Klote.

15 nov

Ik meldde het al op Twitter vandaag. Ik speel verstoppertje. Ik ontwijk alle nare gedachten, ik ontwijk jouw dood. Maar je dood is niet langer te ontwijken. Het is al veel te lang geleden dat ik je stem hoorde, dat ik een vijfde bord op tafel zette, dat ik niet bij alles wat ik doe aan jou denk. Ik word er iedere dag mee geconfronteerd. Maar probeer snel aan iets anders te denken.

Dat lukt niet meer. Dus besloot ik om in een misplaatste mantra vanaf vanmiddag iedere vijf minuten ‘Pieter is dood’ hardop te zeggen tegen mijzelf. Na twintig minuten was ik kotsmisselijk. Eigenlijk al na drie minuten. Toch bleef ik volhouden en me met dat kleine, lullige zinnetje om mijn oren slaan.

Gister zocht ik op het internet alle foto’s op die waren genomen van jouw ongeluk en alle handelingen daarna. Allemaal discrete foto’s.  Op één foto zag ik iets wat een stukje jij zou kunnen zijn. Ik probeerde de foto uit te vergroten maar dat lukte niet. Omdat ik een rare behoefte aan detail had, nam ik me voor de persfotograaf te mailen.

Deze man was bijna direct ter plaatste, heeft jou kunnen zien zo als ik jou nog nooit gezien heb. En dat mag niet. Dat kan niet! Ik ben je moeder, ik had daar moeten zijn!

Ik wilde het persbureau vragen om alle foto’s van mijn kind op te sturen, ook de niet-discrete. Want mijn honger naar foto’s van jou is pijnlijk aanwezig. Alsof ik het pas geloof als ik je daar daadwerkelijk dood zie liggen rond die lantaarnpaal. Alsof ik het dan geloof. Of ik het dan geloven kan.

Ik wil het zien, ik wil weten. De oermoeder in mij schreeuwt, wil antwoorden. De oermoeder in mij is verdwaald.  Maar ik ben geen oermoeder meer. Mijn kind is dood en geen enkel oerinstinct doet daar wat aan. Ik wil je terug, lief kind. Zo heel erg graag. Ik zou er alles voor doen.

Liever heb ik nog je dode lijf hier naast me, in de opkamer . Dat ik je kon vasthouden, je haren netjes kon doen, je ogen kon sluiten, je lippen aan elkaar kon plakken met lijm, de vliegen van je mond kon verjagen en in slaap kon vallen naast je. Mijn hand naast jouw hand en dat je zei: “Jij bent mijn vriend.”

 

39 Reacties to “Klote.”

  1. Suna 15/11/2016 bij 10:50 pm #

    Lieve schat je bent de grootste oemoeder die ik ken, geloof mij. Geen loos compliment maar een wetenschap op basis van 6 jaar jou kennen. Nu ook. Nu juist. Ik ben van Pieter gaan houden door jouw mooie rauwe en liefdevolle woorden. Het is jouw ziel die verdwaald is in pijn en onvermogen maar hoe kan dat ook anders. Vertrouw op jezelf, de dingen komen wanneer het tijd is. En wij zijn er dan voor je. Zonder opschmuck maar met zoveel respect.

  2. Jolanda 16/11/2016 bij 12:46 am #

    Mooi!!!❤️… lieve Oermoeder❤️

  3. harmke jansen 16/11/2016 bij 4:30 am #

    Ik snap het heel goed pien…..nou ja eigenlijk niet want mijn kind leeft nog….maar ik ben ook een oermoeder. Leef met je mee en denk aan je….heb bewondering voor je! Als ik kon toveren…..

  4. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 16/11/2016 bij 4:51 am #

    Dear Pien,
    Met angst in mijn hart kom ik je melden dat ik je bericht gelezen heb, maar nu ook bang ben om zomaar inhoudelijk erop te reageren omdat ik beslist geen indringer wil zijn in jouw understandable heartbreaking sadness.
    Ik wil begrijpend discreet blijven uit diep respect voor jou, but I remain present in the background serving you if you need me.
    Hold on dear-one, xxx, Michelle

  5. Fiona 16/11/2016 bij 5:58 am #

    Lieve Pien, xxx

  6. Floortje 16/11/2016 bij 6:52 am #

    Lieve Pien, het strookt zo niet met elkaar: een strijdlustige oermoeder die haar lieve kind moet missen. Een wis en waarachtige fout van het universum. Die oermoeder ben je juist, dat spat werkelijk uit je stukjes. Maar ik kan lullen wat ik wil; jij lieve Pien, mist jouw lieve Pieter. Ik wens je alle sterkte van de wereld en nog meer. Xxxxx

  7. Marleen 16/11/2016 bij 7:13 am #

    Wat jij meemaakt, moet hartverscheurend zijn!! Ik denk zo vaak aan je, zonder dat ik je eigenlijk ken……. Door jouw stukjes beseft een mens echt intens wat mensen meemaken die een kind moeten afgeven…. Lieve Pien, ik wou dat ik een fee was, die jou je zoon kon terugbrengen…💗💗💗😢😢

  8. Odilia 16/11/2016 bij 9:09 am #

    Lieve Pien, lieve oermoeder,

    Zoals je schrijft over het ontwijken en jezelf verstoppen is heartbreaking. Je zit nog middenin het gevecht. Het wel of niet toelaten van de pijn Je kan je nog niet helemaal overgeven aan de pijn. Het gebeuren is nog te vers. Jouw hart kan dat nog niet dragen. Het is ook niet te bevatten wat er gebeurd is. Je zit nog vol ongeloof. Onbewust denk je dat Pieter straks gewoon weer binnenkomt als je een sleutel hoort in het slot. Zoals het altijd was. Zoals het altijd was. Was. Maar dat is niet meer, nooit meer. Nooit meer is niet te bevatten. Nooit meer is een woord dat weinig zegt als alles normaal is. Nooit meer is beleven dat nooit meer NOOIT MEER is! De tijd zal duidelijk maken wat nooit meer betekent.

    Jouw oerkreet: “ik wil je terug , lief kind”, gaat door merg en been. Jouw pijn spat van mijn scherm af. Voelbaar, oh zo voelbaar Pien. Je bent zo gewond, zo aangedaan tot in de kern van je bestaan, in je hele zijn.

    Lieve oermoeder je hebt ook van binnen oerkracht om jezelf weer te helen. Maar zover ben je nog niet. Dat je oerkracht hebt, bewijs je dagelijk in de dingen die je doet. Zo voelt dat voor jezelf waarschijnlijk niet, maar ook dat zal de tijd je leren. Eerst moet je met je oergevoelens het gevecht aan. Dat moet. Het is de energie van je hart. Daarin zetelt jouw liefde voor allen die je dierbaar zijn. Daar zit de liefde VAN en VOOR jouw Pieter. Daar is veel re-organisatie te doen. Een grote maar niet onmogelijke klus die jij Oermoeder kan klaren. Ik ken je niet maar je komt bij mij over als een krachtig en prachtig mens. Oermens!

    Je hebt nog een lange weg te gaan. Een klus die je alleen moet klaren maar wij allen hier op dit blog willen heel graag met je meelopen. Wij willen naar je luisteren ook al vertel je honderdduizend keer hetzelfde. Wij kunnen en mogen niets van jouw pijn en verdriet wegnemen maar wij kunnen langs jouw weg wel wat krukjes plaatsen zodat je af en toe wat kan rusten. En we blijven nabij.

    Lieve groet,

    Odilia

    • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 16/11/2016 bij 12:52 pm #

      Dear Odilia, wat heb jij dat weer treffend kunnen verwoorden, dat is dus zoals jij dat alleen maar kunt. Everything clearly summarized.

      Ik ben er weer stil van geworden, I’ve reread this several times.

      Ja, sure; nog een heel heel lange weg te gaan, die je in alle stappen zelf moet doorlopen, en geen een kunt overslaan.

      Maar gelukkig kan lieve Pien onderweg zo nu en dan wat uitrusten op de krukjes zoals jij die zo treffend hebt genoemd.
      Ikself zal maar wat graag met lieve Pien meelopen, om zodoende ook wat extra krukjes voor haar te plaatsen.

      Bye and do take care,

      Michelle

      • Odilia 17/11/2016 bij 9:44 am #

        Lieve Michelle,

        Ook ik praat met mijn kindje. Dat voelt goed. Op momenten dat ik het zwaar heb roep ik haar om hulp en dat kalmeert me. Ze is nabij zo voelt dat. Maar ook in andere situaties, of als ik gewoon effe mijn gedachten laat gaan dan voel ik haar om mij heen en praat met haar.

        Wat bedoelt men met dat je zou blijven hangen in het rouwproces? Het is geen knop die je kan omzetten. Het is een proces, het woord zegt het al. Dat proces kan kort maar ook lang duren. Jouw verdriet is levenslang. Dat neem je mee in je graf. Zo is het gewoon. Het duurt een tijd voor het deel van je wordt. Dat moet er in slijten net als een karrespoor. Het is dus heel normaal dat je er nog veel mee bezig bent. Ieder doet het op zijn/haar manier. De omgeving heeft daar soms moeite mee maar zij staan niet in jouw schoenen. Als jij heel normaal kan functioneren dan is er niks mis mee. Juist als je niet aan je gevoel gehoor geeft dan komt het op aan ander moment aan je deur kloppen, maar dan zou het wel eens een probleem kunnen geven. Onderdrukte gevoelens kunnen rare dingen doen met mensen en dat wil je ook niet. Dus waarom zou je jezelf tekort doen? Gewoon doen. Stel je omgeving gerust en zeg dat het voor jou goed voelt en zeg ze vooral om jouw zoon’s naam te blijven benoemen en hem niet vergeten. Laat hen weten dat dat goed voelt, dat je dat nodig hebt. En zeg ze dat ze zich zorgen moeten gaan maken als jij er niet meer over praat.

        Omarm je pijn en verdriet, wees er niet bang voor. Volg je hart dan zit je altijd goed, dan hoef je je niet meer onzeker te voelen. Je hart is jouw kompas en daar kan je blindelings op vertrouwen.

        Lieve groet,
        Odilia

    • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 16/11/2016 bij 5:19 pm #

      Dear Odilia,
      Vooral vanwege je laatste reactie/advice aan lieve Pien, waaruit je ervaring en professionele betrokkenheid duidelijk blijkt, durf ik het volgende aan je te vragen, omdat ik het nu ook eens van een ander wil horen hoe zij denkt erover, in plaats van family and friends/persons uit mijn directe omgeving.

      Op de ochtend/de dag dat we Guppie naar Schiphol brachten, heeft hij nog uitgebreid een laatste bad en douche genomen om spic’nd’span te vertrekken, en zoals gewoonlijk zijn laatste gebruikte was in de wasmand gegooid, en soas gewoonlijk ook een deel ernaast, daar ben ik aan gewend.
      En ik dacht toen….dat doe ik later wel dat wassen op mijn gemak.

      Maar toen later, toen we were faced with the horrible and terrible truth of that moment, stonden sure mijn gedachten daar niet naar.

      Totdat ik zijn gebruikte laatste complete was nog vond.
      Ik besefte toen wat een “geluk” ik had gehad dat ik die was nog niet had gedraaid, net nog voordat we naar Schiphol vertrokken.
      Zodoende kon ik nog beschikken over zijn laatste aanwezige geurtjes, related aan hem, toen hij nog gezond en letterlijk ongebroken was, want een moeder herkent ook oa hieraan haar kind, anyway.

      Ik beschouw zijn laatste gebruikte was als een kostbaar bezit bezit, en was blij dat het nog ongeschonden en ongewassen was incl al zijn levens-geurtjes van that moment.

      Daarna heb ik alles compleet, dus ongewassen, vacuum sealed, zodat alles inclusive alles en alles bewaard zou blijven.

      Nu komt mijn vraag, omdat ik nu steeds more and more het idee krijg dat men dit gaat vinden erg vreemd van mij, en dat doet echt pijn, moet je weten.
      Hebben zij gelijk, of moet ik gewoon doen waar ik me bij voel het beste; mijn kind hiermee nog enigszins bij me te houden, in deze specifieke form.

      Ik zit daar nu een beetje mee, dus daarom deze vraag aan jou.
      Hebben zij gelijk of ik; ik ga sure never ever zijn laatste aanwezigheid alsnog wassen en opbergen.

      Met dank en take care,
      Michelle

      • Odilia 16/11/2016 bij 11:45 pm #

        Dear Michelle,

        Het is niet vreemd of gek dat je zijn spulletjes hebt bewaard. Ook niet vreemd of gek dat je zijn wasgoed met zijn geurtjes nog hebt.
        Bewaar het vacuum sealed. Dan blijft het mooi. Dan blijft ook zijn geur erin zitten. Zonder vacuum sealing zouden de geurtjes op den duur verdwijnen.
        Doe vooral dingen waarbij jij je goed voelt. Dan zit je altijd goed. It doesn’t matter what people say or think! Het is jouw kind en die kledingstukken zijn zo tastbaar en kostbaar met zijn geurtjes erin. Bewaar het zolang jij dat wil. Als je oud mag worden dan heb dat misschien heel graag bij je.
        En met alles wat je onderneemt: bij twijfel niet doen!!!!

        Take care xxx

        Lieve groet,
        Odilia

      • Monique 17/11/2016 bij 5:02 am #

        Lieve Michelle, Doe wat jou hart je ingeeft! Dat is het enigste “juiste”.

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 17/11/2016 bij 5:07 am #

        Dear Odilia,
        Met hartelijke thx voor je lieve begrijpende reactie. Dat stelt me een hoop geruster. Weet je, mijn omgeving werd wat over-bezorgd dat ik maybe zou blijven hangen in mijn rouwproces, dat ik bijv zo angstvallig cling to my opinion, en alles is sure goed bedoeld, maar ik werd er steeds meer onzekerder van.

        Maar nu ik op het blog ben van dear Pien, en daar zoveel lief en leed ondervind, ga ik niet meer zo twijfelen aan meself of ik het wel goed doe, terwijl ikself dus medisch spec. onderlegd ben, en eigenlijk precies moet weten hoe of het moet, maar ja, als het jouw hospital-patients betreft, dan see je het spec. professional, maar nu betreft het jeself, en dan ben je ineens hopelessly lost.

        Weet je, ik heb 2 transparent vacuum sealed bags met daarin al zijn laatste ongewassen kleding die hij heeft gebruikt de avond, en nacht, en de morgen voordat hij vertrok, en die hij toen in de badkamer achter had gelaten.

        Those bags liggen nu nog gewoon op zijn bed, die ik wel heb opgemaakt, maar alles in zijn kamer is still exactly the same, inclusive zijn laatste gemaakte school-, sport-, en it-rommel (he’s never echt opruimerig geweest, zo vaak op hem gemopperd, waarvoor nu erg veel spijt, nu zou ik met de biggest liefde urenlang zijn kamer opruimen, zonder geklaag van me omdat ik het al zo druk had met mijn werk) voordat hij die bewuste ochtend met ons vertrok naar Schiphol.

        En zo zijn er meerdere dingen die ik koester als een laatste tastbare herinnering aan hem, en dat met de courage of despair.
        Het minimale wat nog verder na de identificatie van hem over was gebleven hebben we op de mooiste plek die we maar konden vinden, met alle dankbaar respect, begraven.
        Ik ga er nu nog steeds erg vaak naartoe om wat rust bij hem te vinden en hele gesprekken voerend asof hij er nog steeds is.
        Ik voel hem dan naast me zitten, en dat doet me echt goed.

        Gelukkig hebben we nog ontelbare mp4’tjes met pics’nd’sound van hem, alone at home of met friends, of vocal met zijn neven in de cover-band die ze in Perth downunder hadden. Hun family-cover-band is na zijn crash opgeheven; zij wilden niet meer verder
        daarmee without his physical presence.

        Again thanks, with huggies, and do take care, xxx

        Michelle

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 17/11/2016 bij 5:10 am #

        Dear Monique, ook jij heel erg veel thx voor je lieve reactie, en ik zal mijn best doen om je raad op te volgen….
        Bye bye, xxx,
        Michelle

  9. zjanette 16/11/2016 bij 10:42 am #

    Pien. Oh Pien. <3

  10. Ans 16/11/2016 bij 11:22 am #

    Pien, misschien hebben vrienden van Pieter nog wel spraalbeichten op hun telefoon staan.

  11. Wilrike Pasman 16/11/2016 bij 2:12 pm #

    Je eindeloze gemis en verdriet raken me keer op keer. Het ‘nooit meer’ is onvoorstelbaar. Als mij, een onbekende, je verdriet al zo raakt, wat doet het dan wel niet met je naasten? Knap hoe je ook nu zo treffend kunt beschrijven wat je bezig houdt. Sterkte!

  12. Cadb 16/11/2016 bij 7:05 pm #

    Door je schrijven kan ik je pijn bijna voelen…wat een wanhoop en verdriet.
    Denk aan jou oermoeder.

  13. Simone 16/11/2016 bij 9:04 pm #

    Je pijn zo voelbaar
    Heel veel kracht en sterkte

  14. Moon 16/11/2016 bij 11:38 pm #

    Och Pien, wat omschrijf jij je intense verdriet op een mooie manier, gaat door merg en been. Maar daar heb je niks aan. Hoop dat je voelt dat ook deze moeder met je meeleeft. Ik begrijp goed dat je de persfotograaf wil mailen. Vooral doen wat je denkt wat goed is. Zoals ik al eerder schreef hoop ik dat het je helpt met zoveel mogelijk details om te weten om dit zware verlies een plekje te geven. Ons heeft het geholpen bij het plotselinge verlies van onze vader. Spreek met degene die bij hem waren na het fatale moment. Maar uiteraard op het moment dat je er aan toe bent. Helaas zul je nooit op alle vragen een antwoord krijgen, maar je kan het wel steeds meer compleet krijgen. Heel veel sterkte en een dikke knuffel.

  15. susanhol 17/11/2016 bij 11:27 am #

    Pien!

  16. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 17/11/2016 bij 1:48 pm #

    Dear Odilia,
    En alweer heel veel hartelijke dank voor je laatste reactie op mijn onzekerheid of ik het wel goed zou doen; of ik wel moedig genoeg zou zijn voor nog meer verder overleven zonder mijn enige zoon.
    Je hebt me alles duidelijk kunnen maken waar ik mee omhoog zat.

    Mijn directe omgeving bedoelt het sure goed, maar soms kunnen ze me juist meer pijn doen met hun “goedbedoeld” medeleven. Maar ik denk dan dat ik juist blij moet zijn dat ze nog steeds vaak over mijn Guppie (zijn troetelnaampje al vanaf dat hij als 5-jarig jochie om een vissenbak vroeg met wat guppies erin, en ook kreeg, en ik heb hem op dat moment never ever zo blij en gelukkig geseen).

    Hij gaf ze namen soas Mermaid, Daisy, Fishy-Wishy, Jonah etc en als ze na een tijdje het niet overleefden, werden ze met heel veel eer en pracht en praal in onze tuin begraven met allerlei guppie-achtige plechtige rituelen, en hij adopteerde dan weer andere lievelingetjes.
    Later kwamen er naast de guppies ook nog een groter aquarium met andere lief-zwemmende en water-zoenende lievelingetjes.

    Die vissen-liefde heeft hij steeds behouden en samen me zijn vader groeide hij op tot een echte sport-visser, zowel visvijvers, met de boot de rivieren op, en ook als zeevissers toen hij al groter was. Die twee waren like two peas in a pod, en dat in meerdere opzichten.

    Die hobby oa heeft hij van zijn vader, en het muziekale van mij, denk ik; van pop tot classic, op organ (Hammond), piano (Kawai), guitar (Fender en Gibson), en de laatste tijd steeds vaker een oorverdovend Yamaha drumstel, en dan bedoel ik echt oor-oor-oor-verdovend.

    Mijn hussebandje mist zijn enig kind, zijn teamgenootje ook ontzettend, maar weet je dat mannen en vrouwen het rouwproces vaak anders beleven, soms tegenstrijdig aan elkaar, en dan weer gewoon gelijkend in elkaar opgaand in wanhope en verdriet steeds elkaar weer vindend.

    Wat mis ik nu alles more and more, and more, nu het zo stil is geworden thuis; wat zou ik er niet voor over hebben om hem toen op te vangen toen hij uit de lucht werd geschoten en vanaf 12km hoogte naar beneden raasde. Ik hope dat hij al heel vroeg, nog in de cabine, buiten bewustzijn is geraakt, want hij zat net ongeveer vooraan links waar de kracht van de inslag en het vuur het hevigst moet zijn geweest. Al zo vaak samen met hem deze vlucht gedaan, dan weer via Singapore, dan weer via Kuala Lumpur, en juist nu for the 1st time, hij alleen en zonder ons.

    Och lief kind toch, wat hou ik toch ontzettend veel van je en wat mis ik alles van je ieder mini-moment van iedere dag, steeds more and more.
    Het gaat maar niet over.

    Dear Odilia, again thanks for everything I’ve read from you in order to understand myself better at times I doubted whether I did do everything right.

    Bye, bye, do take care, with huggies,

    Michelle

    • pienbetuwe 17/11/2016 bij 6:41 pm #

      Zo mooi om te zien, Michelle, hoe emotioneler je berichten, hoe Engelser je je uitdrukt. xxx

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 17/11/2016 bij 7:57 pm #

        Hi dear Pien, oops dat klopt ja, het dutch is ook niet mijn native language, en ik heb NL aangeleerd door mijn schoon-family, mijn man is volledig tweetalig.

        Ik gooi vaker NL en AU door elkaar, mijn zoon attendeerde me daar vaker op dat ik dat deed, en moest er vaak om lachen; ofschoon as ik NL praat/schrijf, daar weinig fouten in zitten, ook grammatical niet……

        Maar inderdaad, als ik gedeeltes van mijn tekst reread, dan denk ik op dat moment, dan zet ik wat in mijn koppie zit, en dat is dus altijd AU, rechtstreeks onvertaald in mijn tekst, zonder het eerst te translaten in dutch.
        Komt misschien ook door de snelheid en de enormous emotion van dat moment, van wat ik schrijf. En het is ook niet altijd…..

        Hoe gaat het nu met jou, lieve Pien. Beiden van ons vechten nu een gevecht om te overleven, denk ik, ieder op onze eigen manier.
        Dat is gewoon niet te vermijden dat we deze weg moeten gaan.
        Ik heb via jouw blog heel veel kunnen leren, van jou en van dear Odilia oa. We hebben ook nog steeds de beste contacts met andere nabestaanden; die ondergaan ook de moments van overleven met het gemis van hun dierbaren, en met de stichting MH17.

        Net soas jij hoor ik hier thuis ook nog steeds de vertrouwde sounds van mijn kind: als hij thuis komt of juist weg gaat, zijn drukke praten, zijn uitbundig blij kunnen zijn, zijn hasty reactions or comments, etc etc…….

        Maar nog vaker droom ik van zijn laatste woorden “zorg goed voor pap, niet huilen, ik ga toch niet dood, ik ben zo weer back, see you, love you”, en zijn lieve laatste glimlach die hij deed naar mij na het inchecken en door de security liep, nog even snel omdraaiend naar mij…..dat was dus het aller-allerlaatste.

        Alles is nu alleen nog slechts te horen en te seen op onze en zijn mp4’tjes, gelukkig hebben we daar plenty van, maar het is never ever the same, never never ever.

        Again met veel dank dat je op mij reageerde.

        Please hold on, en keep going strong,

        Huggies met xxx,

        Michelle

      • pienbetuwe 17/11/2016 bij 9:06 pm #

        xxx

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 17/11/2016 bij 10:10 pm #

        Thx plus xxx back, hold on,
        bye,
        Michelle

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 18/11/2016 bij 9:06 am #

        Beste Pien,

        Even voorstellen:

        ik ben Lennart, de vader van Guppie, en de echtgenoot van Michelle.
        Ik was dit al veel eerder van plan geweest om je hartelijk te bedanken voor de lieve, warme, morele steun die je via jouw blog geeft aan mijn vrouw Michelle, maar het is er helaas nog niet eerder van gekomen door mijn drukke werkzaamheden waardoor ik steeds vaker dan gewenst in het buitenland was.

        Je doet dit dus terwijl jezelf ook nog in de aller-moeilijkste periode van je leven zit met het verwerken, en het een plaats geven van het onvoorstelbaar grote verlies van je lieve zoon Pieter.
        Ook ik heb alles hierover gevolgd, met grote pijn in mijn hart, want elke ouder behoort zijn kind niet te overleven, en indien dat toch nog gebeurt, dan geeft dat scherpe, diepe, en ongeneeslijke wonden.

        Daarvoor dus nog eens onze extra grote dank.

        En via Michelle help je mij ook, want ofschoon onze MH17-rampspoed op 17 juli 2014 gebeurde, is het net alsof het vandaag plaats vond, en dat dus iedere dag daarna weer die vreselijke ervaring en beleving, tevens inclusief alles wat daarbij behoort.

        Ook wil ik al de anderen die op jouw blog schrijven, bedanken voor hun lieve steun verlenende aan mijn vrouw. Ook dat waarderen we heel bijzonder.

        Ikzelf volg jouw blog ook sinds we er door vrienden op attent zijn gemaakt, en ik moet echt zeggen dat je een heel bijzondere manier hebt gevonden om ook ons te betrekken in jouw immens groot verdriet.
        Want ook al kennen we je (jullie) niet persoonlijk, het is iedere keer weer dat het net is alsof we er persoonlijk bij betrokken zijn.

        Ik wil eindigen met je nogmaals mijn dank te betuigen, en je te zeggen dat wij diep respect hebben voor jouw manier om te pogen alles te verwerken en het na verloop van tijd toch nog een plaats te kunnen geven.

        Wij weten als geen ander hoe onmenselijk zwaar dat vaak kan zijn, omdat het ook gevuld is met al de daarbij behorende onmetelijke wanhoop, pijn, en de steeds wederkerende vraag ‘waarom?’.

        Je verwondert je ook vaak dat het andere, ‘gewone’ leven ook nog eens verder gaat, terwijl jezelf nog steeds in die donkerste poel van aller-diepste ellende zit.

        Met heel veel hartelijke groeten, en doe die ook aan jouw gezin.
        We blijven naast je staan, en proberen om jouw leed te verzachten, indien mogelijk, indien gewenst door jou.
        Blijf sterk en geef nooit op.

        Lennart

    • Odilia 18/11/2016 bij 8:19 am #

      Dear Michelle,

      Heel graag gedaan. xxx

      Mijn motto:

      By helping others,
      we help ourselfs.

      Take care and stay strong
      Remember, strong walls shake but never collapse!

      Lieve groet,
      Odilia

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 18/11/2016 bij 2:58 pm #

        Dear Odilia,
        Wat alweer een lieve reactie van jou, incl sharing your very truthful and precious motto with us; sure again with valued thx for that.
        Take care, bye bye + huggies + xxx,
        Michelle

  17. Tink 17/11/2016 bij 5:31 pm #

    Dat is ook gelijk het enige juiste woord. X

  18. Desiree 18/11/2016 bij 5:04 am #

    Lieve Pien,
    Dit is wat moeders doen. Een goede moeder dat ben jij! Natuurlijk ben nog steeds de oermoeder. Helaas met een verscheurd hart ♥ stomme onbegrijpelijke toestanden hebben een einde gemaakt aan Pieter zijn leven. je bent een kanjer

  19. Desiree 18/11/2016 bij 5:10 am #

    Ps lieve moeders die hier meeschrijven (met name de lotgenoten moeders) jullie zijn ook kanjers. Ik vermoed dat jullie verhalen Pien zullen helpen. …

    • Odilia 18/11/2016 bij 8:46 am #

      Lieve Desiree,

      Dank je wel voor je lieve woorden.
      Alle reacties hier voor Pien zijn hartverwarmend. Van al die lieve mensen die zo begaan zijn met haar. Dat heb je zo nodig als je op het pad van de rouw bent beland. Het is zo’n eenzame strijd dat valt met een pen niet te beschrijven.
      Die betrokkenheid zal haar vast goed doen.
      Dat schreef Pien een tijdje geleden ook al.
      Laten we dat volhouden.

      Lieve groet,
      Odilia

    • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 19/11/2016 bij 8:13 pm #

      Hi dear Desiree,
      ook namens ons heel veel hartelijke dank voor je lieve reactie…..
      Hartelijke groetjes,
      Michelle (http://www.crash-mh17-private.staff-brenninkmeijer.com/)

  20. teuntjevansw 19/11/2016 bij 8:54 pm #

    een lotgenotenmoeder ben ik niet, ik reageer mondjesmaat, maar wees ervan verzekerd dat mijn gedachten elke dag wel bij je zijn sinds die fatale nacht. rouwen is in onze cultuur zo’n persoonlijk en eenzaam proces dat wij slechts omstanders kunnen zijn. omstanders die als een haag om je heen staan om misschien iets van de kou weg te nemen. konden we maar meer doen …

  21. Loes Hurulean 19/11/2016 bij 9:26 pm #

    Lieve Pien,
    Talloze malen je gelezen en herlezen, talloze malen gereageerd…..en talloze malen alles weer gedeleted.

    Ineens, in een split second, zul je je kindje nooit meer zien, voelen, ruiken. Nooit meer die lach, nooit meer knuffelen, nooit meer samen. Nooit meer is écht nooit meer.
    …………
    Waarom heeft hij (niet)… waarom heb ik (niet)
    Had hij nou maar….had ik nou maar
    Als hij …als ik
    ……….

    Geamputeerd en wat achterblijft is fantoompijn

    Lieve Pien, zou graag eens met je lullen en brullen. Peuk en drank inbegrepen?

    • Margreet 20/11/2016 bij 7:51 am #

      Pien:
      Omdat hij voortleeft in je hart en blogs:

      ❤👊

      • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 20/11/2016 bij 9:20 am #

        Dear Margreet,

        Dat heb je precies correct gezegd; since ik hier kom op het blog van dear Pien, is het net asof ik Pieter met zijn moeder irl ken, zo dicht zijn ze in mijn hart gekropen om never ever meer weg te gaan.

        Uit de verhalen over Pieter die zijn moeder hier op haar blog plaatst, kan ik zo vaak ook mijn eigen zoon herkennen, en dat feels erg goed aan. Ik heb ook groot respect en bewondering voor dear Pien hoe zij steeds maar weer haar lieve zoon Pieter in onze gedachten laat voortleven, in a natural way, so pure and honest…..

        Groetjes,

        Michelle (http://www.crash-mh17-private.staff-brenninkmeijer.com/)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: