Liegen.

28 okt

Toen Pieter eens over iets had gelogen besloot hij een week daarna toch de waarheid te vertellen. Daarvoor riep hij ons bijeen in de keuken. Hij zei:  “Ik moet even met jullie praten.”  Nou, als moeder gaan dan alle alarmsignalen tegelijk heel hard rinkelen.

Terwijl wij wachtten op zijn vader flitste er allerlei onheilstijdingen door mijn hoofd. Hij was zestien dus het kon van alles zijn. Zijn vriendin was zwanger! Hij was van school gestuurd! Hij was verslaafd aan de cocaïne! Hij was lid geworden van een motorbende! (dat kan op je zestiende, hoor!) Hij had een gruwelijk grote tattoo laten zetten op zijn rug!

Toen hij vertelde waarover hij gelogen had was ik dermate opgelucht dat ik bijna moest lachen en toch nog een toekomst zag voor dit vermeende drugsverslaafde motorclub hooligannetje. Ik deed dan verder ook niet moeilijk en zei dat ik blij was dat hij toch eerlijk vertelde wat er nu precies gebeurd was. De opluchting op Pieter’s  gezicht was onbetaalbaar en zijn reactie ook.  “Ik wil wel even zeggen dat jullie fantastische ouders zijn.”

Ja, ja, toen ik daarna met hem een toepasselijke boetedoening besprak was dat gevoel wel even iets minder. Maar, héé, straffen zijn nooit leuk. En Pieter kende mij goed genoeg om te weten dat ik halverwege de vierdaagse week wel zou zeggen: “Ga de stad in! Have fun! En jat geen fietsen! “

Een maand later moest hij van bureau Halt zijn taakstraf vervullen. Een dag werken in een grote supermarkt in Nijmegen. ’s Middags wachtte ik Pieter op, benieuwd hoe de supermarkt in het kader van taakstraffen hem had uitgebuit. Moe zakte hij op zijn stoel aan de eettafel. “Mooi” dacht ik. “Ze hebben hem hard aan het werk gezet. “

Met een brede smile begon Pieter te vertellen. Hij  had die ochtend eerst de toiletten van het personeel moeten poetsen. Toen hij daarmee klaar was, na een half uurtje, mocht hij op de dweilwagen door de winkel rijden wat hij vervolgens de hele dag bleef doen.

“Ik heb nog nooit zo’n leuke dag gehad” zei hij voldaan.

17 Reacties to “Liegen.”

  1. Mieke 28/10/2016 bij 5:40 pm #

    Weer zo’n mooi geschreven stukje Píen! Zoveel herinneringen in je huis…. ik hoop met heel mijn hart dat je geen spijt krijgt als je eenmaal weg bent…. xxxx

  2. tinus 28/10/2016 bij 5:41 pm #

    Hahahahah Dan zijn nou mooie dingen lieverd, Heerlijk jong xx

  3. harmke jansen 28/10/2016 bij 5:52 pm #

    Wat een prachtig trots heerlijk verhaal Pien….Daar kreeg ik toch effe een traantje van ontroering van…..fijn dat je zoon zegt: fantastische ouders…..

  4. Marja 28/10/2016 bij 5:57 pm #

    Wat schrijf jij geweldig… weer een leuk verhaal. Dit x zonder tranen.😘😘

  5. Jacqueline 28/10/2016 bij 6:13 pm #

    Wat een mooie jongen

  6. Margreet 28/10/2016 bij 6:24 pm #

    Hahaha! Zie het helemaal voor me. Pracht verhaal!!! 😀😀😀leuk stukje!

  7. Lien 28/10/2016 bij 7:43 pm #

    Haha! Geweldig!

  8. Romy 28/10/2016 bij 8:16 pm #

    Wat goed om ook deze kostbare herrinneringen op te schrijven. Zo blijft het onuitwisbaar. Net als jullie Pieter. Groet Romy

  9. Floortje 28/10/2016 bij 9:21 pm #

    Lieve Pien, zoon3 was me er een. Wat zul je m missen. Misschien wel voor jou een troost dat hij ook nu nog bij veel mensen een dikke lach tevoorschijn tovert. Lekker cruisen op de dweilwagen, wat een te gekke straf voor een kerel van 16. Hij klinkt als een vrolijke levensgenieter die in 18 jaar meer leut had in het leven dan menig mens in 80 jaar. Kus voor jou, mooi mens die dit kind zo zichzelf liet zijn. Xxx

  10. Simone 28/10/2016 bij 10:04 pm #

    Hè wat gezellig om dit te lezen!
    Wat goed dat je deze herinneringen blijvend maakt!!!
    Niemand kan ze van je afnemen!
    Koester ze!😘

  11. Martinke 28/10/2016 bij 10:09 pm #

    Prachtig! X

  12. Ans 28/10/2016 bij 11:05 pm #

    Deze herinneringen geven je kracht om door te gaan. Hou daar aan vast!

  13. Fiona 29/10/2016 bij 5:53 am #

    Wat een mooie herinnering lieve Pien! Op de dweilwagen de rest van de dag! Die lieve Pieter heeft zo geleefd! Xxx

  14. Desiree 29/10/2016 bij 5:55 am #

    Pien, met al deze mooie herinneringen in je hoofd, gaan jullie de kracht vinden om weer door te gaan. Met natuurlijk een blijvend gapend verdrietig gat in je hart. Wat een bijzondere jongen is hij en prettig rebels. Ik krijg enorm de indruk dat hij genoten heeft van zijn te korte leven. Misschien wel meer als van menig 60 jarig iemand. pieter heeft dankzij jullie van dit leven kunnen genieten.

  15. Tineke 29/10/2016 bij 6:28 am #

    Grinnik!

  16. Suzan 29/10/2016 bij 9:59 am #

    😆😆😆

  17. Wilrike Pasman 29/10/2016 bij 6:07 pm #

    Haha, vast niet helemaal zoals Halt het bedoeld had… Goed dat hij toch zijn verhaal opbiechtte en vooral hoe jullie hebben gereageerd. Fijn dat dat ook door Pieter is gezien en gezegd en eea voor hem goed uitpakte!
    Je mooie beschrijving ervan is een voorbeeld van hoe je de zonen steeds weergeeft; ze zullen vast af en toe minder fijn zijn, maar je verhalen zijn altijd mooi en positief!
    Je oma heeft gelijk, je zult altijd verdriet hebben om het gemis; hopelijk bieden deze mooie herinneringen je troost en energie om toch om te gaan met dit verlies; dat wens ik je van harte toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: