Moeder.

17 mrt

Ik kijk vaak naar een foto van jou, gemaakt een paar minuten nadat je in het mortuarium was aangekomen,  bijna gelijktijdig met ons, jij was er ietsje eerder. Je hebt je kleren nog aan maar daar kijk ik niet naar. Ik kijk naar je koppie. Je hoofd vol met opgedroogd bloed en ik vraag me af of al die mensen die om je heen staan jou kunnen zien zoals ik je zie.

Politieagenten die geen seconden van je zijde zijn geweken sinds de oproep via hun mobilofoon.  De schouwarts die je op de brancard naar binnen heeft gehaald  en zorgvuldig de kleren van je lichaam heeft geknipt. Wat zagen zij? Een te jonge dode man?  Een zoveelste verkeersslachtoffer?

Ik weet alleen dat ik de ochtend na jouw dood je aan moest kleden en dat er drie vrouwen om me heen stonden. Drie vrouwen, drie moeders waarschijnlijk. Halverwege je lievelings  t-shirt bleef ik steken en lukte het me niet om mijn eigen dode kind aan te kleden.

En dat deed zo’n zeer. Ik kreeg die stijfbevroren armen niet in dat nauwe armgat. Wist ik veel dat ze je na de donoramputaties  in de vriezer hadden gelegd. Als een onsje gehakt. En daarom deed het me zo goed, die drie vrouwen die dit soort dingen dagelijks doen, maar nu, bij mijn Pieter, alle drie met tranen in hun ogen mij hielpen.

Ik kon zelf niet huilen. Ik streek de haren uit het gezicht van mijn kind. Ik snoof in zijn nek op zoek naar zijn geur. Ik had pijn. Ik wilde hem terug. Ik aaide zijn hoofd  en ik begreep niets meer.

Maar die drie vrouwen hielpen me. Propten zijn armen door het gat van zijn mouw. Wrikten zijn schoenen aan zijn eng krakende voeten. Keken naar me en wisten. Ik was niet de eerste moeder. Maar zij lieten mij denken van wel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16 Reacties to “Moeder.”

  1. Tink 17/03/2017 bij 11:08 pm #

    Ja, kan me indenken dat het goed doet als anderen laten zien dat ze ook geraakt zijn. Dat het voor hen niet het zoveelste lichaam is dat daar ligt, maar jouw Pieter en dus speciaal, al kenden ze hem niet. Dat het een piepklein beetje troost biedt op zo’n afgrijselijk moment. Zo goed dat zij er waren. X

  2. Pia 18/03/2017 bij 6:54 am #

    Dramatisch dat je dit toch moest meemaken als moeder…….Sterkte Pien x

  3. Thea 18/03/2017 bij 7:27 am #

    Knuffel

  4. Floortje 18/03/2017 bij 7:47 am #

    Lieve Pien, wat een fijne troost dat er op zo’n onmenselijk moment wel even echte mensen om je heen staan. Slik. Slik. Slik. Xxxxx

  5. Suzan 18/03/2017 bij 8:16 am #

    ❤lieverd

    • Anoniem 18/03/2017 bij 9:24 am #

      Pien, als ik dit lees voel ik pijn, laat staan wat jij moet voelen, dikke knuffel, meer heb ik niet…….

  6. Melanie 18/03/2017 bij 12:45 pm #

    Lieve Pien
    Ik lees je en het begint te regenen….
    Mijn moederhart krimpt ineen.
    X

  7. Wilrike 18/03/2017 bij 2:28 pm #

    Ook met lezen krijgen moeders tranen in hun ogen…
    X

  8. jasnetteke 18/03/2017 bij 4:22 pm #

    Hartverscheurend Pien! Met tranen lees ik je stukjes, ik kan me niet voorstellen hoe het voor je moet zijn. Mooi dat je het durft te delen, dapper ben je.

  9. lien 18/03/2017 bij 6:11 pm #

    Dag Pien, Rauwe pijn elke x weer in al je stukjes. Je krijgt geen gebruiksaanwijzing bij Hoe om te gaan met rouw. Dus doe wat je moet doen,voel wat je wilt voelen, maling aan een ieder. Sterkte vrouw x

  10. Ageeth Vredevoort 18/03/2017 bij 8:09 pm #

    Lieve Pien,

    Respect voor jou 😘.

    Knuffel Ageeth

  11. Mar en An 19/03/2017 bij 9:02 am #

    Respect sowieso voor jou. Maar ook voor allen die op dat moment, welk moment dan ook, dit werk kunnen maar ook willen doen. Je moet het maar kunnen, iedere keer weer. Die machteloosheid, radeloosheid, verdriet of woede meemaken. Respect Pien, respect! 💋

  12. Anoniem 20/03/2017 bij 12:48 pm #

    Lieve pien ! Wat moet ik nog zeggen ! Ik weet het niet . Alleen dat ik heel veel aan je moet denken phhh!! 💋

  13. tinus 20/03/2017 bij 9:22 pm #

    Lieverd ik kan niks meer zeggen,ik ben ijskoud geworden,je weet wat ik bedoel,dit gaat nooit meer over mijn hart huilt met je mee.tinus xx

  14. Jolanda 21/03/2017 bij 8:02 pm #

    Whowww… om stil van te worden!!!!💋

  15. Saskia 28/03/2017 bij 9:03 am #

    Mijn echtgenoot is zo’n politieagent die bij allerlei mensen zat die verongelukte en hun geknakte familieleden, nu zit hij al twee jaar thuis, geknakt net als de nabestaanden. Want het is en blijft mensenwerk met alle emoties die daar bij horen. Ook al denk je misschien dat het langs ze afglijdt, iedere dode kerft een diepe wond in hun hart en brein,totdat het zo dun word dat het knakt.
    Veel sterkte gewenst van mij, een moeder en partner van een hulpverlener in hart en ziel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: