Oma.

27 okt

Ik liep de kamer van mijn oma in het verzorgingstehuis binnen. Ik had haar sinds de dood van Pieter nog niet gezien.  Ze zat in haar stoel bij het raam. Daar zit ze altijd, bedenk ik me nu maar goed.  “Wie ben jij nou weer” wou ze zeggen maar toen zag ze wie ik was. En herinnerde zich wat er gebeurd was. Ze begon te huilen en we hielden elkaar vast.

In 2009 verloor ze haar vijftigjarige dochter, ik een maand geleden mijn achttienjarige zoon. De band die ik altijd al zo sterk met haar voelde werd droevigerwijs nog sterker.  Natuurlijk vloekte ze en zei dat je je kinderen niet hoort te overleven en natuurlijk zei ze dat zij tien keer liever de plek van mijn zoon had willen innemen.

Ik omarmde dat ooit sterke lijf dat nu een verfrummeld mensje in een stoel bij het raam was en voelde haar verdriet om mij. Ik keek naar haar verrimpelde gezicht en ze zei: “Dit gaat nooit meer over, Plien. Iedere dag zul je aan hem denken en verdrietig zijn.”

Ik weet het, lieverd maar als jij het kan,  kan ik het ook.

14 Reacties to “Oma.”

  1. Lien 27/10/2016 bij 4:55 pm #

    Pien! Brul brul, wat lief en ontroerend!

  2. harmke jansen 27/10/2016 bij 5:09 pm #

    Och pien….Zo zijn er toch veel mensen hè met het verdriet van een verloren kind! Iedereen heeft zo zijn eigen pijn en verdriet! Gelukkig hebben oma en jij troost kunnen vinden in elkaar! En jij kunt het ….ik weet het zeker!

  3. Fiona 27/10/2016 bij 5:19 pm #

    Lieve Pien, zo mooi geschreven weer, wat een verdriet… xxx

  4. tinus 27/10/2016 bij 5:25 pm #

    Ah Dat zijn omas pien.Die voelen vlijmscherp aan wat jij voelt.Wat een ontroerend verhaal.xx

  5. Marlies 27/10/2016 bij 5:43 pm #

    Soms willen we er niet aan, maar oma’s hebben altijd, altijd gelijk!

    Wat mooi….en tevens zo vreselijk pijnlijk verwoord weer! 🌹

  6. Floortje 27/10/2016 bij 6:06 pm #

    Lieve Pien, ouders zouden hun kind niet moeten overleven. En dat is volgens mij ook precies wat je nu letterlijk doet: overleven. Voor mij voelt het of je elke dag om ergens te komen met lieslaarzen vol beton door dikke modder moet ploegen. Daar is onmetelijk veel kracht voor nodig. Want je gaat wel elke dag, Pien. En dat is nondeju een superprestatie. Ik wens je alle liefs en sterkte. Xxxxxx

  7. Chielie 27/10/2016 bij 6:11 pm #

    Klap. Klap. Klap.

  8. Tink 28/10/2016 bij 12:00 am #

    Och, lieve oma van Pien. Overgrootmoeder van Pieter.
    Houden jullie elkaar maar heel goed vast. En hopelijk helpt dat dan een heel klein beetje. X

  9. Anoniem 28/10/2016 bij 3:31 am #

    Mens, wat wil ik dat ik een klein stukje pijn voor je mocht dragen.

  10. Marleen 28/10/2016 bij 7:51 am #

    ik jank……..

  11. Door Suzanne 28/10/2016 bij 10:35 am #

    Zo mooi geschreven.

  12. Desiree 28/10/2016 bij 12:11 pm #

    Helaas moeten veel mensen een kind missen, vee te veel. Hoe ouder je wordt hoe groter het risico. Lotgenotencontact een waardevol iets. Al hadden jullie beide liever anders gezien…. Snif

  13. Odilia 28/10/2016 bij 12:51 pm #

    Het klopt wat Oma zegt Pien.
    Iedere dag zul je verdriet hebben. Het gemis is er iedere dag. Een kind verliezen dat voel je levenslang.
    Maar je zult er je weg in vinden. De scherpe pijn zal minder worden.
    Zoals je zelf al zegt tegen Oma: ” als jij het kan, kan ik het ook”
    En dat gaat je lukken Pien.
    Je bent op weg. Het gaat met stappen.
    Soms drie vooruit en een achteruit.
    Soms een vooruit en twee achteruit.
    Geeft niet,. jij bepaalt de tijd.
    Niets is vreemd Pien.
    Doe waar je je goed bij voelt en bij jou past.
    Ik las dat je de draad weer oppakt. Zoals mee naar het voetballen. Gewoon uitproberen. Kijken wat je aankan.
    Alle zintuigen staan op scherp. Je hele lijf staat op scherp. Soms komen indrukken van buitenaf keihard binnen. Ook ik heb gelijke ervaringen. Kreeg opeens paniekaanvallen. Voelde me dan nog ellendiger dan ik al was. Er tegen vechten of er voor vluchten help niet. Kon mezelf goed moed inpraten. Dat hield mij op de been.
    Fijn zo’n Oma Pien. Zonder woorden begrijpt zij jou. Zij weet. Droevig voor haar, haar hart voelt weer de pijn. Op haar leeftijd geen kleinigheid.
    Mooi hoe jullie elkaar kunnen vasthouden om op de been te blijven. Ik ben er stil van.
    Twee krachtige prachtige vrouwen!

    Liefs van Odilia

  14. Catharina 28/10/2016 bij 12:56 pm #

    Ze kent het verdriet…
    Mijn oma huilde vroeger gauw, tot haar kind van 51 overleed. Heb daarna nooit geen tranen meer bij haar gezien.

Laat een reactie achter op Door Suzanne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: