Foebel en zo.

15 feb

Eindelijk ging er weer eens een vrouw mee met mijn Goffert visiterende clubje. Dat juicht toch anders dan ik in mijn eentje tussen mannen verkleed als  hooligans en boe-toeters. Galant als de heren waren stonden ze de twee zitplaatsen aan ons af en gingen zelf als jonge chimpansees alvast joelend aan de dakspanten van het stadion hangen.

Ongewild was ik al weken de mascotte van de heren want iedere wedstrijd waar ik bij aanwezig was, won NEC glansrijk. U begrijpt dat deze verantwoordelijkheid steeds zwaarder op mijn schouders drukte en aangezien de wedstrijd van die avond tegen PSV was hield ik rekening met eventuele represaille maatregelen en erger. Maar toch, Feyenoord was eerder verslagen in de Bloedkuul dus je wist maar nooit. Al begrijp ik nu dat Feyenoord eigenlijk overal wordt verslagen op dit moment maar dat wist ik toen nog niet.

Isa en ik waren er klaar voor! (Helaas werd ik niet gefouilleerd, zij wel, de bofkont.) Een andere domper was natuurlijk het ontbreken van Christian Santos want die heeft toch wel een erg leuk koppie. En ja, hij schijnt er ook wel eens eentje in te schieten. Na een degelijke analyse van de wel opgestelde spelers waren we al zo’n vijftien minuten in de wedstrijd gevorderd. “Nou” zeiden we tegen elkaar “We hebben voorlopig mooie kansen gehad!” en “Die bal had er in gemoeten!!”

Tevreden bekeken wij het schouwspel en stonden op de juiste momenten op om “Oei!!!”  te schreeuwen en “Boeoeoe!!” als er een NEC-er getackeld werd. We werden even afgeleid om dat ik moest vertellen dat ik een teckel wilde maar al gauw zaten we weer in de wedstrijd. Zelfs nog eerder dan de mannen om ons heen sprongen wij uit onze kuipjes en schreeuwden “Hands!!” of “Buitenspel!”. Ja, die regel kennen wij, ja?

Even dreigde er iets fout te gaan toen ik bij een bijna doelpunt van NEC een arm naast mij vastgreep en zo hard kneep dat de bloedstoevoer stopte. Op zich nog niet zo heel erg ware het niet dat het de arm van een nors kijkende steward was. Je weet wel, zo’n man in het geel met nog net geen pistool in zijn holster. “Kalm aan, mevrouwtje” sprak hij vaderlijk en trok zijn jasje weer recht.

Maar goed, toen vielen er wat tegendoelpunten in de Goffert en werden de hoop en spanning geleidelijk aan minder. Isa en ik bleven echter volhouden en bespraken wat strategieën. Helaas hoorde Faber dit niet en eindigde de wedstrijd met 0-3. Wij kwamen tot de conclusie dat, al willen mannen ons anders doen geloven, voetbal geen hogere wiskunde is.

Daarom bieden Isa en ik ons aan om NEC naar het Europees voetbal te coachen. Doen we voor niks met wat milde secundaire arbeidsvoorwaarden zoals bruis en bubbelbaden met het team en een handtekening van Santos op onze rechterbillen.

2 Reacties to “Foebel en zo.”

  1. Isa 15/02/2016 bij 8:36 pm #

    Oh wat heb je het weer netjes gehouden Pien! :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: