Archief | april, 2016

Tussen kunst en kitsch.

8 apr

Op het laatste nippertje (term die ik wel vaker bezig bij dit kind) kreeg zoon3 de kans om een studieplek te bemachtigen op de Design Academy Eindhoven. Ja, wij noemen dat nog steeds gewoon de kunstacademie maar tegenwoordig gaat alles in het Engels. Zo ook de presentatie van de portfolio van zoon3. Dat was echter geen probleem, als echte kinderen van de computergames-generatie  spreken en schrijven mijn zonen beter Engels dan Nederlands.

Maar goed, naast zijn portfolio moest zoon3 ook een serie opdrachten maken. Drie ontwerpen van gebruiksvoorwerpen in een minimalistisch design. En voorbeelden van, in zijn ogen, een goed design en een mislukt design. Omdat hij in de week voorafgaand schoolexamens had gehad was het met de voorbereidingen een beetje misgelopen. Met die van de schoolexamens ook overigens maar dat is een ander verhaal.

Op dinsdagmiddag stormde hij het huis in, beladen met materialen, verfkwasten, betonboren en papieren. Als gezin ontkwamen we niet aan de stagnerende ontwerpdrift van zoon3. We werden meegesleurd. Tijdens het avondeten werd elk voorwerp ter tafel opgepakt, bekeken en verbrainstormd naar een strak design. Zoon3, nu al een arrogant ontwerper verwierp al onze suggesties maar kwam daardoor wel op andere ideeën. Zoals het hoort. Tegen half zeven verdween hij naar de grote schuur.

Toen ik om vier uur die ochtend naar de wc liep kwam hij net de trap op met bijzonder a-minimalistische wallen onder zijn ogen. Maar hij was klaar, zei hij. De volgende ochtend, een uurtje voor zijn trein vertrok, bleek dat ‘klaar’ toch iets anders te zijn dan in die vroege ochtenduren. Al het werk in de portfolio (tekeningen, ontworpen kleding, bouwplaten van stoelen, mechanische handen, foto’s, houtbewerkingen en papieren) moesten nog even worden uitgeprint. Even. Ja.  En toen was de inkt van de printer op en konden we nergens de verse cartridges vinden in het doolhof van wederhelfts kantoor die telefonisch onbereikbaar was.

Op dit punt kregen zoon3 en ik allebei een zweetsnor en konden we nog alleen maar in korte bitse woorden met elkaar communiceren. Met de scooter zou hij het station niet meer op tijd halen dus besloten we met de auto te gaan. Op min tien minuten vertrokken we met negentig kilometer per uur over de dijk. Ik liet een stofwolk vol bekeuringen achter me maar dat zou ik wel inhouden op het zakgeld van zoon3, de komende zestien maanden. Met één nano-seconde speling sprong hij met zijn rugzakje in de bijna wegrijdende trein richting Eindhoven.

’s Avonds laat kwam hij terug, bekaf. Wel kon hij nog erg beeldend verhalen over hoe hij enthousiast zijn rugzakje leegde op de voor hem bestemde presentatietafel. En het daarop volgende slikmomentje toen medekandidaten met complete zeecontainers binnen kwamen zeulen. Het worden spannende weken….