Foto.

25 okt

Heel even dacht ik dat ik de foto van jou, gemaakt op die zaterdagochtend in het mortuarium, kwijt was. Ik schrok want die foto betekent zo veel voor me. De politie in ons huis zei dat we niet naar de plek van het ongeluk konden gaan maar dat we je terug zouden zien in het Radboud.

We kwamen tegelijkertijd aan. Wij in colonne in de auto van mijn vader, de ene politieagent in mijn auto met je broers en de andere agent in de politiewagen. En jij. In een donkere lijkwagen.

We werden in een geforceerd sfeervolle ruimte achtergelaten. Je weet wel, met foto’s van wandvullende paardenbloempluizen en plastic rozen, vieze koffie en bakken met tissues. En uiteraard verboden te roken.  Daar zaten we. Te wachten tot we je bij je konden zijn.

De schemer vertrok en het daglicht kwam. Wij wachtten nog steeds , de vieze koffie werd viezer en ik had behoefte aan een sigaret. Later bleek dat de schouw pas begonnen was toen wij er ook net waren.

Na anderhalf uur  kwam de schouwarts binnen. Vertelde dat je was overleden door een schedelbasisfractuur van dermate grootte dat je op slag dood bent geweest. Ze had je portemonnee en mobiel bij zich. Ik moest tekenen voor ontvangst.

Stiekem hoopte ik dat iemand jouw mobiel en portemonnee had gestolen en we straks zijn dode lichaam zouden zien en dat het allemaal een verschrikkelijke vergissing zou blijken te zijn.  Dat was het niet. Ik liep de ruimte in waar je in een operatiehemdje van het ziekenhuis op een brancard lag. Ik herkende je meteen. De shampoo die ze gebruikt hadden om al dat bloed uit je haren te wassen rook niet vertrouwd maar mijn moeders neus liet me niet in de steek.

Alles rook als Pieter, alles was Pieter, alles rook naar jou. Alles voelde zoals je was. Je was nog geen drie uur dood maar je was nog zo levendig mijn kind. Ik begroef mijn gezicht in je haren, streelde je koude gezicht en probeerde het leven in je terug te blazen.

Toen nam ik die foto. Je mond staat een beetje open en er ligt toch een schaduw van pijn op je gezicht door die laatste momenten. Het idee dat je daar in Bemmel toch even alleen om die lantaarnpaal hebt gelegen doet zo verschrikkelijk pijn. Heel mijn hart huilt omdat je in je eentje bent doodgegaan.

 

30 Reacties to “Foto.”

  1. Wilrike Pasman 25/10/2016 bij 8:00 pm #

    Het hele proces, elke stap even vreselijk en ingewikkeld, en dan niets meer kunnen doen… Wat een leegte Pien, ik wens jullie zoveel kracht.

  2. Saskia 25/10/2016 bij 8:02 pm #

    Ik zou je zo ontzettend graag troosten maar dat kan ik niet. Je kent mij niet eens. Toch zou ik je graag in mijn armen nemen en zeggen dat het beter wordt. Nee. Het kom nooit meer goed maar het wordt wel beter. Mijn moederhart huilt met je mee. Lief mens .. ik voel uit ervaring met je mee……..

  3. Femke 25/10/2016 bij 8:10 pm #

    Oh lieve moeder van die prachtige Pieter, ik ben bijna blij dat ik jullie niet persoonlijk ken. Zou niet weten wat ik moest doen om troost te geven. Dikke knuffel van een onbekende!

  4. Chielie 25/10/2016 bij 8:13 pm #

    x

  5. tinus 25/10/2016 bij 8:15 pm #

    Zoals iedere keer als ik jou woorden en je harte kreet leest,Brr,dan word het bij mij ijskoud.
    Lieve |Pien wat zou ik je graag willen knuffelen en troosten en zeggen lieverd je droomt maar je hebt niet gedroomt,het is de keiharde realitijd.Heel veel sterkte, Liefs Tinus xx

  6. Kristien 25/10/2016 bij 8:24 pm #

    Hartverscheurend wat jij doormaakt. Zo spijtig dat het geen droom is. Veel sterkte Pien

  7. Marleen 25/10/2016 bij 8:48 pm #

    Vreselijk! Ik leef zo erg met je mee schatteke! 💗💗

  8. Kim 25/10/2016 bij 9:14 pm #

    Zucht….😌😥😚

  9. soof 25/10/2016 bij 9:20 pm #

    😢😢😢😢😢

  10. Floortje 25/10/2016 bij 9:52 pm #

    Lieve Pien,
    Waar je toch in sneltreinvaart allemaal doorheen moet na zo’n allesverscheurende mededeling dat je kind dood is. Ongelooflijk ongelooflijk en tegelijk zo keihard en echt. Xxxxxxxxxx alle liefs voor jou.

  11. Suzan 25/10/2016 bij 10:19 pm #

    Niemand mag alleen doodgaan. Niemand. Vooral onze kinderen niet. Fucking klotezooi.

  12. Fiona 26/10/2016 bij 2:44 am #

    Oh lieve Pien, een knuffel en een kus…ik zou zo willen dat het anders was…jouw Pieter, je mooie zoon…arm kind, arme moeder…xxx

  13. Jolanda 26/10/2016 bij 3:22 am #

    Weet gewoon niets te zeggen, ❤️

  14. Odilia 26/10/2016 bij 3:26 am #

    Pien, foto’s zijn belangrijk.

    Ik loop elke dag langs de foto van mijn dochter. Die hangt op een plek waar ik vele keren per dag langskom en dan zie ik haar.
    Jij zal ook een vast plekje hebben voor de foto van Pieter en met trots maar met een bloedend hart naar hem kijken.
    Je schrijft zo mooi over hem. Dat schrijven helpt je om de weg te vinden en hoe verder te gaan.

    Het gevoel van de brandende schrijnende pijn, het benemen van je adem, de brok in je keel,de steen in je maag, het hart dat overslaat en de paniekaanvallen wisselen elkaar voortdurend af. Het sloopt je. Neemt alle energie weg. Uitputtend. Dat was mijn ervaring.
    Rouwen is een werkwoord. Rouwen is hard werken. Je zit in een emotionele achtbaan van emoties. Je lijf is helemaal van slag. Alles maar dan ook alles rouwt mee.
    Herinneringen wil je graag koesteren maar doen tegelijkertijd zo’n pijn.
    Ik wist soms niet meer waar ik het moest zoeken.
    Zoeken was het ook elke dag weer. Hoe begin ik de dag? Gekmakend soms. En eenzaam. Heel eenzaam. Ook al waren er mensen om me heen. Zij deden vreselijk hun best maar dat eenzame gevoel bleef. Ze worstelden en wisten soms niet wat te zeggen. Het deed mij pijn om dat te zien. Maar ik begreep het wel en heb ze dat ook gezegd. Ik was ze dankbaar dat ze bleven komen. Zo belangrijk.

    Ik heb veel aan lotgenotencontact gehad. Zonder woorden begrijpen zij.
    Heel lief ook de mensen die hier schrijven, het raakt je echt dat men zo meeleeft.
    Ik proef ook het ongemak en de hulpeloosheid van de mensen. Zij willen vaak veel voor je doen en voelen dat ze niets kunnen doen. Maar zij doen veel!! Door hier te lezen en een reactie te plaatsen. Ontroerend. Zo mooi.

    Although it’s difficult
    today to see beyond the
    sorrow, may looking
    back in memory help
    comfort you tomorrow.

    Lieve groet,
    Odilia

  15. Martinke 26/10/2016 bij 3:42 am #

    X

  16. Yvette Danneels 26/10/2016 bij 5:16 am #

    hartverscheurend moet zoiets zijn <3 <3

  17. harmke jansen 26/10/2016 bij 6:26 am #

    Ach Pien…..wat een verdriet voor jullie…..ik hoop echt dat het een fractie van seconden was….dat jullie zoon dood ging….dat hij niks gevoeld heeft…dat het heelllll erg snel ging.
    Niet dat je verdriet minder is dan….

  18. Trees 26/10/2016 bij 9:37 am #

    ….tranen…

  19. Tineke 26/10/2016 bij 10:35 am #

    Ik weet niets te zeggen, maar huil…,,

  20. Margreet 26/10/2016 bij 10:36 am #

    Mijn keel dicht gesnoerd van verdriet, alleen al door het lezen Pien. ❤ zo levensecht geschreven, over wat levensecht is gebeurd. ❤

  21. Monique 26/10/2016 bij 12:10 pm #

    Lieve lieve Pien, en ik huil elke keer mee. Ook al ken ik je niet, raakt je schrijven mij elke keer diep. Elke dag ben jij Pieter en je familie in mijn gedachten. Ik wou dat ik iets kon doen om je lijden te verzachten. Ik leef intens met jullie mee.
    Ik wil jullie heel veel sterkte wensen…..
    (Sla aub alle foto’s die je hebt 10 dubbel keer op…op usb en cd rom. Alles om te voorkomen dat ooit heb laptop vastloopt of dat je ze kwijtraakt)

  22. Catharina de Boer 26/10/2016 bij 12:52 pm #

    Stil..

  23. zjanette 26/10/2016 bij 1:51 pm #

    Janken Pien. Janken.

  24. Anoniem 26/10/2016 bij 2:12 pm #

    Pien hier worden we in ons gezin stil van. Ook wij kende jouw Pieter…….. ❤️

  25. Anoniem 26/10/2016 bij 3:09 pm #

    Mijn moederhart huilt elke keer als ik je stukjes lees …mijn jongste zoon .maatje van Pieter. Pieter word nooit vergeten Pien!

  26. Linda 26/10/2016 bij 5:11 pm #

    ❤️❤️

  27. Jacq. 26/10/2016 bij 6:15 pm #

    Lieve Pien.
    Al zo vaak op het punt gestaan om je een hart onder de riem te steken. Maar wat zijn mijn woorden waard? Jij leeft mijn ergste nachtmerrie. Vanaf het eerste moment dat ik de foto van Pieter – opgebaard thuis – zag, zijn jullie niet meer uit mijn gedachten geweest. Wat een prachtige jongen. Het is ook zo mooi wat je allemaal nog voor hem hebt gedaan.
    Fijn dat je met dit Blog een plek hebt gevonden om je te uiten, en fijne reacties krijgt van mensen die het beste met je voor hebben.
    Liefdevolle groet,
    Jacq.

  28. Desiree 26/10/2016 bij 7:21 pm #

    Bedankt voor het delen van jouw verhaal! Woorden zijn onvindbaar voor mij op dit moment. Laat de pijn er maar zijn, die verrekte pijn. Het moet eruit.

  29. Annemieke V 26/10/2016 bij 8:36 pm #

    Ik moet weer gigantisch grienen, Pienxxxxxxxx, denk aan je, je schrijft zo verschrikkelijk mooi, daar krijg je je lieve jongen niet mee terug, niet tastbaar terug, maar ik hoop dat hij in jou en in de wereld, door dit schrijven een beetje levend blijft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: