Aankleden

30 sep

Ik ging mijn kind aankleden. Hij lag op een roestvrije tafel met afdruipgootje. Ondanks het feit dat hij achttien was en 1.83 lang (ja, twee centimeter tekort) dacht ik dit wel zonder veel problemen te kunnen doen. In herinnering het gewurm met babyrompertjes vroeger pakte ik zijn favoriete t-shirt uit mijn tas. Na vijf minuten zaten zijn armen tot net over de ellebogen er in. En dan moest dat nog over zijn hoofd en schouders! Babies zijn toch wat buigzamer dan een volwassen kind dat op de kop af negenentwintig uur dood was. Gelukkig zijn de t-shirts van de Primark van goedkope stof gemaakt die makkelijk uitrekt en na wat wrikken had Pieter zijn lievelings shirt aan.

Nu liep Pieter het liefst in zulke strakke broeken dat zitten onmogelijk was. Daar heb ik blijkbaar toch aan gedacht die zondagochtend toen ik groef in de stapels kleren onder zijn bed. Een iets wijder model met elastiek ging redelijk vlot aan. De broek was wat ruimer van boven en dat was maar goed ook want mijn grote jongste zoon had een luier aan. Dat was even heel verkeerd terug in de tijd en met een snoeiharde klap pijnlijk terug in het heden.

Omdat het donorteam veel huidweefsel van zijn benen had weg kunnen nemen waren die ingepakt in een soort strakke verbandmaillot. Ook zijn voeten waren ingepakt maar de wijde grijze sneakersokjes kreeg ik daar zonder problemen omheen. Toen zijn schoenen. Ik had zijn witte gympen meegenomen maar verzuchtte tegen de schouwarts dat Pieter het liefst zijn rode had aangehad. “ Maar die heb ik! “ schreeuwde ze blij. En uit een grote plastic zak die in de hoek lag haalde ze zijn lievelings gympies. Helemaal intact, geen vlekje te zien. Nu waren ze rood, dat scheelt.

Toen ik zijn linkervoet pakte en zijn schoen er probeerde in te wringen schrok ik. Alle botjes in zijn voet, enkel en onderbeen leken los te zitten en in de kamer klonk een eng gekraak.  “ Laat mij maar ” zei Jolanda van de uitvaartverzorging. “ Mijn vader had een schoenenwinkel en ik heb heel wat onwillige voetjes in kinderschoenen gekregen. “

Het spijkerjasje waar Pieter altijd in liep zou een probleem worden. Onmogelijk om dat aan het stijve lichaam van mijn zoon te krijgen.  Knippen we het door aan de achterkant? Never! Pieter zou het me nooit vergeven.  Dus werd het jasje om zijn schouders gedrapeerd met de mouwen langs de zijkant.

Toen was mijn kind aangekleed en klaar om mee naar huis te gaan. Achterin in een grote auto over de wegen waarop hij zoveel kilometers versleten had met zijn scooter.  Naar huis, waar ik hem zo miste. Het huis waar alles nog net zo was als er voor. Vorige week om precies deze tijd zei Pieter: “ Mam, ik ben weg!”

 

Okidoki, veel plezier!  Doe voorzichtig!

44 Reacties to “Aankleden”

  1. Karin 30/09/2016 bij 7:49 pm #

    Zo kwetsbaar is het leven… Zoals je dit beschrijft voel ik me bijna naast je staan, rauw en tastbaar verdriet en liefde voor je zoon. Sterkte Pien!

  2. Loon 30/09/2016 bij 8:21 pm #

    De hele week leef ik met jullie mee.
    Het verdriet is zo ontzettend voelbaar, de pijn te erg. Zelf ben ik moeder van 3 jongens. Wat als spookt er door mijn hoofd…..
    Pieter….een mooie jongen die genoot van het leven en ineens leef je in een boze droom. Ik leef mee, ik voel mee, ik huil mee.
    Heel veel sterkte!

  3. tinus 30/09/2016 bij 8:26 pm #

    Lieve Pien.Heerlijk sterk wijffie wat moet jij een pijn in je lijf hebben,als ik het lees verkrampt mijn eigen lijf,Wat ombeschrijvelijk mooi hoe jij al je verdriet en onbegrip hier neer zet.sterkte lieverd,ik krieg er zelf pieniendekop van.xx

  4. Anna_Pom 30/09/2016 bij 8:27 pm #

    Wat ontroerend mooi geschreven.Het is inderdaad bijna week geleden dat je die onheilsmelding kreeg.Leef zoooo met je mee. Ik sla mijn arm om je heen.Hoe gaat t met je 2 andere zonen? X

  5. Wilrike Pasman 30/09/2016 bij 8:44 pm #

    Zoon3, Pieter, mooie jongen; hoe erg is dit, wat een verdriet. Juist door je foto is hij voor mij gaan leven… Ik leef enorm met jullie mee, denk aan bijna niets anders. Zeg mijn eigen kinderen extra uit te kijken, maar weet natuurlijk ook dat het leven voor ons allemaal onverwachtse wendingen kent. Ik wens jullie veel sterkte samen en put kracht uit de vele mooie herinneringen.

  6. Tonnie Wetering 30/09/2016 bij 9:03 pm #

    Het leven kan zwaar zijn, en de kracht om door te gaan lijkt dan niet meer dan een moedeloze poging om verder te leven voor ???
    Toch zal er uit dit diepe leed een weg zichtbaar worden, waardoor zal blijken dat het niet voor niets zal zijn geweest.
    Nee geloven in een god zal niet de invulling ervan zijn, maar het leren geloven in een wereld waarin de energie van een persoon het doel op aarde rechtvaardigde.

  7. Saskia 30/09/2016 bij 9:04 pm #

    Geweldige moeder , ik wil je veel sterkte wensen met dit onmetelijke verlies.
    Dit geldt ook voor je echtgenoot en zonen. je hebt ongetwijfeld het gevoel dat je benen onder je uitgeslagen zijn en snap je niet dat de wereld gewoon door draait.
    ik kan niet anders zeggen, wat een sterke dame ben je en wat hebben je zonen een geweldige moeder.

  8. Romy 30/09/2016 bij 9:18 pm #

    Voor Pien. Ik ken jou en jullie Pieter niet. En het voelt haast gek om dan toch telkens te willen lezen hoe het met je gaat. Maar je schrijft zulke pakkende dingen dat ik aan jullie blijf denken. Ik heb zelf nog jonge kinderen maar het moet voelen alsof je een deel van je zelf hebt verloren. Alsof je niet meer compleet bent. Ik stuur je een zonnestraal om je warmte te brengen voor deze vreselijke tijd.

    • Desiree 01/10/2016 bij 3:53 am #

      Mooi verwoord Romy, same here het voelt gek om zo mee te kijken en ik wil ook graag weten hoe het met Pien gaat. Waarschijnlijk omdat we ons intens voor kunnen stellen hoe vreselijk belangrijk steun is. Pien…. Woorden zijn er niet. Liefde en kracht stuur ik je door het beeldscherm
      Ik wil iets doen maar ik weet niet wat

  9. justanoldlady 30/09/2016 bij 9:39 pm #

    Het is toch wat, m’n lieve mens. Ik stuur je ’n hele warme en stevige “hug”. Wat zul je hem nog lang gaan missen. Geef het de tijd. Ik wens je sterkte, heel veel sterkte. Gr. Hanneke

  10. Niek 30/09/2016 bij 9:59 pm #

    Bijna ademloos lees ik wat je schrijft.
    Je openheid. Moederliefde.

  11. Margreet vilijn 30/09/2016 bij 10:01 pm #

    Wat een krantenbericht al niet kan doen. Het slachtoffer heeft een gezicht gekregen. Ik ben sprakeloos over zoveel moed, kracht maar vooral liefde.

  12. Martinke 30/09/2016 bij 10:05 pm #

    Lieve Pien, wat is dit allemaal triest, en hoe bijzonder ga je er mee om. Al bijna een week vertel jij aan ons die in de verte staan, zo helder en klaar dat wat niet te verwoorden was. Jouw vertellen maakt van het donkere gissen, dingen die gedeeld kunnen worden. Je maakt de dood zoals het moet zijn, in en in triest, maar vlak naast het leven, aangrijpbaar en begrijpbaar. Al hoewel…
    We schreven heen en weer vandaag een week geleden, over vroege kaarsjes en de Truusjes. Alles was rustig en gewoon. Het is voorbij. En wij, al die andere moeders kunnen er ook niets aan veranderen. Ga door met schrijven Pien. Het is als zwemmen met een reddingsboei. Wij lezen en staan om je heen. Xxxxxxxx.

    • fiederels 01/10/2016 bij 9:37 am #

      O lieve Pien, wat bizar dat jij zo mooi schrijft en zo invoelbaar over waar geen woorden voor zijn en wat niet voorstelbaar is. Het voelt in elk geval alsof we met velen om jou heen meeleven, en je mogen steunen in dit onpeilbare verdriet en je grote liefde voor je prachtige zoon.

  13. Trudie Spee 30/09/2016 bij 10:17 pm #

    Hoi Pien, 1x hebben we elkaar ontmoet maar eigenlijk nauwelijks een woord met elkaar gewisseld vorig jaar op de BBQ bij Harri en Martha . Toch nodigde jij mij uit als facebookvriend, ik moest toen eerst 3x kijken wie dat nu was.
    Ik ben geen mens van veel woorden, reageer ook niet vaak op iets op Facebook .
    Maar nu wil ik toch wel even kwijt dat ik erg met je meeleef, ook al laat ik dat dan op fb niet blijken, weet vaak niet wat te zeggen of ben bang het verkeerde te zeggen, en liken vind ik ook zo stom dan want het is niet leuk.
    Ben zelf ook moeder ( en oma) en durf er niet aan te denken dat zoiets mij ook zou kunnen overkomen. Ik bewonder de manier waarop je hier allemaal mee omgaat.
    Het zou niet mijn keuze zijn om het allemaal zo in de openbaarheid te gooien, maar als het jou helpt met het verwerken van al deze ellende dan moet je dat vooral blijven doen en je vooral niks aantrekken van wat een ander ervan vind.
    Knap van je dat je nu weer zo’n mooi stukje hebt kunnen schrijven, heel mooi.
    Toevallig , doordat ik verkeerd gereden was kwam ik vanmiddag in Bemmel langs de plek waar het ongeluk gebeurd is. Heb ff vaart geminderd en ben er heel langzaam langs gereden, uit respect en ook om even te kijken. Heel indrukwekkend al die bloemen en vooral dat petje…..
    Lieve Pien, heel heel veel sterkte nog, ooit in de verre toekomst zal het verdriet wel wat slijten maar het gemis zal altijd blijven.
    Dikke knuffel voor jou …….. en neem het me niet kwalijk als ik niet reageer.
    Groetjes Trudie Spee.

  14. Tink 30/09/2016 bij 11:41 pm #

    Doe voorzichtig! Ik zeg het ook zo vaak. En je verwacht hem of haar een poosje later gewoon weer binnen te zien stappen.
    En nu is alles letterlijk in 1 klap anders geworden en er is een gat gevallen in je leven, in je huis, in je hart. Het is nauwelijks voor te stellen en dat hoop ik nooit te kunnen…
    Wat een intense dagen hebben jullie achter de rug. Een week geleden was aĺles nog normaal. En nu begint het leven ná. Het jaar nul. (Die term heb ik overigens niet zelf verzonnen, het is de titel van een boek van een moeder die een zoon verloor door een ongeval in het zwembad, jaren terug. Treffende titel en een indrukwekkend verhaal.)
    De wereld draait stom genoeg nog gewoon door ook en je moet mee, je moet door.
    Ik wens jullie daarbij alle sterkte die maar nodig is. X

  15. Eelco 01/10/2016 bij 12:16 am #

    Rauw. Zo lees je een artikel in ‘De Gelderlander’, je klikt door en zo kom ik via je twitteraccount op je blog. Respect Pien! Schrijf het allemaal op, het gaat je zo goed af, alsof je familie en vrienden maar ook wildvreemden over je schouder heen laat kijken. Het plotselinge overlijden van je zoon beschrijven vanuit een invalshoek die maar weinig mensen is gegeven. Een paar jaar geleden overleed één van mijn beste vrienden veel te jong. Herman van Veen kon niet troosten maar wel verwoorden hoe het feitelijk is.

    Voor de jonge dood zijn geen woorden,
    is er geen troost,
    geen enkele verklaring verhelderend.
    Een mens heeft recht op minstens een leven dat langer duurt dan slechts een jeugd.

    Lieve Pien, moeder van Pieter, ik wens jou en je naasten alle sterkte toe die nodig is om dit te kunnen dragen.

    Eelco

    Amsterdam, 30/09/2016

  16. Fiona 01/10/2016 bij 2:07 am #

    Wat te zeggen, ik kan het niet verwoorden…dit verdriet. Zelf moeder van 3. Ik lees je berichten en vind je zo dapper. Wat een mooie jongen, Pieter, juist door je foto voor mij gaan leven. Ik denk continue aan jullie, zie mijn eigen kinderen…en zeg ze mij te appen als ze aankomen op hun bestemming en uit te kijken….ik leef mee en huil mee, heel veel sterkte xx

  17. Desiree 01/10/2016 bij 3:38 am #

    Maandag ochtend, ik rij naar het werk en zie bloemen…. Veel bloemen. Dat is nooit een goed teken. Na mijn dienst Google ik op ongeval Bemmel. Jullie lieve Pieter krijgt direct een gezicht en het raakt me daardoor nog dieper. Ik zelf moeder van 3 dochters leef deze week intens met je mee, op mijn werk hoor ik hetzelfde. En vloeien er tranen bij mij en mijn collega’s bij het lezen van je Twitter berichten. Ik voel en huil met jullie mee. Ook al hebben wij elkaar nog nooit gezien. Ik vind je onmetelijk sterk! ik wens jullie veel liefde en kracht. En moeders. Ik zou mijn kind ook showen op socmed, het kind waar je zoveel van houdt tot in eeuwen der eeuwen. Sterkte met jullie inmense verlies!!!

  18. Suus 01/10/2016 bij 4:57 am #

    Ik wens u en uw gezin heel veel sterkte en kracht om te rouwen op uw eigen manier. 😘

  19. kimkijkt 01/10/2016 bij 5:41 am #

    Pfff heftig, leef en lees mee, zo kwetsbaar is het leven en dat schrijf je ontroerend mooi op. Zou willen dat je het niet had hoeven doen en het ongeluk niet was gebeurd. Sterkte❤

  20. Paul-Ivo 01/10/2016 bij 5:46 am #

    Je weet zelfs zoiets moeilijks mooi neer te zetten Pien. 💋

  21. rolande 01/10/2016 bij 9:37 am #

    Kan niet anders dan die krop in mijn keel proberen weg te slikken , maar gaat me niet lukken weet ik zeker, wat moet jij dan wel gevoeld hebben, verschrikkelijk, het ergste wat een ouder kan overkomen.
    Je hebt hier van iets ontzettend moeilijks om te doen , zoiets moois neer gezet…..mijn respect heb je , zou je willen troosten met een zachte arm om je schouder maar dat kan ik niet……Sterkte en moed , jouw blog zal ik nooit of nooit meer vergeten !!!!

  22. Jeroen 01/10/2016 bij 10:14 am #

    :'(

  23. Floortje 01/10/2016 bij 3:15 pm #

    Lieve Pien,

    Vorige week maandag kwam mijn zoon beduusd thuis uit school. Hij is 14 en zit in havo 3 op het obc. ‘Het was een rare dag, man. Er is een jongen dood bij ons op school. De broer van Ruud kent hem. Iedereen was heel erg verdrietig.’ Ik schrok. Keek op de schoolsite en zag een prachtige, sterke kerel die Pieter heet. De dagen daarna volgde het gemieremier over zijn foto op Twitter. De berichten over de tocht naar die rotpaal die op de verkeerde tijd op de verkeerde plek stond. Ik zag dat je een blog hebt en las net het aankleedverhaal. Ik ken je helemaal niet, maar misschien is het voor jou ergens fijn om te weten dat ik erg met je mee leef. En met mij denk ik heel veel mensen. Gewoon als moeder van ook een zoon, die ook zo vaak de deur uit stuift en waar je ‘veel plezier, voorzichtig, tot straks’ achteraan stuurt. Ik bewonder je openheid, je moed en ik wil je een groot hart onder de riem steken. Pieter heeft volgens mij 18 jaar een heel fijne en lieve moeder gehad. Hij zag er prachtig uit. En wat oneindig klote dat hij er niet meer is. Alle sterkte gewenst voor jou en je gezin en familie. Lieve groet, Floortje

  24. Bien 01/10/2016 bij 4:26 pm #

    Lieve Pien,

    Via mijn dochter hoorde ik over Pieter. Hij heeft een indruk achtergelaten, en hoe! Niet alleen in levende lijve, maar, tot ieders grote schrik, ook in de vergankelijkheid van het leven. Kinderen, juist tieners, voelen zich onaantastbaar, zo hoort het ook. Maar Pieter laat de kwetsbaarheid en aantastbaarheid van ditzelfde leven zien. En dat geeft schrik, en hoe!
    Ik heb je door de media gevolgd en wil je ontzettend bedanken voor je moed in het geven van een kijk na de dood. Want ook dan zijn de onzen, onze mooie onzen. Het aankleden, het afscheid nemen, het kussen, het toezingen, het toespreken en het opnemen van elke mm van de onzen…zo mooi, zo fijn, zo nodig om normaal te kunnen delen…en jij doet het ook daadwerkelijk.
    Mooi mens…houdt moed en weet dat er heel veel mensen aan jullie denken en aan jullie zullen blijven denken!

    • pienbetuwe 01/10/2016 bij 5:31 pm #

      Ik heb die koppies gezien, afgelopen week. Stoere jongens, stoere meiden. Bij Pieter op bezoek. Er bleef niets van die stoerheid over.Huilen en beseffen dat je niet onsterfelijk bent op je achttiende. Zo triest…

  25. Melissa 01/10/2016 bij 5:10 pm #

    Heel veel liefde.. ❤️

  26. Margreet - Delwijnen 01/10/2016 bij 7:19 pm #

    Zomaar een mededeling in de krant, zoals zo vaak, een aanrijding, een jong leven te vroeg beëindigd. Commentaar over het plaatsen van een foto in Twitter. Daar ik zelf ooit mijn jeugdvriendin van 15 jaar ben kwijtgeraakt door een dodelijk ongeval, wilde ik weten waarom men hier zo moeilijk over deed. Vervolgens zag ik een foto van een knappe jongen, een foto welke alle emotie vertolkte. Ook bleek je een blog bij te houden. Blijkbaar sinds 2011. In eerste instantie was ik bang dat ik een sensatiezoeker was. Maar, dat ben ik niet. Ben zelf ooit ongewild, als vrij jonge buschauffeuse, betrokken geweest bij een dodelijk ongeval. Je draagt het je hele leven met je mee. Dus, ik ben ze gaan lezen en kan niet meer ophouden ze te lezen. Ze zijn leuk, grappig, spitsvondig, herkenbaar, serieus en soms ook met prettige spot. Maar dan, de blog over aankleden. Zo intens en mooi geschreven, alsof ik naast je stond, over je schouder meekeek. Je bent dan zo dichtbij, ook al ben je voor mij zo onbekend en ik voor jou. Ik vind het fijn dat je dit wilt delen, ten slotte is het al moeilijk genoeg voor je. Of misschien put je troost uit het schijven van deze blog. Wel merk ik dat je, ook mij, door deze blogs mensen op een goede manier raakt, misschien zelfs indirect helpt met hun eigen verdriet. Het enige wat ik dan ook aan je wil vragen, ga door met het schrijven van je blogs. Hoe moeilijk misschien soms ook. Veel liefs. Margreet

  27. Heleen Stuifzand 01/10/2016 bij 10:13 pm #

    Lieve Pien,

    Al de hele week volg ik je berichtjes op twitter en fb en was dan ook niet eens verbaasd dat je nu al weer een blog klaar had, waar haal je de kracht toch vandaan Pien! Bijzonder dat je ons op deze manier zó dichtbij laat komen!
    Zelf moeder van 2 jongens waarvan de oudste ruim 17 met precies zo’n shirt, pet en spijkerjack in z’n bezit doet mij dagelijks aan je denken!
    Ik hoop dat je nog vaak de kracht krijg om van je af te schrijven! Ik blijf je lezen!

  28. helenwebblog 01/10/2016 bij 11:09 pm #

    Lieve Pien, de gehele week leef ik ontzettend met je mee. Als moeder van een zoon zeg ik precies hetzelfde “doe voorzichtig pop” ja ma natuurlijk. Woorden heb ik niet, maar al een week volg ik je om te kijken hoe het met je gaat. Wat een ongelofelijke sterke vrouw ben je. Het enige wat ik kan geven is een dikke knuffel en wens je heel veel sterkte toe lieverd XXX

  29. Trees 02/10/2016 bij 6:59 am #

    OMG Pien ik krijg het nu pas mee, wat verschrikkelijk !!! heel heel veel sterkte dikke knuffel XXX

  30. jasnetteke 02/10/2016 bij 5:00 pm #

    We kennen elkaar niet Pien, ik kwam per ongeluk op je blog terecht. Je hebt het mooi verwoord, ben er helemaal stil van, wat ongelofelijk verdrietig…. De nachtmerrie van iedere ouder, voor jou is het realiteit. Mijn hart gaat naar jou en je gezin, ik hoop dat je omringt bent door mensen die je kunnen steunen. Heel veel sterkte en kracht x

  31. Pia 02/10/2016 bij 5:06 pm #

    En dan lees ik dit….en weer het eind niet gehaald met droge ogen……Wat kan liefde voor en naar je kind toe toch wreed verstoord worden……..
    De liefde is zo intens, er is een stuk leven van jezelf afgerukt.
    Zo kan je toch niet meer verder……..Het zal nooit mee zijn zoals het was……het leven gaat en moet door!!!
    Lieve Pien zoveel sterkte gewenst en waardeer enorm dat je met me deelt net of ik naast je sta….dan ook maar symbolische een arm van mij. Raar hé ik ken je niet maar het raakt me zo. Lief sterkte ermee x x

  32. Ellemijn 02/10/2016 bij 6:20 pm #

    Lieve Pien, wat wil ik je nou toch zeggen? Ja, dat ik aan je denk en dat ik Pieter zo mooi vind. En dat de dood stom is en van onze kinderen af moet blijven, maar dat god-zij-dank de liefde onsterfelijk is. En dat je Pieter eigenlijk nieuw leven gaf door je verhaal te vertellen en zijn foto’s te delen, want ik heb hem nu ook leren kennen, ken zijn naam, en neem hem mee in mijn gedachten. En ik vertelde over hem aan mijn zoons en mijn man. En dat is allemaal misschien wel raar, want ik ken je helemaal niet, maar je raakte mijn gebutste moederhart. Heel diep. Dus, ik stuur je veel liefs.

  33. Roos 03/10/2016 bij 12:40 pm #

    Lieve Pien
    Via mijn vriend Michel hoorde ik over jouw prachtige zoon.
    Wat een verdriet
    Wat een groot verlies
    Hoe byzonder hoe jij je verdriet aan de wereld toont, het raakt me diep, en niet alleen omdat ik zelf een zoon heb van 18,
    Het zijn jouw woorden, het is de manier waarop, zo rauw en tegelijkertijd spat de liefde ervan af
    En ook nu ik je verhaal over het aankleden van Pieter lees (en me ergens ook een voyeur in jouw leven voel) komt het keihard binnen en rollen de tranen over mijn wangen
    Ik wens je zoveel sterkte en veel liefs

    • pienbetuwe 03/10/2016 bij 8:47 pm #

      Dank je wel maar voel je geen voyeur, ik post mijn stukkies openbaar dus voor iedereen te lezen.xx

  34. Anne-lies 04/10/2016 bij 10:13 am #

    Lieve Pien,

    Via fb las ik vorige week van een scooter ongeluk in Bemmel. Nou kom ik daar vaak, maar deze week voelde het toch anders toen ik er was. Elke dag zit het in mijn hoofd.

    Jij, je familie en vooral die knappe, mooie jongen, Pieter. Ik voel zo mee en door je verhaal. Ik wou dat ik alles weer goed kon toveren, dat die pijn van afscheid nemen en verlies niet meer bestaat en alles een boze droom was.

    Ik wens jullie alle kracht, warmte en liefde. X

Laat een reactie achter op Suus Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: