Disk.

30 apr

De disk met foto’s van je ongeluk, de schouw en alle andere officiële rapporten zit standaard in mijn laptop. Iedere keer als ik mijn computer opstart rammelt en rommelt dat diskje een beetje heen en weer. En iedere  keer maakt dat geluid me aan het huiveren en verdrietig. Omdat ik weet wat er op dat schijfje staat. Omdat ik soms  maar ook heel vaak niet durf te kijken naar al die foto’s die er op staan.

Ik blijf schrikken ook al zeg ik dat tegen niemand. Ik blijf verbijsterd naar je hoofd en lichaam kijken. Dit kan niet. Dit is niet mijn kind. Dit is een kind in een oorlogsgebied na een bombardement. Dit moet een kind zijn, overreden op een plattelands weggetje in Groningen. Dit is mijn kind maar dit hoort niet te gebeuren. Dit zouden krantenfoto’s moeten zijn, ver van mijn bed.

Enge dingen die andere mensen overkomen maar niet mij. Niet hier waar ik zoveel van mijn zonen hou. Dit overkomt mij niet. Ik geloof dit niet.  Ik denk dat ik dat wel twintig keer heb gezegd tegen de politieagenten, die zaterdagmorgenvroeg in september. “Ik geloof dit niet.”

Toen vroeg ik: “Kunnen we hem zien? Ik wil naar hem toe.” Die ene agent zei “Nee, dat kan niet. Hij is nog daar.” Die zin. Die vreselijke zin. Die me liet beseffen dat ze misschien de waarheid spraken. Dat mijn kind met zijn hele lijffie en al nog verongelukt op een stomme straat in Bemmel lag.

Alles in mij wilde toen, meteen, nu, direct en zo snel als het kon naar die plek. Misschien kon ik nog wat doen. Iets wat zij vergeten waren. Moeders hebben magische krachten. Maar de agent was onverbiddelijk. Hij vroeg alleen aan me waar ze je naar toe moesten brengen. “Welk mortuarium?” vroeg hij zachtjes. Alles in mij vocht tegen dat woord, die term, die conclusie.

Toen we daar aankwamen stond er een lijkenwagen op de parkeerplaats en moesten we even wachten. Pas toen we binnen waren beseften we dat dat de auto was waarmee je terug naar ons was gebracht.

12 Reacties to “Disk.”

  1. Simone 30/04/2017 bij 9:01 pm #

    Gaat me door merg en been, lieve Pien!😘😘😘

  2. tinus 30/04/2017 bij 9:06 pm #

    ik word er beroert van schat en steenkoud er bij.ik heb zo met je te doen xx

  3. Moon 30/04/2017 bij 10:07 pm #

    De pure intensiteit, hoe jij alles verwoord, krijg er steeds een brok van in mijn keel. Maar daar heb jij niks aan. Daarom geef ik je een hele warme dikke knuffel😘

  4. Hanneke 01/05/2017 bij 3:04 am #

    ♥️

  5. Anoniem 01/05/2017 bij 4:54 am #

    Och pien ik weet niet wat ik zeggen moet
    Dikke knuffel xxx💋

    • Margreet 01/05/2017 bij 6:30 am #

      😓😓😓💋

  6. Harmke jansen 01/05/2017 bij 8:30 am #

    Afschuwelijk Pien…..mij mag het nooit overkomen….ik heb zo hard gewerkt samen met de kinderen aan waar we nu zijn……maar helaas….al wil ik het….ik heb er niks over te vertellen.

  7. lien 01/05/2017 bij 9:00 am #

    Ach Pien, hartverscheurend weer. X

  8. Floortje 01/05/2017 bij 9:12 am #

    Lieve Pien,
    Wat een stukkie weer. Je schrijft het zo dat je als lezende moeder bijna gaat denken dat je jouw huiveringwekkende ervaringen kunt voelen. Natuurlijk is dat nog bij lange na niet wat jij voelt, maar oh wat schrijf je het recht naar binnen, bij mij althans. Ik kan niks anders dan je alle liefs wensen en tonnen dikke spierballen sturen. Ik vind het gewoon zo ontzettend erg voor je. Sorry voor hoe suf dat klinkt. De Paal van Piet had gewoon nog een lantaarnpaal als alle andere moeten wezen. En jouw lieve Pieter had nu gewoon examen moeten kunnen doen. Sterkte lieve Pien. Xxx

    • Anoniem 01/05/2017 bij 10:58 am #

      Floortje wij kennen elkaar niet maar zo wat je zegt geen paal van piet … deze paal zal altijd de paal van piet blijven … maar het had echt de gewone lantaarnpaal moeten zijn
      Dikke knuffel pien xxx….ik moet zoveel aan je denken !

  9. Tink 01/05/2017 bij 7:47 pm #

    Ja, dat overkomt altijd alleen iemand anders… en nu was die ander opeens jij. Ik weet nog wel dat ik heb staan vloeken en staan roepen dat dit toch niet waar mocht zijn, toen een andere twitteraar me attent maakte op je berichtje. En het blijft even ongelooflijk. Dat zelfs die magische moederkrachten dit niet meer ongedaan konden maken.
    1 seconde zijn ogen dicht… en toen voor altijd :'(
    Die paal had inderdaad nog gewoon een paal moeten zijn.
    Big hugs voor jou, mama Pien.

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: