Klapperende tanden.

1 mrt

Vanochtend wachtte ik in de wachtkamer van mijn nieuwe tandarts. Nadat ik eerst werd aangeschoten door een over behulpzaam meneertje ( U kent het type wel, altijd ongevraagd hulp en bemoeienis aanbiedend) die mij wees op het betaald parkeren in de straat waardoor ik weer de snijdende kou in moest om een kaartje uit zo’n eng apparaat te trekken, plofte ik neer op een modern leren stoeltje met zachte vullingen.

Aan de muur van de wachtkamer hing, naast totaal niet ter zake doende kunst, een plat MediaMarktachtig groot televisiebeeldscherm. Al de voor mij wachtende patiënten zaten roerloos, door zenuwen bevangen, gelaten naar het scherm te staren. Daarop werd een natuurdocumentaire van de BBC vertoond. Ik zag in de sneeuw bibberende primaten die om de beurt in een warmwaterbron sprongen en daar hele gekke gezichten bij trokken. Ik moest daar even over nadenken.

Mijn vorige tandarts had op een strategische plek op het plafond een modern kunstwerk hangen. Werd je met stoel en al langzaam achterover geheveld dan viel je blik automatisch op die poel van verfkleuren, getinte pijnscheuten en verbeelde wortelkanalen. Het angstvallig vermijden van rode verfstof deed niets af aan het feit dat ik door dat schilderij nog minder geloofde in een pijnloze behandeling. Dat werkte dus niet.

In de wachtkamer van de nieuwe tandarts speelde nog steeds de apenfilm. Nu kwam er een gigantische grijsrug gorilla langs een boomstam naar beneden geklauterd. Daar aangekomen zette hij zijn vervaarlijke tanden bijna meteen in de billen van een pubergorilla die wat te stoer liep te doen. Eén wachtende patiënt verloor de controle over zijn blaas en vertrok naar het toilet, een mevrouw met een muurvast gemetselde glimlach (U kent het type wel, de altijd lief glimlachende buurvrouw waar je na tien minuten de kriebels van krijgt) verbleekte en liet haar mondhoeken onbewust naar beneden zakken.

Omdat ik wist dat mijn behandeling dit keer alleen een soort kennismaking betrof waar geen boren en beitels aan te pas zouden komen, bleef ik bedaard en geamuseerd naar het apenfilmpje kijken. Achter elkaar werden de wachtende slachtoffers afgevoerd naar de martelkamertjes, ik glimlachte superieur. Bovendien had ik ooit die cursus Tandarts Assistente gedaan en kon altijd nog schermen met de naam van mijn vader. Ha! Mijn zenuwen zouden echt niet op hol slaan.

Totdat de tandarts zijn hoofd om de hoek stak en mijn naam opriep. Het was het knappe broertje van de tandenfee! Een combinatie van George Clooney, Marlon Brando en Sidney Poitier! Mijn knieën knikten, mijn bravoure verdween en ik kon alleen nog maar stamelen: “Me Jane, you Tarzan? “.

Eén reactie to “Klapperende tanden.”

  1. Margreet 23/10/2016 bij 9:47 pm #

    Wederom hylarisch!!! hahahahahaha

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: