tegen een vrouw die zei “Mevrouw, bent u daar niet wat te oud voor?”

Ja, ik weet het. Het klinkt alsof ze er niet meer is. Maar dat is ze wel! Ik kreeg haar vanmiddag weer een beetje aan het lachen en mijn vader schreef het volgende briefje waarop stond hoeveel kinderen, klein- en achterkleinkinderen ze heeft.

Ik zou duizend briefjes voor haar willen schrijven waarop staat “Ik hou van je”. Maar dat weet ze wel. Toen ik afscheid van haar nam fluisterde ze “Jij denkt elke dag aan me, hè?” Ja, lieverd, dat doe ik.

Eén reactie to “OMA”

  1. Fieke 16/02/2016 bij 5:47 pm #

    Mooi pien!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: