Pijn.

24 okt

Dat je hart dus echt kan branden van de pijn. Heel soms laat ik al het verdriet tegelijk los door expres op pijnlijke punten te drukken. Dat mijn man zei “Je moet naar beneden komen, de politie is er. Pieter is dood.”  Suffig van de slaap dacht ik eerst bij de woorden ‘De politie is er’  dat ik de lampen van mijn auto aan had laten staan. Dat was niet zo.

Als ik die zin “Pieter is dood.”  herhaal in mijn gedachten met die unheimische sfeer die vanaf dat moment heerste dan voel ik een pijn die niet meer alleen geestelijk is. Een schrijnend, brandend, verwoestend gevoel in mijn borstkas. Snel sluit ik dit deurtje naar deze gedachten. Het is teveel, dat lukt me nog niet.

Een  leuk uitje met vrienden naar de voetbalwedstrijd afgelopen zondag bleek een vergissing. Zo ontzettend veel mensen, harde muziek, geschreeuw en lawaai. Mijn oren begonnen te suizen, het koude zweet brak me uit en na drie kwartier zwaar hyperventileren gaf ik het op. Ik droop af naar de auto waar ik bleef wachten tot de wedstrijd was afgelopen.

Ik dacht zo maar het gewone leven weer op te kunnen pakken maar kwam er achter dat dat nog wel even zal duren. Dus zit ik hier weer in de opkamer waar zoveel gebeurde en waar de tijd stil staat.

Het is vandaag precies een maand geleden dat Pieter overleed. Eén maand. Voor mijn gevoel ben ik pas vijf minuten bezig om het te begrijpen. Alhoewel, begrijpen zal ik dit misschien nooit. Vijf minuten bezig met het proberen te beseffen, dat is meer zoals ik het voel. Hij komt godverdomme nooit meer thuis. En ik ook niet meer.

15 Reacties to “Pijn.”

  1. Chielie 24/10/2016 bij 6:17 pm #

    Snap. En ook nog gecondoleerd met Frank.

  2. Anoniem 24/10/2016 bij 6:18 pm #

    Nooit, wat is nooit als je dit nooit hebt gevoeld. Nooit meer samen, nooit meer lachen, nooit meer discussies, nooit meer liefde, nooit meer tot straks, nooit meer een knuffel, nooit meer ……,

    Dit is niet te bevatten!

    • Anoniem 24/10/2016 bij 7:27 pm #

      Nee….niet te bevatten…die pijn…het gat in mijn lijf…steun zoeken in de wetenschap niet de enige te zijn met die vreselijke pijn…dat enorme gemis..nooit kunnen weten dat het zo heftig is.
      Bedankt voor je mooie schrijven, ik zou het niet zo helder kunnen verwoorden. Je schrijft precies zoals het voor mij ook voelt.

      Sterkte Pien en ook al die anderen met hetzelfde gemis.

      • Een moeder als nabestaande ramp-vlucht MH17 25/10/2016 bij 7:58 am #

        Lieve Anoniem, je zegt het precies zoals we dit ook, en nog steeds, voelen (…steun zoeken in de wetenschap niet de enige te zijn met die vreselijke pijn…). We willen je vooral bedanken voor jouw laatste zinnetje (…en ook al die anderen met hetzelfde gemis…). We herbeleven, nu ook via lieve Pien, elke vreselijke pijn en herinnering die we voelden, en nog steeds voelen, bij het verliezen van onze enige zoon, die slechts 17 jaar mocht worden, bij de rampvlucht Malaysia Airlines MH17, crashed in Torez in Donetsk Oblast, Ukraine. Hierna is immers ook alles anders geworden en zal never ever meer hetzelfde zijn. Nogmaals dank voor jouw reactie, en lieve Pien wensende heel veel sterkte en moed voor alle toekomstige moeilijke en pijnlijke momenten. We zullen haar met alle liefde in ons blijven volgen en ook danken voor al haar uiterst realistische en o zo gevoelige berichten. Deze hebben voor ons een heel erg diepe en zinvolle betekenis. Heel vaak hebben wij hieruit kracht geput en troost gevonden.

        Zomaar ook een moeder…..

  3. Margreet 24/10/2016 bij 6:55 pm #

    ❤❤

  4. Fiona 24/10/2016 bij 7:57 pm #

    Lieve Pien, dit is zo heftig en moeilijk te bevatten…een maand. Denk iedere dag aan jou en aan Pieter. Zou zo graag willen dat het anders was. In gedachten bij jullie xxx

  5. Lien 24/10/2016 bij 7:58 pm #

    Dikke vette hug

  6. Martinke 24/10/2016 bij 8:13 pm #

    Een maand? De tijd gaat verder en blijft staan. Om je heen. Net als wij: om je heen. Armen en schouders. X

  7. Suzan 24/10/2016 bij 9:00 pm #

    XXX

  8. Annemieke V 24/10/2016 bij 9:21 pm #

    Xxxx

  9. Floortje 24/10/2016 bij 9:36 pm #

    Lieve Pien, wat een klerezooi. Hij had gewoon nog 19, 43, 68 en 94 moeten worden. Minstens. Heel dikke knuffel xxxxx

  10. Melanie 24/10/2016 bij 9:38 pm #

    Ik omarm je met 1000 armen …

  11. Tink 25/10/2016 bij 11:06 am #

    Een maand al. Of een maand pas. Tijd is een raar ding. En die gekke wereld draait ook maar steeds gewoon door terwijl hij voor jou, voor jullie stil staat.
    Geef het maar de tijd. En intussen wou ik steeds dat we allemaal een klein stukje konden overnemen, maar dat kan ook al niet. Een oneerlijk zooitje is het. X

  12. Bien 25/10/2016 bij 4:14 pm #

    Je adem word je letterlijk ontnomen, een nieuwe manier van leven met zoveel minder zuurstof is zo moeilijk. Ik lees je teksten en ze gaan mij zo aan mijn hart! Het zal niet wennen, het zal niet slijten, uiteindelijk zal hij meer en meer gaan stralen in het niet te omvatten en te beschrijven gemis! Pak dat vast, Pien, pak zijn stralen vast! Zie zijn lach, pak hem, voel hem en en lach met hem mee…deze aanpak hielp mij om het gebrek aan zuurstof te compenseren!

Laat een reactie achter op Floortje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: