Stil.

14 dec

Het liefst zou ik mijn overgebleven zonen thuis houden. Veilig in hun kamers waar niks kan gebeuren. Want ik weet nu dat het bestaat, dat een kind dood kan gaan. De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Nou, neem maar van mij aan dat dit niet klopt. Het vrezen staat niet in verhouding met dat wat je voelt als het werkelijk gebeurt.

Vanochtend staarde ik uit het raam, toevallig was het ook nog eens weer om niet vrolijk van te worden, en ik evalueerde een beetje met mezelf. Pieter is al bijna drie maanden dood. Die zin in mijn hoofd is tegenwoordig al genoeg om me te laten huilen en niet verder te willen denken. Maar dat moet ik nu van mijzelf.

Doordenken, door laten klinken, door laten dringen. Ik ga namelijk niet door terwijl dat wel zou moeten. De afgelopen maanden hebben zich samengepropt in één gierend, oorsuizend momentje van nog geen half uurtje. Het voelt alsof mijn leven, mijn bewustzijn in een loop zit, een pauze, een stilstand.

Mijn gevoel hield op op het moment dat er gezegd werd “Pieter is dood.” Ik ben nog steeds bezig met die drie woorden. Er klopt gewoon iets niet aan die zin. Er moet een foutje gemaakt zijn. Die jongen die daar ligt in zijn kist met zijn broers en vrienden om hem heen is niet mijn zoon.

Zonen gaan niet dood. Al die kaarten en brieven zijn verkeerd bezorgd. Dat gaat niet over mijn kind. Dat kruisje achter zijn naam op het overlijdensbericht van mijn oma is een drukfout. Die man die probeert grappig te zijn, de urn met je as neerploft en zegt “Hier heb je je zoon terug.” , die wil ik niet kennen.

Alles staat stil vanaf dat moment die zaterdagochtend heel vroeg. Ow, vergis je niet. Ik leef door, doe mijn dingen, heb zelfs plezier en geniet van gebeurtenissen. Maar alles staat wel stil.

Stil in een eng donker hoekje van mijn hart. Stil in dat ademloze gedeelte in mijn hoofd. Stil. Overal is stil aanwezig. Stil doet pijn. Ik wil stil niet. Maar ik durf nog steeds niet heel veel lawaai te maken. Stil is niet zo maar weg te jagen.

Laat mij nog maar even fluisteren. Lieve woordjes in het oor van mijn jochie. Heel zachtjes. “Ik mis je zo.” Als ik ga slapen. “Slaap lekker, Pikkieman.” Heel zachtjes.

18 Reacties to “Stil.”

  1. harmke jansen 14/12/2016 bij 7:03 pm #

    Ik ben na wat er met jou zoon is gebeurd heel bang geweest voor mijn zoon die elke morgen vroeg op moet en ver weg….ik zat bijna te wachten tot er echt wat gebeurde….er kan namelijk idd elke dag iets gebeuren….Daar weet jij alles van! En natuurlijk leef je door….maar hoe daar heb ik geen idee van….

  2. folkert 14/12/2016 bij 7:10 pm #

    En weer zuiver en puur Pien. Knuf

  3. bertruisch 14/12/2016 bij 7:11 pm #

    Knuffel. 😘

  4. lien 14/12/2016 bij 7:12 pm #

    Ach, ik vind het zo erg Pien. X

  5. Lien 14/12/2016 bij 7:25 pm #

    Huh? Lees ik nou goed dat iemand grappig denkt te zijn met z’n opmerking bij het overhandigen van de urn? Sjeeeesus…. wat misplaatst. Verder een hele dikke knuf voor mijn dappere vriendinnetje.

    • Anna 15/12/2016 bij 12:41 am #

      Wat een vreselijk misplaatste opmerking!!

  6. Annemieke V 14/12/2016 bij 7:32 pm #

    Heartrending pain, alles verstild en versteend, think of you Pienxxxxxxxx

  7. Margreet 14/12/2016 bij 7:37 pm #

    🎵stil in mij, ik heb nergens woorden voor🎵
    Sprakeloos vanwege wederom mooie en intense verwoording van het ergste wat je kan overkomen?!

    🎵Zo stil, in mij🎵

  8. Suzan 14/12/2016 bij 7:44 pm #

    Ik ben stil van je woorden lieve Pien.

  9. Treesie Trees 14/12/2016 bij 8:14 pm #

    X <3

  10. Chielie 15/12/2016 bij 1:48 am #

    ‘Overal is stil aanwezig’. Prachtig opgeschreven. En logisch. Maar daarmee niet over.

  11. Lotus Lilly 15/12/2016 bij 7:30 am #

    Inderdaad een misplaatste opmerking over de urn…..vreselijk! Wat ga je diep in dit verdriet Pien, hoe erg is dit voor jou. Dikke knuf

  12. Leonie 15/12/2016 bij 8:32 am #

    Lieve Pien,
    Mannen kunnen ongelooflijk onhandige pummels zijn die niet weten hoe ze met hun verdriet over het verlies van een kind om moeten gaan.
    Om stil van te worden.

  13. teuntjevansw 15/12/2016 bij 11:35 am #

    als het al een onhandigheid is dan wel een onvergeeflijke.
    veel hartjes voor jou.

  14. Floortje 15/12/2016 bij 12:41 pm #

    Lieve Pien, ik vind het zo vreselijk naar voor je. Gisteren had ik een crematie van een man die, afzonderlijk van elkaar, zijn zoon en later zijn dochter verloor. Hij zei altijd dat het zooo verkeerd voelt als je kinderen eerder gaan. Onbeschrijflijk. Dat klopt gewoon heel erg niet aan het leven. Hoe jij het beschrijft, maak je het wel zo meevoelbaar mogelijk denk ik. Knap vind ik dat. Dikke knuffel xxxxxx

  15. fioonathome 15/12/2016 bij 8:08 pm #

    Lieve Pien, ik ben stil, voor jou, voor Pieter…knuffel

  16. Tink 15/12/2016 bij 10:01 pm #

    …………………… *raapt onderkaak van de grond*
    Knuf voor jou!

  17. Carry Roozendaal 17/12/2016 bij 10:21 pm #

    ‘Kom terug.’

    Als ik die woorden eens zó zacht kon zeggen

    dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken

    dat ik ze dacht…

    en als iemand dan terug zou zeggen

    of desnoods alleen maar terug zou denken

    op een ochtend:

    ‘Ja.’

    Toon Tellegen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: