Weg.

15 dec

Toen Marian, de dochter van mijn oma, overleed zei mijn oma iedere keer “Hoe kan dat nou? Dat ze ineens zo maar weg is? Dat ze er niet meer is? “ Ik meende haar te begrijpen, haar gemis te voelen, de onverklaarbare leegte te snappen. Ik had niet fouter kunnen zitten. De zin “Hoe kan ze er nou gewoon niet meer zijn? “ hamert dagelijks door mijn hoofd.

Hoe is het toch mogelijk dat Pieter er niet meer is? Er nooit meer zal zijn? Mijn kind van vlees en bloed. Hij hoort hier, niet ergens anders waar ik niet kan zijn. Nu heb ik niets meer en voel me zo incompleet. Nooit meer vijf, voor altijd een lege stoel aan tafel.

Dat bijt, dat doet zeer en dat vermorzelt. Ik ben niet meer compleet, ik ben een moederdier dat een jong heeft verloren. Ik verdwaal in de zoektocht naar mijn kind. Waar is hij? Soms ruik ik hem en maken herinneringen me blij. Zorgen er voor dat hij iets dichterbij lijkt.

Ik zie plekken in huis waar dingen van hem gelegen zouden hebben. Ik vind dingen die ik anders kwijt was geweest. Iedere keer dat ik mijn naaimachine aanzet denk ik aan Pieter. Aan jou. En ik mis je zo verschrikkelijk. Hoe kun je nou toch zo maar ineens helemaal weg zijn?

Ik zou beter moeten weten. Je eerste drie nachten van je leven lag je in het ziekenhuis in een plastic bakje naast mijn bed. De laatste drie nachten dat je nog hier was, lag ik naast je dode lichaam. Verkrampte mijn hele binnenste van verdriet, kon ik niet eens huilen en beet mijn wangen aan flarden.

Toch zoek ik nog steeds bevestiging. Dat je er echt niet meer bent. Ik heb gezien hoe de kist waarin je lag de oven werd ingeschoven, voelde de onherstelbare hitte in mijn gezicht. Ik kon me een voorstelling maken van wat er met jou in die oven gebeurde. Klinisch. Praktisch. Realistisch. Maar toch snap ik nog steeds niet waar je gebleven bent.

13 Reacties to “Weg.”

  1. Monique 15/12/2016 bij 8:51 pm #

    Lieve Pien, jou verdriet gaat dwars door mijn hart. Woorden kunnen die pijn niet verzachten. Toch ben jij Pieter en je familie elke dag nog in mijn gedachten.

  2. Chielie 15/12/2016 bij 9:01 pm #

    X

  3. Floortje 15/12/2016 bij 9:53 pm #

    Lieve Pien, ik blijf typen en gummen omdat het gewoon allemaal totaal poep klinkt wat ik neer zet. Er is toch ook werkelijk niks zinnigs te zeggen. Daarom dikke spierbal en xxxxx voor jou als supermoeder.

  4. Simone 15/12/2016 bij 10:50 pm #

    Precies Floortje, ik kan je de hand schudden…
    Dikke knuf Pien😘😘😘

  5. Anna 15/12/2016 bij 10:51 pm #

    De scherpe rand van verdriet en gemis slijt met de tijd. De heimwee komt dan zo hard terug. Ik zou er zoveel voor over hebben om nog een keer een bakje koffie kon drinken met z’n allen. Die geur die er ineens kan zijn, iemand die je ziet lopen met dezelfde gelijkenis, van dat soort dingen. Je komt er wel Pien, ook jij!

  6. fioonathome 16/12/2016 bij 6:50 am #

    Lieve Pien, xxx

  7. Margreet 16/12/2016 bij 7:15 am #

    …………………..❤😢

  8. Wilrike 16/12/2016 bij 2:30 pm #

    Het is niet te bevatten, en ook dat schijf je zo treffend.

  9. Truus 17/12/2016 bij 12:37 pm #

    Rouw is de prijs die we betalen voor het vermogen lief te hebben. Veel sterkte!

  10. Irene 17/12/2016 bij 9:17 pm #

    Waar ben je, hoe kan het, de lege stoel, afwezig, niemand zo aanwezig als je dode kind.
    De pijn is verschrikkelijk. Verdriet en vreugde moeten een weg zoeken in je leven. Soms is het één weg, soms lopen ze parallel , heel vaak kan je noch bij de ene weg noch bij de andere komen. Een tegenstrijdig levensgevoel.. Er is hoop geloof me, het verdriet zal nooit overgaan, het verdriet wordt misschien een vriendje van de vreugde.. Tijd heelt niet alle wonden. Vreugde én verdriet willen het samen gaan vinden.

    Al het goede voor jou en degenen die Pieter missen en liefhebben.

  11. teuntjevansw 18/12/2016 bij 5:42 pm #

    xxx

  12. Jolanda 18/12/2016 bij 6:34 pm #

    Hoe kan je met zoveel pijn en verdriet iedere keer weer zoiets moois op papier zetten….❤️❤️

  13. Lieke 18/12/2016 bij 10:16 pm #

    Zoals Anna zegt, het scherpe gaat er uiteindelijk wel af. Maar dan nog blijven de momenten dat onverwacht, onbedacht, je hart samengeknepen wordt, de tranen in je ogen springen. Gewoon midden op straat. Zomaar.
    Er is geen handleiding voor verdriet en rouw. Gun jezelf de tijd. Het is nog zo vers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: