Hemd.

8 jan

Gisteravond zat ik foto’s te kijken. Van toen je er al niet meer was maar toch nog wel. De foto die ik van je genomen heb op zaterdagochtend een uur of zeven in het mortuarium. Ik vroeg aan mijn vader of dat wel kon, een foto maken van jou op dat moment. “Natuurlijk” zei hij.

De schouw  was net voorbij, je lag in een apart kamertje met stemmige schilderijen en een keurig dekentje over de helft van je lichaam. Ik zag alleen je borst en je gezicht. Ik schrok even toen ik het operatiehemd zag dat je droeg. Hoe vaak had ik dat blauwgele hemd wel niet aangehad de afgelopen jaren? En iedere keer had ik de bibbers zodat  ik de drukknoopjes scheef aan elkaar drukte of helemaal niet omdat er altijd wel een paar ontbraken. De zenuwen en hopen op een goede afloop. En het liep ook altijd goed af.

Maar daar lag jij. In dat zelfde hemd. Maar zonder goede afloop. Wel een goedbedoelde poging om je een beetje gekleed te tonen aan ons want je eigen kleren waren kapot geknipt en bebloed. Twee grote dikke proppen watten staken uit je oren. Wat blauwe plekken bij je rechteroog en linkerwang. Je mond stond een beetje open en je gezicht was niet meer helemaal symmetrisch.

Maar ik zie je. Ik herken je. Ik heb je terug gevonden, je bent weer bij mij. Ik wil je meenemen naar mijn nest.  Dat rare hemd uitdoen, je wakker schudden en je op je donder geven omdat je zo onvoorzichtig was op de weg naar huis. Ik hou je vast, kus je en laat je niet meer los. Alles wordt koud, ik voel mezelf bevriezen zodat ik niks meer hoef te voelen. Een hart en tranen van ijs.

Nu, meer dan drie maanden later begin ik te ontdooien. Begin ik zomaar te huilen tijdens een gezellige borrel met vrienden. Blijf ik troosteloos in bed liggen tot negen uur ’s ochtends.  Gooi ik de teveel gekochte speklapjes snikkend in de vuilnisbak en vervloek je konijn omdat hij jou overleefd heeft. En voel me zo alleen, zo incompleet, zo onvoorstelbaar niks. Niks, nooit meer.

Ik werd altijd weer wakker met dat stomme operatiehemd aan. Jij niet. En ik durf niet eens te denken aan het commentaar dat je gegeven zou hebben op dat hemd. Totaal verkeerde kleuren, rare kraag. Ik weet zeker dat je meteen de volgende dag een cool, gaaf, strak designhemd voor de OK was gaan ontwerpen. Dat doe ik dan aan, mocht het ooit weer nodig zijn.

19 Reacties to “Hemd.”

  1. Monique 08/01/2017 bij 7:52 pm #

    ❤❤❤

  2. Hanneke 08/01/2017 bij 8:09 pm #

    Weer zo erg wreed mooi.

  3. Marja 08/01/2017 bij 8:24 pm #

    Steeds als ik een stukje van je lees veeg ik weer tranen van mijn wangen. Wat een hartverscheurend verdriet moet jij hebben. Zo wreed , een kind verliezen.. zo vreselijk wreed!!

  4. Margreet 09/01/2017 bij 2:39 am #

    Als dit een roman was geweest, had ik het op een gegeven moment weggelegd. Te intens. Te verdrietig. Maar dit is verschrikkelijk genoeg allemaal waar gebeurd. Wil met je mee blijven leven, kan niet voelen wat jij voelt. Onmogelijk. Kan je wel het gevoel geven dat ik meeleef. Door jou te blijven lezen en te reageren. ❤

  5. Saskia 09/01/2017 bij 4:55 am #

    Wens je oprecht veel sterkte Pien. Voor jou en jouw familie . Kan me nauwelijks indenken hoe leeg dit moet voelen. . Ben wel blij om te lezen dat je langzaam aan ontdooit …

  6. harmke jansen 09/01/2017 bij 6:28 am #

    Schrijnend…pijnlijk…hartverscheurend Pien….dat ontdooien en huilen….gooi het er uit! Ik wens je oprecht alle kracht…dat kun je gebruiken!

  7. Suzan 09/01/2017 bij 7:28 am #

    Lieve Pien 💔

  8. Tink 09/01/2017 bij 8:34 am #

    Och Pien…. :'( Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  9. Moon 09/01/2017 bij 9:24 am #

    Ik lees jou stukjes met een lach en een traan. Een lach vanwege de mooie manier waarop jij over Pieter schrijf, al is de rede waarom jij over hem schrijf alles behalve mooi. De traan omdat het zo intens is. Elke keer als ik jou stukjes lees denk ik, ik hoop dit echt nooit mee te maken. Weet dat ik met je meeleef. Hierbij een hele dikke knuffel! xxx

  10. Anoniem 09/01/2017 bij 9:48 am #

    ❤️❤️Heel veel knuffels van mij! Voor jullie.😘

  11. Irene 09/01/2017 bij 3:43 pm #

    Lieve Pien,

    Mensen kunnen zich niet voorstellen hoe het voelt een kind te verliezen. Men denkt het te weten, ooit ik ook. Je woorden Pien dragen bij, om het te laten begrijpen, hoe eenzaam en knock-out het voelt. Dragen bij aan het feit dat het nooit meer hetzelfde zal zijn in de levens van ouders, het gezin dat ontwricht is.

    Je schrijft voor jezelf, maar Pien het is zo goed dat de kracht van je woorden mensen bereiken, het ontroert, men staat er bij stil, daarbij ontstaat er begrip, want dat is alles wat een moeder nodig heeft, echt begrip en een warme arm om je heen. Het draagt bij, dat goed bedoelde, maar soms zo pijnlijke opmerkingen, minder gemaakt worden.

    Blijf schrijven Pien, je helpt echt de mensen met een groot verlies, maar ook degenen die niet weten wat te zeggen tegen een ontroostbaar mens,

    Herkenbaar en weten, dat je niet gek bent, is al zoveel.

    Liefs Pien,

    Irene

    • harmke jansen 09/01/2017 bij 6:32 pm #

      Ik weet nog geen fractie…geen seconde van het verlies van een kind…dat ga ik me never nooit niet verbeelden…ik kan 1 ding hopen…en dat is dat het mij nooit overkomt! Voelen hoe het is voor ouders…het verlies van een kind….dat weet je alleen als je dat overkomt!

    • Margreet 09/01/2017 bij 7:27 pm #

    • Margreet 09/01/2017 bij 7:28 pm #

      Irene:❤

  12. Desiree 09/01/2017 bij 7:16 pm #

    😪

  13. Lotus Lilly 09/01/2017 bij 9:19 pm #

    Dit verhaal drukt iets minder op mijn borst dan al jouw vorige verhalen….ik hoop dat jij ook wat minder druk begint te voelen van het loodzware verdriet. liefs

  14. teuntjevansw 10/01/2017 bij 11:43 am #

    ach m’n lieve mens … van jouw persoonlijke smeltende ijskap de switch naar het OK designhemd, jullie twee-eenheid in een notendop. {{ }} en xxx.

  15. Floortje 11/01/2017 bij 10:06 pm #

    Lieve Pien, ontelbare hartjes jouw kant op. En de gouden griffel, die ook. ♡♡♡

  16. Anmar 13/01/2017 bij 8:34 am #

    Van de week zag ik bij een detective serie hoe er werd aangebeld door een agent. Hoe de vrouw reageerde welke de deur opende. Ze mee ging om haar zoon te identificeren. Hoe hij daar lag, zo jong, zo slapend. Je zal de moeder zijn. Het zal je overkomen. Je zal het maar zijn. Niemand zal ooit weten wat jij voelt. Hoe je ook meeleeft of -voelt. Jouw verdriet, jouw amputatie, jouw gemis, jouw zoon, jouw Pieter. Zijn leven, zijn toekomst.

    Respect, moederliefde en kracht, die woorden gaan door mijn hoofd als ik je blogs lees. ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: