Opa.

1 mei

Twee dagen na je dood nam je opa, tijdens al het geregel, me apart en zei ”Pien, je hoeft je niet groot te houden. Niet stoer doen. Gewoon huilen.” Ik knikte. Ja, dat zou ik moeten doen. Ik hoorde mijn eigen oma zeggen “ Pol lacht altijd maar en zegt dat het wel goed komt”. Na een paar dagen mailde opa me. “Pien, als ik je nou eens meenam naar een groot bos waar je heel hard mag schreeuwen en huilen?”  “Nee” mailde ik terug.

Een dag of wat daarna schreef ik één van mijn eerste stukkies na lange tijd. Over je dood, over mijn pijn, over het missen. Over hoe het voelde om alleen te slapen in die kamer waar ik eerder naast je lag, de laatste drie nachten voor de crematie. Over flakkerende kaarslichtjes en verdriet.

Na het publiceren op Pienindekop belde opa me op. In tranen. Hij zei dat hij zo had moeten huilen om dat stukje. Toen zei ik tegen hem dat dit mijn manier van rouwen, huilen en verwerken was. Dat ik niet anders kon. Dat ik dat wel probeerde maar dat dat niet lukte. Mijn tranen bleven halverwege mijn luchtpijp vastzitten. En dat begreep hij steeds meer, Piet.

Ik wou dat je had meegemaakt hoe opa Rob mij geholpen en bij gestaan heeft. Ik wou dat je de snik in zijn stem had gehoord tijdens jouw uitvaartdienst. Dat je de liefde had gevoeld. De liefde voor jou toen we samen naar Utrecht reden om de aquarellen op te halen die een vriendin van mij van je gemaakt had.

Toen ik samen met je opa naar mijn oma ging. En dat hij even sigaretten ging halen voor haar zodat ik eerst even alleen kon zijn met mijn oma, met ons gezamenlijk verlies en verdriet. Want wie wist er nou beter hoe het was om een kind te verliezen?

Ik wou dat je het verdriet en de tranen op zijn gezicht had gezien toen ik de baar waarop jij lag naar binnen reed, de zondagochtend na je dood. En dat je had gezien hoe opa en oma alles regelden voor ons want wij waren een lamgeslagen zooitje zonder jou. Zonder jouw opa had ik dit allemaal niet gered.

En dat jouw dood de familiebanden zo heeft versterkt, al is de reden dan zo cru. Zo zie je maar, lief jong van me, dat je zelfs na je dood nog mensen dichter bij elkaar kan brengen. Want dat was één van je mooiste eigenschappen, ouwe bruggenbouwer van me. Hou van je. Mis je.

19 Reacties to “Opa.”

  1. Harmke jansen 01/05/2017 bij 7:15 pm #

    Ik schreef in het begin: als er een deur dicht gaat ( hoe afschuwelijk verscheurend verdrietig ook) gaat er altijd een andere deur open…..ik kan en kon dat niet geloven….is dit een kiertje dan? De versterkte banden met familie en/of vrienden? Ik heb zn respect voor jou Pien…..zoals je met alles ( het missen van vooral je kind) etc omgaat….op je eigen manier en zonder opsmunk!

  2. Wilrike Pasman 01/05/2017 bij 7:21 pm #

    Wat fijn zo’n steun,en toeverlaat. Zo bijzonder dat je zelfs,je vader/dochter in moeilijke tijden nog beter leert kennen. Mooi weer ❤❤❤

  3. Anoniem 01/05/2017 bij 7:51 pm #

    Heel veel respect pien…. en een dikke knuffel xxx

  4. Simone 01/05/2017 bij 8:06 pm #

    Wat lief Pien!😢

  5. Tink 01/05/2017 bij 8:39 pm #

    Jouw vader is er een uit duizenden. X

  6. Floortje 01/05/2017 bij 8:54 pm #

    Lieve Pien, wat een mooi stukje, wat een lieve (o)pa en wat een mooie brug die Pieter hier nog maar eens even heeft gebouwd. Jij bent net zo zeer een onmisbare schakel hierin. Een lieve supermoeder die zo goed en kwaad als het kan doorgaat, daar waar eigenlijk alles stopte. Dat vind ik ongelooflijk knap, dapper en bewonderenswaardig. Xxx

  7. Margreet 01/05/2017 bij 10:32 pm #

    ❤❤❤

  8. Monique 02/05/2017 bij 2:52 am #

  9. Anoniem 02/05/2017 bij 5:53 am #

    Knuffels voor opa en oma xxx
    Wat een lieve ouders pien ….
    Ik denk aan jullie allemaal .

  10. lien 02/05/2017 bij 9:41 am #

    Dag Pien, het mag ook niet zo te zijn, ouders en oma en opa die hun (klein) kind Pieter verliezen. Het enorme verdriet, maar wat een troost dat jullie elkaar zo kunnen steunen en vinden in dat verdriet. En Pieter als bruggen bouwer zelfs nu weer. Bijzonder kind . Ik wens jou en iedereen die zoveel van Pieter hield kracht en sterkte . X

  11. Trees 02/05/2017 bij 3:17 pm #

    Wauw… 🤗

  12. Melanie 03/05/2017 bij 4:32 am #

    Het blijft intiem maar ook zo bijzonder om je leven te lezen. Wat een mooie mensen omringen je…en wat verwoord je het toch elke keer “mooi”.
    Lieve knuffel

  13. teuntjevansw 03/05/2017 bij 8:42 am #

    slik … xxx

  14. Catharina Ameland 03/05/2017 bij 6:22 pm #

    Wat bijzonder dat je dit deelt, zo’n verdriet maar ook mooie momenten..
    Elke keer weer kippenvel en iets halverwege m’n luchtpijp.

  15. Suzan 03/05/2017 bij 6:40 pm #

  16. Anoniem 04/05/2017 bij 3:41 pm #

    Lieve pien .. ik hoop dat alle mensen die reageren op deze blog … ook vanavond aan pieter zullen denken !!! Knuffel pien xxx
    Ik denk aan jullie ..

    • Anoniem 04/05/2017 bij 9:07 pm #

      Beetje ongepaste reactie. Op 4 mei worden de oorlogsslachtoffers herdacht, die vochten voor onze vrijheid…….

      • pienbetuwe 06/05/2017 bij 5:47 pm #

        Ik snap wel wat Anoniem 1 bedoelt, Anoniem2. Maar reageren op anoniemen doe ik eigenlijk principieel niet.

  17. Anoniem 08/05/2017 bij 2:14 pm #

    Dank lieve pien .. ik ben blij dat u begrijpt wat ik bedoel .. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: