Archive | september, 2016

Aankleden

30 Sep

Ik ging mijn kind aankleden. Hij lag op een roestvrije tafel met afdruipgootje. Ondanks het feit dat hij achttien was en 1.83 lang (ja, twee centimeter tekort) dacht ik dit wel zonder veel problemen te kunnen doen. In herinnering het gewurm met babyrompertjes vroeger pakte ik zijn favoriete t-shirt uit mijn tas. Na vijf minuten zaten zijn armen tot net over de ellebogen er in. En dan moest dat nog over zijn hoofd en schouders! Babies zijn toch wat buigzamer dan een volwassen kind dat op de kop af negenentwintig uur dood was. Gelukkig zijn de t-shirts van de Primark van goedkope stof gemaakt die makkelijk uitrekt en na wat wrikken had Pieter zijn lievelings shirt aan.

Nu liep Pieter het liefst in zulke strakke broeken dat zitten onmogelijk was. Daar heb ik blijkbaar toch aan gedacht die zondagochtend toen ik groef in de stapels kleren onder zijn bed. Een iets wijder model met elastiek ging redelijk vlot aan. De broek was wat ruimer van boven en dat was maar goed ook want mijn grote jongste zoon had een luier aan. Dat was even heel verkeerd terug in de tijd en met een snoeiharde klap pijnlijk terug in het heden.

Omdat het donorteam veel huidweefsel van zijn benen had weg kunnen nemen waren die ingepakt in een soort strakke verbandmaillot. Ook zijn voeten waren ingepakt maar de wijde grijze sneakersokjes kreeg ik daar zonder problemen omheen. Toen zijn schoenen. Ik had zijn witte gympen meegenomen maar verzuchtte tegen de schouwarts dat Pieter het liefst zijn rode had aangehad. “ Maar die heb ik! “ schreeuwde ze blij. En uit een grote plastic zak die in de hoek lag haalde ze zijn lievelings gympies. Helemaal intact, geen vlekje te zien. Nu waren ze rood, dat scheelt.

Toen ik zijn linkervoet pakte en zijn schoen er probeerde in te wringen schrok ik. Alle botjes in zijn voet, enkel en onderbeen leken los te zitten en in de kamer klonk een eng gekraak.  “ Laat mij maar ” zei Jolanda van de uitvaartverzorging. “ Mijn vader had een schoenenwinkel en ik heb heel wat onwillige voetjes in kinderschoenen gekregen. “

Het spijkerjasje waar Pieter altijd in liep zou een probleem worden. Onmogelijk om dat aan het stijve lichaam van mijn zoon te krijgen.  Knippen we het door aan de achterkant? Never! Pieter zou het me nooit vergeven.  Dus werd het jasje om zijn schouders gedrapeerd met de mouwen langs de zijkant.

Toen was mijn kind aangekleed en klaar om mee naar huis te gaan. Achterin in een grote auto over de wegen waarop hij zoveel kilometers versleten had met zijn scooter.  Naar huis, waar ik hem zo miste. Het huis waar alles nog net zo was als er voor. Vorige week om precies deze tijd zei Pieter: “ Mam, ik ben weg!”

 

Okidoki, veel plezier!  Doe voorzichtig!