Ontkennen.

31 okt

Iedere middag verwacht ik nog dat je de keuken binnenloopt en vraagt wat we vanavond gaan eten. Elke scooter die aankomt rijden ben jij. Ik vergeet dat je dood bent. Dus verplicht ik mezelf alle foto’s van je dode hoofd te bekijken. Je kamer in te lopen die bijna leeg is. Al je sokken en onderbroeken in de kliko te gooien. En in mijn agenda 24 september opzoeken waar zwart op wit staat ‘Pieter overleden’. En naar alle blanco bladzijdes die daarop volgden.

Ik hou de kaarsjes bij je foto dag en nacht brandend en slaap nog steeds op de bank waar ik sliep, die laatste dagen en nachten dat je thuis was. Bijna iedere dag bekijk ik de video van jouw afscheidsdienst maar het lijkt als of het om iemand anders gaat. Dat is echt niet mijn kind dat daar in die kist ligt. Kinderen gaan niet dood.

Vaak bedenk ik wat en betrap mezelf erop dat ik denk  ‘Even aan Pieter vragen.’  Eens vroeg ik je, je was een jaar of drie, of je mijn nieuwe schoenen mooi vond. “Nee” zei je. “Ze passen niet bij je koppie.” Want je was altijd heel eerlijk. Toen ik een vrolijk panterprintachtig jasje aan had, zei je “Mam, je lijkt wel een hoer.” Waarop ik vervolgens een half uur vreselijk moest lachen.

Ik ben in de kringloopwinkel, kijk in de rekken met kleding en denk ‘ Hier kan Pieter wel iets mee’ en wil het bijna in mijn mandje leggen.  Ik ben bij de uitvaartdienst van een lieve vriend en ik wil huilen maar het lukt niet. Mijn gevoel zit op slot. Stiekem ontwijk ik emotionele obstakels tot ik weer beslis dat ik pijn moet voelen.

Dus dan loop ik weer je kamer in. Pak de foto’s van je doormidden gescheurde valhelm en stop mijn neus in een oude geliefde knuffel van je. Vijf minuten, niet langer. Het blijft teveel om allemaal in één keer te kunnen voelen. Want ik mis je zo godsgruwelijk erg.

23 Reacties to “Ontkennen.”

  1. tinus 31/10/2016 bij 6:06 pm #

    Het gemis blijd altijd lieverd.Maar er komt een dag,dat je met een glimlach aan je jongen terug denkt.xx

  2. Margreet 31/10/2016 bij 6:28 pm #

    Lieve Pien, wat een nachtmerrie toch. Een slechte film die maar in je hoofd blijft afspelen maar zo waar is. Kon ik maar iets van je pijn overnemen. Maar het is jouw Pieter, jouw navelstreng die zo gruwelijk is doorgescheurd. Gemis, geraakt. xxx

  3. Fiona 31/10/2016 bij 6:56 pm #

    Lieve Pien, denk aan je… en aan Pieter xxx

  4. Melanie 31/10/2016 bij 6:58 pm #

    Zo raar hoe vaak ik even kijk bij pienindekop, terwijl ik toch echt bericht krijg bij het schrijven van weer een verhaal.
    Zo raar ook dat ook ik je niet ken maar zo intens mee voel.
    Zo raar… zou het het ons moeder gevoel zijn?!
    Je prachtige gevoel verhaal net weer gelezen met een traan een glimlachje ( het tijgerjasje) en weer een traan…
    Liefs

  5. Shasja 31/10/2016 bij 7:04 pm #

    Ja, wat onwerkelijk moet dat zijn. Arme mama van Pieter.
    Het komt zoals het komt. x

  6. Marja 31/10/2016 bij 7:10 pm #

    Het gemis blijft maar herinneringen blijven. Net als dat gapende gat in je hart. Maar eens, ooit op een dag, na een hele tijd, merk je dat die pijn , minder wordt en dat de herinneringen blijven.

  7. Thea 31/10/2016 bij 9:21 pm #

    Weer stil van lieve Pien, wat een enorm gemis. Denk veel aan jou en Pieter.

  8. Marleen 31/10/2016 bij 9:42 pm #

    Pffffffffff, niet te doen zo erg!! Knuffel 💗💗

  9. Simone 31/10/2016 bij 10:16 pm #

    Pffff… je verhaal slaat weer in als een bom Pien!😢
    Kan het me zo goed voorstellen alles wat je schrijft.
    En zo zal het nog een heeele tijd blijven…
    Het is ook zooo ontzettend, niet te bevatten allemaal…, het mag ook helemaal niet!!!!😘

  10. Chielie 31/10/2016 bij 11:12 pm #

    hug

  11. Odilia 01/11/2016 bij 3:44 am #

    Ja Pien,
    het ontkennen is een van de dingen die bij het rouwproces horen. Voor jouw gevoel komt hij zo weer binnen gelopen. Voor je gevoel is het gewoon niet waar. Het heeft nog niet zijn plek gevonden in je leven. Dat kan ook nog niet. Het duurt een tijd om gewend te raken aan deze nieuwe situatie. Je kan niet meer de draad oppakken. De ketting is verbroken. Daar heb je tijd voor nodig. En hoe lang dat duurt kan niemand je zeggen. Doe de dingen die je wil doen, wat goed voelt, wat bij jou past. En zo zal je je weg vinden.

    Het is teveel om alles in een keer te voelen, schreef je. Dat klopt. Als ik jouw stukjes lees zie ik zoveel herkenning. Sommige dingen zou ik zelf geschreven kunnen hebben.
    Ook ik zat vaak op slot. Kon soms niet bij mijn tranen. Het verlangen om te huilen was groot maar de tranen kwamen niet. De blokkade voelde naar en zwaar.
    Ik zocht en vond vaak troost in gedichten, in mooie muziek. Daar voelde ik mij goed bij. En langzaam aan heb ik mijn weg gevonden en geleerd om mijn verdriet mee te dragen. Om weer de dingen te doen die je graag wilt doen. Ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lachen of vreugde zou kunnen voelen. Toch ben ik dat weer gaan beleven. Aanvankelijk met tegenstijdige gevoelens en vragen in mijn hoofd. “Mag en kan ik blij zijn? ” “Mijn is kind is dood, mag ik dan lachen?” Vreugde en verdriet zijn naast elkaar komen wonen zeg ik vaak. Ook dat vraagt veel tijd om je aan te passen. Maar is niet onmogelijk. Dat gaat jou ook lukken, Pien. Dat komt.
    Lieve groet,
    Odilia

    Een gedicht voor jou.

    I hear your laughter and see your face
    Your eyes lit up with dreams and joy
    I journey back to where we’ve been
    My sweet and precious boy.

    To the world you were just another kid
    Exploring life and what’s in store
    But to me you were my future, son
    Testing the universe for where to soar.

    So full of life, so full of hope
    So full of adventure and abundant fun
    How could we know, why would we know
    Just how fragile your life was, my son.

    Take your wings and soar up high
    Higher than death, sorrow and pain
    Please go higher than grief and tears
    So high where only life remains.

    Losing you, my dear young son,
    My precious child, my love,my joy
    No greater trial or tragedy
    Than losing you, my precious boy.

  12. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder... 01/11/2016 bij 4:17 am #

    Ik volg je nog steeds iedere dag, en voel iedere pijn die jij voelt, en het is steeds alsof nu ook jouw lieve Pieter, samen met mijn toen uit de lucht gevallen enige zoon, in mijn hart het allerliefste en allerveiligste plaatsje hebben gevonden, en dat for ever’nd’ever. Met heel veel dank daarvoor en weet je, lieve Pien, het is nu ook net alsof ik, samen met jou, iedere dag vechtend kan beleven en doorkomen; inderdaad het is ook bij mij nog steeds een gevecht tegen het vreselijke gemis, de onvoorstelbare leegte en de onpeilbare diepte die iedere seconde van de dag mijn wanhoop doen beleven, vooral als ik weer eens niet durf om zijn kamer binnen te lopen, waar alles nog steeds hetzelfde is gebleven vanaf het moment dat ik zijn laatste lieve glimlach zag op Schiphol toen hij zich omdraaiend naar mij door de security liep, zijn laatste woorden nog in mijn oren: mam, ik ben zo weer terug, niet zo verdrietig zijn, en zorg goed voor papa…..

    • Odilia 01/11/2016 bij 8:42 am #

      Lieve moeder MH17,
      Ook voor jou een gedicht
      Hoop dat je het mooi vindt.

      Het is niet te begrijpen
      Dit kan een mens bijna niet doorstaan
      Om het dierbaarste te verliezen
      Hoe moet je daarmee verder gaan

      Het gemis is diep en eenzaam
      De wereld draait domweg door
      Geen aandacht voor de intense pijn
      Van iemand die zoveel verloor

      Heel veel sterkte met het dragen
      Heel veel kracht voor dit verdriet
      Ik wil je hierbij laten weten
      Dat ik jouw vele tranen zie

      Ik hoop voor jou dat de warmte terugkomt
      Dat de liefde de kou overwint
      Door vele fijne herinneringen
      Die jij deelde met jouw kind

      Dit is voor jou maar ook vele andere moeders die ” beroofd” zijn van hun
      parel, hun lieveling.

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder... 01/11/2016 bij 12:24 pm #

        Lieve Odilia,
        met intens hartelijke dank voor je lieve reactie waar ik heel erg veel moed en kracht uit heb geput. Door mijn tranen heen zie ik nu alleen maar een wazig scherm, maar mijn dank is groot. Het is gebeurd op 17 juli 2014, maar voor mij is het nog steeds gisteren/vandaag gebeurd…

        Malaysia Airlines MH17 – 17-07-2014

        Een moeder blijft vol zorgen
        al zijn ze nog zo groot.
        “Niet doen mama, stel je niet aan!
        Ik ga gewoon op reis, ik ga niet dood!”
        Hij ziet mijn rode ogen; ik huil stil.
        Ik pak mijn kind nog 1 maal vast,
        druk hem dicht tegen me aan,
        een laatste knuffel en een zoen.
        Veel plezier, een goede reis
        en doe vooral voorzichtig, guppie.
        Kom heel terug, en bel me daar
        als je daar eindelijk bent.

        Hij lacht me toe en loopt dan weg
        een blijde grijns op zijn lieve gezicht
        Hij is zo intens blij met deze reis;
        bij vakkenvul-AH zo lang al voor gespaard.

        “I love you mam! Pas vooral goed op pap,
        het duurt niet al te lang, dat beloof ik je.
        Ik ben weer back voordat je ’t weet.
        Maak je maar vooral niet te bang”.

        En daar gaat hij dan, m’n enig kind,
        m’n enige zoon, net 17 geworden,
        en hij zwaait nog wat.
        Ik zie nog in een schicht:
        het inchecken, zijn intens lieve snoet,
        en dan is hij zomaar ineens uit zicht.

        De rit naar huis staar ik omhoog.
        Zou dat nou zijn vliegtuig zijn?
        Ik hoop dat hij me snel weer belt
        dan zal hij veilig zijn.

        Thuis gekomen, even rust,
        een boodschapje gehaald.
        Het eten alvast klaar gezet
        M’n hoofd dat nog steed maalt
        Ik eet deze avond maar op de bank,
        want nu het stil is thuis
        zonder de drukte van m’n lieve kind
        is tafeldekken toch echt nutteloos.

        De tv aan, met mijn bord op schoot.
        Er komt een extra journaal?
        Het nieuws begint en plotseling
        staat alles voor immer stil.
        M’n hoofd spat uit elkaar.

        Ik kijk naar beelden op tv,
        en dan wordt het gewaar,
        de beelden van het vuur, het puin.
        De wreed opengevallen koffers
        met persoonlijke spullen, paspoorten,
        tussen zonnebloemen op de grond.

        Het vluchtnummer MH17, Malaysia Airlines,
        m’n bord valt nutteloos op de grond.
        M’n ogen zien alleen nog maar gitzwart
        Is dit een visioen? een droom? een grap?
        Niet waar, niet waar, oh nee, dat ajb niet…
        Ik gaf hem immers net nog een zoen!
        Zijn lieve snoet, mijn enige guppie…

        In de hopen brandend en smeulend afval,
        in die onwerkelijk wrede beelden op tv,
        zie ik steeds maar weer je lieve glimlach
        die je net nog zo lief deed naar mij.

        Hoe moet ik nu verder, lieve guppie,
        voor altijd zonder jou…

        M’n lieve guppie, help me please.

        Je mama.

  13. Desiree 01/11/2016 bij 5:52 am #

    Lieve Pien en overige mama’s die door moeten zonder hun kind. Dikke knuffel voor jullie. Woorden schieten tekort. Odilia jouw bericht vind ik ook ontroerend vooral de kracht die jij gevonden hebt on door te gaan

    • Odilia 01/11/2016 bij 8:27 am #

      Hallo Desiree,
      Lief jouw bericht.
      Dank je wel.
      Ja het heeft veel tranen, pijn, wanhoop,slapeloze nachten, tijd, energie gekost.
      Altijd geweten dat rouw diep gaat, maar zo diep en om het te ervaren is effe een heel ander verhaal.
      Heel veel over mezelf geleerd. Wist niet dat ik dit “gevecht ” in mezelf en voor mezelf zou “winnen.”
      Mezelf aanzetten tot iets te doen bijv terwijl ik het liefst onder de dekens zou willen kruipen en er niet meer onder vandaan zou willen komen.
      Het niet kunnen eten enz
      Maar gelukkig heb ik het gered.
      Met hulp van lieve mensen in mijn omgeving.
      Die heb je keihard nodig.

      Lieve groet,
      Odilia

  14. harmke jansen 01/11/2016 bij 6:35 am #

    Je gezin….je kinderen….Ze zitten in je hart en in je “systeem”…niet zo raar pien dat jouw kind intens gemist wordt in het dagelijkse leven. Dat je nog steeds denkt dat Pieter er aan komt…en dat als je wat ziet wat hij kan gebruiken of dat je zn lievelingseten kookt…
    ik kan me zo voorstellen dat je hem godsgruwelijk mist…
    Veel godsgruwelijker dan dat je hier neer kunt schrijven….en alle gevoelens in 1 keer toelaten…ik zou gillen en niet meer ophouden met gillen denk ik! Ik leef met je mee Pien!

    • Margreet 01/11/2016 bij 6:34 pm #

      Odilia, mijn diepste respect ook voor jouw bericht. Ook voor jou, een gat in je hart welk nooit meer geheeld zal worden. Je enige kind. Kan even geen woorden meer vinden voor jou, Pien en iedere ouder die een kind heeft verloren. Wel heel veel liefde en kracht voor nu en in de toekomst toegewenst xxx

      • Odilia 01/11/2016 bij 11:36 pm #

        Dank je wel Margreet

        Het schrijven van Pien raakt je diep in je hart. Het maakt diepe indruk bij mensen lees je hier vaak en het blijft hangen in de gedachten van de mensen. Dat lees je hier regelmatig.
        Zoveel mooie reacties hier op dit blog.Geweldig dat mensen hier blijven lezen en schrijven. Hiermee komt positieve energie vrij. Hoe meer mensen hiermee bezig hoe meer positieve energie.

  15. Pien2 01/11/2016 bij 7:52 pm #

    lieve meis,
    Een dikke knuffel.
    Hier brandt ook een kaarsje
    liefs

  16. Karin 01/11/2016 bij 8:30 pm #

    Elk blig van je lees ik en elk blog raakt me zo, wat een pijn!! Wat ik lees in elk blog weer is dat je een onwijs leuke zoon had en jouw zoon 18 jaar lang een onwijs leuke moeder en wat had ik jullie elkaar langer gegund, veel langer want jullie liefde voor elkaar spat uit jouw prachtige blogs.

Laat een reactie achter op Odilia Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: