Stilte.

6 apr

’s Avonds als iedereen naar bed is, de kippen in het hok zitten, de verwarming uit is en er een stilte heerst in huis, hoor ik jou het meest. De geluiden van overdag kunnen je dan niet meer overstemmen en ik word iets harder geconfronteerd  met jouw afwezigheid.

Maar dat is niet erg. Ik verwelkom de uren dat we met zijn tweeën zijn. Waarin ik even met niemand iets te maken heb, alleen met jou. Ik voel toch je aanwezigheid om me heen ook al ben je er niet echt meer. Mijn herinneringen, mijn gedachten, mijn gevoel, mijn verdriet. Mijn mooie kind.

En het spijt me zo dat je niet meer mee kan maken waar ik allemaal mee bezig ben omdat ik weet dat je graag had meegedaan. Dingen verzinnen, dingen maken, buiten effe samen een peuk roken en dan weer verder achter de naaimachine en tekentafel.

In deze rustige uren ben je wel even hier en probeer ik je te horen. Probeer je terug te luisteren, terug naar hier. Waar je hoort. Waar ik je zo mis.

Soms kom je aanrijden op je scooter en slaakt mijn ongeruste moederhart een verlichte zucht. Totdat ik op het laatste moment zie dat jij het helemaal niet bent. En dan is het even heel erg. Echt heel erg, Pik. Maar daar kun jij niks aandoen. Is niet jouw schuld.

En dat probeer ik je te vertellen in die stille uurtjes hier in huis. Ik ben niet boos op je. Ik schreeuw niet dat je godverdomme had moeten blijven pitten bij je vrienden. Ik gil niet dat je moet remmen. Ik zeg helemaal niks. Ik luister naar de stilte. Ik probeer je te horen. En ik hoor je. En ik zie je gezicht zo levendig voor me. En ik hou van je. En ik mis je.

18 Reacties to “Stilte.”

  1. Chrisje 06/04/2017 bij 10:06 pm #

    Lieve Pien, ik ken je niet. Ik heb ook/nog drie jongens, msschien raakt het me daarom zo enorm. Maar ik leef zo met je mee en tegelijkertijd ben ik zo blij dat ik niet jou ben. Ik hoop zo dat je het redt met je man en je jongens, vast wel, je lijkt me een sterk mens. Maar hé, wat heb je aan al dat geklets, je moet het alleen doen, voor jezelf en voor je jochie. Sterkte lieve, sterke moeder van drie!

  2. Ans 06/04/2017 bij 10:13 pm #

    Even een lieve omhelzing, soms is meer niet nodig 😘

  3. Tink 06/04/2017 bij 11:08 pm #

    En nog eentje van mij. X

  4. Anoniem 07/04/2017 bij 5:21 am #

    Pien wat moet ik nu nog zeggen , ik weet het niet , daarom van mij ook tien tallen knuffels erbij 💋

  5. Simone 07/04/2017 bij 5:24 am #

    Dikke knuf Pien!😘😘😘

  6. Harmke jansen 07/04/2017 bij 6:21 am #

    👍😘

  7. Margreet 07/04/2017 bij 7:09 am #

    Ik weet wat verliezen is. Maar niet van een kind. Oor verdovende stilte. ❤❤

    • Anoniem 07/04/2017 bij 7:40 am #

      Margreet ik weet ook wat verliesen is , maar een kind verliezen verschrikkelijk iederedag denkt ik aan pien !! En dan denk ik onze lieve heer heeft de boekhouding niet op orde als ze je kind van achtien afnemen !! Voor pien een dikke knuffel 💋

  8. Floortje 07/04/2017 bij 3:47 pm #

    Lieve Pien, wat vreselijk moet het zijn. Tegelijk vind ik het mooi om te lezen dat je Pieter zo dichtbij je voelt als je alleen bent in de stilte. Weer dikke brok in mijn keel. Een heleboel hugs voor jou. Volgens mij denken er tig moeders elke dag aan je. Hopelijk geeft je dat een klein beetje steun. Xxxxxxxxx

  9. monique 08/04/2017 bij 9:33 am #

    En Pieter hoort jou en ziet jou.
    En Pieter houd van jou en is bij jou.
    Houd vol Pien x

  10. Elisa 08/04/2017 bij 6:27 pm #

    Ik denk iedere dag aan je Pien en aan Pieter. Herken zoveel in wat je schrijft, het leven dat doorgaat, de zorg voor je andere kinderen en de tijd alleen, waarin je samen kunt zijn met het kind dat er niet meer is. Het verlangen, het gemis, het gat in je lijf. Ik bewonder je openheid en de manier waarop je hier woorden aan geeft. 💗

  11. Anoniem 09/04/2017 bij 5:32 pm #

    Pien … pien…. dat vreselijke gemis van je lieve kind phhh er gaat geen dag voorbij of ik denk aan jullie xxxx

  12. lien 09/04/2017 bij 8:10 pm #

    Ach Pien, Elke dag het gemis, het verdriet, het besef. Enorm. Sterkte x

  13. Moon 09/04/2017 bij 8:53 pm #

    Ik lees je stukjes, slik een keer, veeg een traan weg en soms komt er een glimlach. Vind het zo heftig te lezen wat jij doormaak. Maar aan de andere kant ook ontzettend knap verwoord. Lieve Pien, vind het fijn te lezen dat je Pieter dichtbij voel. Ik geloof ook dat hij heel dichtbij jou is.
    Voor jou een dikke knuffel.😘

  14. teuntjevansw 10/04/2017 bij 7:55 pm #

    wat een kostbare uren, Pien! en Floortje heeft gelijk met haar opmerking over mensen die elke dag aan je denken, want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jou en Pieter denk.

  15. floortje 11/04/2017 bij 12:16 pm #

    Lieve Pien,

    Soms lees ik je stukkies opnieuw en later nog eens en nog eens. Ik weet nog dat je eind september zei, toen er zoveel aandacht was, omdat je Pieter op Twitter liet zien in de opkamer en hoe mooi hij was, toen zei je iets van: het maakt me niet uit waarom mensen kijken, ik wil gewoon mijn kind laten zien, mijn mooie kind. Dat vond ik juist erg mooi en oprecht. Net als je stukkies sindsdien: die fietsen allemaal recht mijn hart en lijf en leden binnen. Soms voel ik me gewoon een beetje, ik weet het goede woord niet, of ik ten onrechte zo in je gevoelsleven mee’kijk’. Omdat ik je niet persoonlijk ken en toch heel persoonlijke verhalen van je lees. Tegelijk snap ik ook wel dat je, als je dat niet zou willen, je geen blog zou maken. Je maakt in mijn ogen het ergste mee dat een ouder kan meemaken. En altijd als er ergens een kind iets overkomt, raakt het en denk ik aan de ouders. Maar doordat jij er zo helder en rechtdoorzee over schrijft, doordat Pieter en mijn zoon bij elkaar op school zaten, doordat mijn zoon zo ontdaan thuiskwam in september en de sfeer in school zo’n indruk had gemaakt op hem, doordat de weg door Bemmel nooit meer hetzelfde is met de Paal van Piet vol schrijfsels, doordat je altijd zo precies de kern van verdriet en verlies weet te raken, wil ik je zo graag steeds een hart onder de riem steken. Leef ik oprecht met je mee. Ik vind je echt een kanjer, sorry voor het woord – kan het niet anders zeggen, dat je door het leven gaat hoe je gaat. Pieter was me er eentje, maar zijn moeder is me er ook eentje. Jullie vormen een bijzonder duo, dat zal nooit veranderen. Ik denk dat hij echt trots op je is. Waar dan ook. Eigenlijk wil ik je bedanken voor al je mooie stukjes en de inkijk die je geeft, hoe triest en ellendig de aanleiding ook. Veel liefs en een boel spierballen, Pien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: