Ik.

28 nov

Vandaag ging het niet. Vandaag was klote. Niets kwam er uit mijn handen. Ik kon alleen maar naar buiten staren en me hopeloos verdrietig voelen.  Mijn kind is dood. De hele dag door. Hij komt nooit meer thuis. De hele dag door.

Ik zei tegen een vriend op Twitter dat mijn stoere ridderharnas begon te roesten. Waarop hij zei dat dat hem een goede zaak leek. ”Het is kut, Pien maar goed. Het kan niet anders, lieverd anders ga je stuk. Echt stuk.” Ik schrok. Kan ik nog erger stuk dan dit? Dat is toch niet te doen? Hoe doen mensen dat?

Ik sta lang naar de foto’s van Pieter te kijken. Dat jochie dat ik gemaakt heb. Dat mooie kind. De waxinelichtjes flakkeren een levendige gloed op zijn gezicht maar hij is toch echt weg en heel erg dood. Het bodemloze gevoel in me wordt erger.

Alles mislukte vandaag. Op het parkeerterrein van de supermarkt ramde ik woest op de toeter toen iemand niet goed oplette tijdens het wegrijden en in de winkel vervloekte ik luid de kinderen die voor mijn karretje in de weg liepen. Maar zo wil ik niet zijn. Zo ben ik niet.

Ik ben mijn eigen Ik tijdelijk kwijt, denk ik. Ik moet een nieuwe Ik maken. Een Ik met twee zonen in plaats van drie. En dan kunnen jullie wel allemaal zeggen dat ik altijd drie zonen zal hebben maar dat is natuurlijk niet zo. De derde is dood. Hartstikke dood.

En mijn Ik hapert. Ik struikel en val in kuilen. Ik weet het niet meer. Ik zie alleen maar zwart. Ik ben bang. Ik mis hem zo. Ik ben geen Ik meer.

36 Reacties to “Ik.”

  1. harmke jansen 28/11/2016 bij 8:05 pm #

    Och Pien….ik hoop voor je dat IK niet te lang wegblijft. Ik ben IK ook wel eens kwijt maar niet door het verlies van een kind! Pas een beetje op jezelf Pien! Verwacht niet te veel van jezelf…je hebt zn groot verdriet te dragen…

  2. Treesie Trees 28/11/2016 bij 8:19 pm #

    …………………….. ik kan geen woorden vinden…………… xxx

  3. Lien 28/11/2016 bij 8:23 pm #

    Pien, wat gaat me dit door m’n hart. Het is zo shit dat hier gewoon geen oplossing voor is. Meer als luisterende oren en dikke knuffels zijn er niet. Ik vind het verschrikkelijk dat je zo’n verdriet hebt. Liefs Lien

  4. Margreet 28/11/2016 bij 8:36 pm #

    Jij alleen (ik)…………❤

  5. karinh 28/11/2016 bij 9:06 pm #

    Lieve lieve lieve Pien. Zo hartverscheurend en rauw. Recht door m’n hart maar wat heb je er aan. XXX

  6. Chielie 28/11/2016 bij 9:15 pm #

    Net 3 stukken ingelopen (krijg je ervan als je ziek bent, schopt zooi in het honderd). Ik vind je wel een jij hoor. Je bent aan het ontwikkelen tot de ik die nooit meer de ik van vroeger, maar altijd die van vandaag zal zijn. En dat is dan weer morgen. Zo gaat het leven door. En Pieter komt nooit terug. Maar hij is altijd bij je.

  7. Romy 28/11/2016 bij 9:22 pm #

    Je kan ook niet meer de ik zijn die je was… want je bent niet meer compleet… Er is een stukje van jouw met Pieter mee ” gestorven”… Maar wat goed dat je je er van bewust bent dat je soms reageert zoals je niet zou willen reageren. Je bent al zo sterk geweest joh …. dan kunnen er nu best van dit soort vreselijke dagen zijn….Met heel mijn hart hoop ik dat jij over een tijdje weer wat meer jou zelf kan vinden. Want die ” ik ” in jou is volgens mij een veel te ” mooi ” mens. Sterkte! Ook voor jou andere twee zonen…

  8. Tineke 28/11/2016 bij 9:25 pm #

    Zo hopeloos herkenbaar…..

  9. Simone 28/11/2016 bij 10:16 pm #

    Dikke knuf!!!😘😘😘

  10. Anna 28/11/2016 bij 11:16 pm #

    Ga praten met anderen Pien. Ga hulp zoeken. Rouwen is heeeel hard werken en het is soms fijn om dat harde werke. te delen. Dat is geen zwakte bod!!

  11. Odilia 28/11/2016 bij 11:58 pm #

    Lieve Pien.

    We veranderen door rouw.Je identiteit is ontwricht. Je voelt je ontredderd.Je zal nooit meer de oude worden. Je krijgt een nieuwe identiteit.
    Ook dat nog. Je hebt al zoveel moeten doorstaan. Wanneer houdt het eens op? Dat doet het ooit, maar het kost tijd.

    Pieter is en blijft jouw derde zoon en je bent en blijft moeder van drie zonen. Dat blijft tot aan het einde van jouw leven. Dat zal nooit veranderen. Hij is alleen fysiek niet meer aanzwezig. Toch door zijn afwezigheid is hij nadrukkelijker aanwezig dan voorheen. Hij zit in je hoofd en in je hart. Je bent er dag en nacht mee bezig. In alles wat je doet is hij er. Alleen niet meer tastbaar. Niet meer zichtbaar. En dat is juiste wat je graag zou willen. Waar je naar verlangt. Dat maakt het zo zwaar.
    Ik begrijp je angst heel goed. Je zal je wiebelig op je benen voelen. Het is ook zwart en donker. Maar door er op jouw manier mee bezig te zijn zal je weer lichtpuntjes zien. En komt hoop om de hoek kijken. Wacht maar rustig af. Het komt. Echt. Je bent sterker dan je denkt.

    Lieve groet,

    Odilia

  12. Zomaar een moeder..... 29/11/2016 bij 12:32 am #

    …..ik weet nu hierop weer eens even niets te zeggen omdat dear Pien me nu weer het diepst in mijn ziel raakt sodat ik emotionally verdoofd ben om te reageren op de juiste manier soas voorgangers hier deden.
    Hold on dear-one, I’m standing next to you, and I’m with you whenever you need me,
    hugggies plus xxx,

    Yours Michelle

  13. Fren 29/11/2016 bij 2:09 am #

    Lieve sterke mams,
    Odilia omschrijft het treffend. Helaas kan ook ik het door ervaring “bevestigen”. Vanaf het moment dat Pieter overleed heb je een leven voor en na zijn overlijden. En daardoor ook een andere “ik”, de tweede “ik” is nu in vorming. De tweede ik: waarbij het gemis altijd aanwezig is……een tweede “ik” met als onverteerbare basis “zonder Pieter”.Ik ervaar het zo: “voor” was goud (en kun je koesteren), “na” kan hooguit weer zilver worden (en dat zilver bereiken is moeilijk maar niet onmogelijk). Het gaat met kleine stappen. Stappen voor- en achteruit: van beide “leer” je.

    Veel kracht en warmte toegewenst!!

    • Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 29/11/2016 bij 6:16 am #

      Yesss, indeed; ik heb de comments van Odilia en van Fren meerdere keren reread, en beiden zeggen precies soas het is, het voelt precies zo.
      Erg knap om het zo treffend te omschrijven, thanks daarvoor…..

      Michelle

  14. Fiona 29/11/2016 bij 5:44 am #

    Lieve Pien, een knuffel…xxx

  15. Desiree 29/11/2016 bij 6:04 am #

    Knuffel, liefde en kracht stuur ik jou en de jouwen.

  16. Jolanda 29/11/2016 bij 11:34 am #

    Lieverd… Pieter voor altijd in jou hart…..Allebei jullie eigen plekje vinden om door te gaan, maar voor eeuwig aan elkaar verbonden!!!
    Mens wat heb ik met je tedoen……💋

  17. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 29/11/2016 bij 3:39 pm #

    Dear Pien,

    so sorry if I disturb you now, but I’m thinking the whole day of you, wondering how are you now?

    Please try to stay strong and hold on, despite everything, ‘cause you’re such a wonderful and most unique person, a real great ‘mother-friend’, you know.

    Hugggies + xxx,

    yours Michelle

  18. Tink 29/11/2016 bij 4:08 pm #

    Dat allemaal Pien. En dat je een hart dat in miljoen stukjes ligt niet in een paar maanden gelijmd krijgt. If ever. Ik vind het zo erg en wou dat ik er een stukje van kon dragen voor je. Je blogs gaan dwars door mijn hart.
    Sterkte, ik steek nog maar eens een kaarsje aan. X

  19. teuntjevansw 29/11/2016 bij 5:06 pm #

    {{{ }}} and the rest is silence.

  20. Moon 29/11/2016 bij 6:51 pm #

    ……. Dikke knuffel!

  21. Lotus Lilly 29/11/2016 bij 7:34 pm #

    Als je stuk zit, dan zijn alle woorden, hoe goed bedoelt ook, van geen enkele waarde. Niemand weet hoe het is in jouw schoenen, in j0uw hart en in jouw hoofd.

    Ik ben wel van mening dat je moeder bent en blijft van drie zonen. Ook al is er eentje dood. Je hoeft dit niet alleen te doen of te dragen lief mens, er zijn mensen die je hier verder me kunnen helpen. Een beetje lucht zou je goed doen. Hele dikke knuffel xx

    • Odilia 30/11/2016 bij 12:01 pm #

      Beste Lotus Lilly,
      Als je stuk zit, zijn er momenten waarop je het toch erg fijn vind dat iemand iets tegen je zegt en zorgvuldig uitgekozen woorden kunnen je zalven.
      Dat is tenminste mijn ervaring.
      Niemand kan in jouw schoenen staan en in je hoofd en hart kijken.
      Maar lotgenoten kunnen haarscherp aanvoelen, herkennen dingen en weten vaak zonder woorden wat men bedoelt. Lotgenotencontact kan erg waardevol zijn. Dat is ook mijn ervaring.

      Lieve groet,
      Odilia

  22. Desiree 29/11/2016 bij 7:48 pm #

    Lieve Pien,

    Alleen het lezen van jouw woorden zorgen al voor een pijnlijk gevoel in mijn lijf. Als moeder kan en wil ik me geen voorstelling maken van het ontzettend grote verlies dat jij moet voelen. Ik heb enorm veel respect zoals jij je staande probeert te houden. Hoop dat jij ooit het missen van jouw dierbare zoon een plek kunt geven in het leven. En dat voor jou de zon weer gaat schijnen. Langzaam en met vallen en opstaan het leven weer omarmen. Ik wens je heel veel kracht toe.

  23. Moeder 29/11/2016 bij 9:48 pm #

    Jij bent je zoon kwijt, die komt nooit meer terug…mijn zoon van dertien verloor dit jaar totaal onverwacht zijn vader….die komt nooit meer terug. Vandaag schreeuwde hij het uit van verdriet en onmacht. Dat zijn leven nooit meer wordt zoals het was, dat hij zijn vader niet terug kreeg… en ik…ik kon alleen maar snikken van verdriet… mijn kind zo verdrietig en doorloopt zijn rouwproces zo “dapper” Doet wat de wereld van hem verwacht, maar soms is mijn kind mijn kind niet meer….net zoals jij niet meer jezelf bent… en niemand kan je op zo’n moment steunen of troosten… Jij bent een machteloze moeder…ik ook…

    • Odilia 30/11/2016 bij 11:27 am #

      Lieve Moeder,

      Het klopt, niemand kan je troosten. Maar wel steunen. Ik hoop dat je mensen hebt in je omgeving die steun kunnen geven, jou aanhoren en bij je blijven als je tranen vloeien. Dat heb je zo nodig. Maar mischien kan je hier ook wat steun vinden.
      Heel veel pijn doet het als je je kind verdrietig ziet. Dat zou je je kind willen besparen. Maar het noodlot heeft anders bepaald. Je schrijft dat hij doet wat de wereld verwacht maar hij zou eigenlijk moeten doen wat hij voelt. Hij is dapper maar hij mag ook wel eens niet dapper zijn. Hij is nog zo jong. En de weg die hij moet gaan is zwaar voor zo’n kind aan de beginstreep van de puberteit. Zo wie zo al een moeilijke fase waar hij doorheen moet en nu is hij dus extra belast. Ook jullie beiden hebben vanaf nu een nieuwe identiteit, een nieuwe ik. Jij als weduwe en moeder van een half wees en jouw zoon als halfwees. Dat is een zware opgave. Je wil je zoon goed opvangen en jezelf mag je niet vergeten. Ik herken het machteloze gevoel dat je schrijft. Ik heb die weg ook moeten gaan. Het zal jou ook lukken om over de hobbels en bobbels te gaan. Het gaat met ups en downs. Maar het kost veel tijd. En die tijd bepaal jij! Neem alle tijd en wat iemand of de wereld ook zegt. Leg het naast je neer. Veel sterkte.

      Lieve groet,
      Odilia

  24. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 30/11/2016 bij 9:27 am #

    Dear Pean,

    I’m working now for a couple of days in the Harefield Hospital, Middlesex, London, UK, but even here, dear-one, I’m thinking of you hoping that it goes a very tiny bit more better with you.

    I know, I know, I know, you don’t have to tell me again, you have to do everything in your own way, your own experience, and your own pace, but I only want you to know that I will be there whenever you need me.

    Please try to hold on and stay strong,

    Bye, hugggies plus xxx,

    yours Michelle

  25. Een moeder 30/11/2016 bij 6:34 pm #

    Ik lees je stukje wel meerdere malen achter elkaar het blijft malen door mijn hoofd. Je blijft de moeder van een lieve zoon ook al is hij er niet meer. Er komt een dag dat je je “ik “weer bij elkaar raapt en je weer kleine stapjes voor uit ga maar daar moet dit wel eerst aan vooraf gaan lieve Pien. Ik spreek niet uit ervaring maar van meegemaakte situatie van dichtbij. Ga praten Pien neem iemand bij de hand je hebt misschien nog zoveel vragen. Lieve Pien blijf zoeken naar je ik stukje bij beetje jij bepaald hoe snel je gaat neem de tijd
    Veel liefs een mama

  26. @Hadeke 30/11/2016 bij 6:47 pm #

    Ik lees en zwijg en denk en lees toch heel veel jou.
    Ik zou heel veel wijze en steunende woorden willen schrijven, maar ze zijn ernstig zoek. Toch lees ik ook houvast in je eigen woorden. Ik lees dezelfde Pien als in de oude ‘vertrouwde’ stukjes op je blog. Dezelfde Pien met een groot gemis. En ik denk dat iedere lezer met jou mee ‘mist’ en zich de radeloosheid zo goed kan voorstellen en samen met jou zou willen zoeken naar de toverstaf, die jou weer heel kan maken.
    Geen woord van mij zal de lading dekken, maar zwijgen na dit lezen … Misschien helpt het een heel klein beetje om te weten dat jij ‘gezien’ wordt.

  27. Mees 01/12/2016 bij 7:15 am #

    Ik las deze en dacht aan jou dus vertel ik het jou

    No coming, no going,
    No after, no before,
    I hold you close,
    I release you to be free,
    I am in you,
    And you are in me.

    X

  28. Lijntje 01/12/2016 bij 9:15 am #

    Lieve Pien,
    Af en toe kom ik hier even bij je op bezoek. Mijn hart huilt als ik je geworstel lees. Het is zo hard om een kind te verliezen. Gelukkig heb ik dat (nog) niet hoeven meemaken.
    Kon men het maar aan je zien dat je anders bent geworden. Dan hoef je de schijn van “gewoon” niet op te houden tegenover de buitenwereld. Dan zou je gewoon je nieuwe “ik” mogen zijn. Een “ik” met een onbeschrijflijk verlies in haar leven.
    Jammer dat de rouwband niet meer gebruikt wordt.
    Misschien een stom en hopeloos praktisch ideetje, maar waarom maak je er niet een? Als armbandje om je pols bijvoorbeeld. Met een kleinnood van Pieter eraan. Dan is hij ook in de buitenwereld bij je. En dan kunnen mensen niet om jou en hem heen.
    Alle beetjes helpen.
    Heel veel sterkte en
    Liefs van Lijntje.

  29. Anoniem 01/12/2016 bij 2:50 pm #

    Ik ben nog steeds op zoek mijn ik terug te vinden
    Bij mij/ons is mijn man/vader plotseling overleden
    Ik begrijp je zó goed

  30. Zomaar een nabestaande-MH17-moeder… 01/12/2016 bij 3:34 pm #

    Lieve Pien,
    Ik denk nog steeds aan je……
    Please do hold on and try to stay strong, and always in your own way and setting your own pace.
    Hugggies + xxx,
    yours Michelle

  31. Saskia 01/12/2016 bij 4:53 pm #

    Pien. Het is allemaal nog zo vers..zo kort geleden. Je kan niet verwachten dat je al een nieuwe ik aan het opbouwen bent.. je hart is stuk en dat moet eerst wat voorzichtig gelijmd worden.. dat kost tijd.. heel veel tijd. Ik kan je niet troosten.ik kan wel naar je luisteren en je stukjes lezen. Hier kan je je ongeneerd uiten zo vaak als je wilt. En mocht je eens behoefte hebben aan een lange wandeling mag je me mailen. Dat kan ik wel voor je doen.

  32. Floortje 02/12/2016 bij 8:06 am #

    Lieve Pien, wat kan ik hier na al die reacties nog aan toevoegen. Het is gewoon de bodem en nog lager waar je tegenaan knotst. Maar in het zwarte gat zijn al de Pienindekopjesmoeders en vaders bij je. En ergens, ergens komt er weer een plukje licht. Tot dan hoop ik dat je hier wat kracht en lucht vandaan kunt halen. Weet je, soms voel ik me een ongelooflijke taart om hier überhaupt te durven schrijven, want mijn enige zoon is er nog. Hoe weet ik nou wat te zeggen en denk ik jou te kunnen troosten. Ik leef intens met je mee. Je voelt je misschien nu stikalleen, maar dat ben je nooit lieve Pien. Heel veel sterkte en liefs. Xxx

  33. Anoniem 11/12/2016 bij 6:42 pm #

    Xxxxxxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: