Ontslag.

9 jun

Al sinds jouw dood flikkert de lamp hier in de gang naast mijn kamer op gezette tijden. Niet vaak, niet continue maar wel op een manier die aangeeft dat hij binnen een seconde of wat de geest zal geven.

Maar dat gebeurt niet. Om de zoveel tijd flikkert en flakkert het licht en dan denk ik dat jij dat bent. Dat je probeert een boodschap door te geven. Een teken of wat dan ook. Maar laten we duidelijk zijn, ik geloof niet in een hiernamaals, ik geloof niet in geesten. Maar toch is het een prettige gedachte te denken dat jij het bent die wilt zeggen dat je aan me denkt.

Ik heb niets meer van je. Geen levend lijf, geen woorden, geen zoen, niks tastbaars. Je bent helemaal weg en daarom zoek ik misschien wel naar dingen waaruit zou kunnen blijken dat je toch nog een beetje hier bent. Ook al druist dat tegen al mijn principes en geloof in.

Liefhebbende moeders zijn eigenwijs. Ze willen dingen zien dus doen ze dat. En het helpt me een beetje. Ik vind troost in dat flakkerende lichtje dat na een seconde of wat weer normaal licht geeft. Al negen maanden lang. Een speciaal soort spaarlamp. Een moederhartenspaarlamp dus.

Ik heb niets meer van je. Alleen de herinneringen aan jou, je armen om me heen, jij zoals alleen jij kon zijn. Ik verbaas me nog elke dag dat ik verder blijk te kunnen gaan. Dat ik ben zonder dat jij er bent.

Ik ben er, maar niet helemaal. En de afgelopen dagen besefte ik dat ik straks, over een maandje of wat, je broers ook niet meer dagelijks zal zien als die ingebakken vanzelfsprekendheid die dat was. En dat gegeven zorgde er voor dat ik me de laatste paar dagen bodemloos verdrietig voel. Dat ik strompel om de dagen door te komen. Dat ik jou zo mis en straks je broers ook nog eens. Ook al is dat dan anders.

Ik ben ontslagen. Van de baan die ik het liefste deed. Zorgen voor mijn jongens. Het is klaar, het is gedaan. Maar mijn moederhart huilt.

 

 

15 Reacties to “Ontslag.”

  1. Marjs 09/06/2017 bij 9:49 pm #

    Lieve Pien.
    Mag ik je onwijs veel sterkte wensen met de nieuwe fase in je leven? Het gemis van Pieter en de volwassenheid van de andere 2 zonen. Tijd voor je eigen plekje. Je eigen leventje. Je eigen alles.. in je eigen nieuwe huisje bezig gehouden door je nieuwe baan. Kindjes, waar je weer veel liefde kunt geven en ook terug zult krijgen. Een nieuwe toekomst. Weliswaar met een zwart randje van gemis maar ook een rize randje van zoete herinneringen ! Het gaat je lukken lieverd. Dat gat in je hart wordt een naar litteken…. en er gaan zeker mooie dingen komen.. dat moet ook want dat verdien je!
    Liefs en een dikke knuffel! X

  2. Simone 09/06/2017 bij 9:50 pm #

    Pffffff Pien😢😘😘😘

  3. Anoniem 09/06/2017 bij 9:52 pm #

    Nee Pien, jij bent niet ontslagen, je zal ook nooit ontslag nemen. Jij bent moeder voor altijd.

  4. Suzan 09/06/2017 bij 10:27 pm #

    Mijn hart huilt met je mee Pien❤.

  5. Tink 09/06/2017 bij 11:52 pm #

    Ze zullen je altijd nodig hebben weet je…. Om al die dingen die alleen moeders weten. Hoe je een aardappel gaar krijgt. Help de vaatwasser lekt! Hoe komt die rare vlek in mijn lievelingsspijkerbroek en hoe krijg ik die er weer uit? Wat te doen bij liefdesverdriet. En een knoop aanzetten, hoe ehh………. mam??
    X

  6. Monique 10/06/2017 bij 3:52 am #

  7. Anoniem nr 1 10/06/2017 bij 4:30 am #

    Pien wat moet je toch veel door staan allemaal phhh. Ik denk aan je xxx

  8. Margreet 10/06/2017 bij 6:38 am #

    Moest gisteren als eerste aan jou denken toen ik mijn stukje over Mike op Facebook plaatste. Zo mooi intens geschreven weer pien. Zo goed verwoord. Zo godvergeten oneerlijk wat jou allemaal overkomt. ❤😓❤

  9. bertruisch 10/06/2017 bij 10:16 am #

    Geloof me Pien, of je nou moeder of vader bent, ontslagen als ouder wordt je nooit, ontslag nemen kan niet. Het is een beetje Hotel California…

  10. Harmke jansen 10/06/2017 bij 11:58 am #

    Gun je zelf dit nieuwe avontuur! Ik herken het!

  11. Anita 10/06/2017 bij 3:08 pm #

    Dag pien, als je je er ooit weer toe kan zetten om s wat te lezen: misschien kun je t boek: ‘wat een stervend brein niet kan, ‘ van Titus Rivas, s Googlen en/ of lezen. Heel veel sterkte met alles en als je dat niet ziet zitten, ook ok 😎😘🤗

  12. Moon 11/06/2017 bij 7:11 am #

    Moeder blijf je je hele leven! Al wordt de invulling anders nu ze niet met je meeverhuizen. Nieuwe fase, nieuwe invulling. Sterkte om ook hier weer je plek in te vinden! xxx

  13. Anoniem 11/06/2017 bij 10:48 am #

    Lieve lieve Pien XXX

  14. lien 11/06/2017 bij 4:56 pm #

    Ach Pien toch. X

  15. Jolanda 30/06/2017 bij 7:14 pm #

    Een nieuwe fase in je leven Pien!!!! En moeder voor altijd….💋

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: