De week.

20 jun

Het was de week van de eindexamenuitslagen. Ik zag overal tassen en vlaggen uit huizen hangen. Jij had dit jaar ook je diploma gehaald. Pies of keek omdat je nu eindelijk een strak plan voor je toekomst had.

Iedere vlag deed me een beetje zeer. Ik was natuurlijk blij voor de achterliggende scholier maar ik was wel de hele week triest.

Afgelopen week vertelde mijn fysiotherapeute me, die in de oudercie van je school zit, dat er op verzoek van de leerlingen en leraren er tijdens de diploma uitreikingen en bijbehorende  festiviteiten  weer even stil zou worden gestaan bij jouw dood maar ook bij jouw leven.

Ik hoorde de emotie in haar stem maar beet op mijn wang. Pas toen ik in de auto naar huis reed moest ik huilen. Soms komen tranen die niet gevallen zijn in de afgelopen maanden ineens tegelijk naar boven.

Ik huilde. Ik jankte. Ik vervloekte iedere tegenligger die er aan kwam. “Waarom ben jij niet dood in plaats van mijn zoon?” En ik was blij dat ik de weg naar huis uit mijn hoofd kende want ik zag geen moer. Maar dat dus na bijna negen maanden er nog niets geheeld is, nog niks gewend, nog nooit niet immer altijd never geaccepteerd is.

Het zij zo. Ik wil te snel en word soms corrigerend op mijn neus getikt. “Niet te stoer doen, Polleke” hoor ik mijn oma zeggen. Weet ik, lief wief. Ik was toevallig vandaag kersen aan het plukken en bedacht me dat ik morgen een grote zak vol voor haar zou meenemen.

Dat dus. En dat ik diepverdrietig aan mijn vader appte dat ik zo moest huilen om dat bericht van school. Dat ze je nog niet vergeten zijn en je willen noemen tijdens de slotdagen. Dat me dat zo vreselijk goed deed maar dat ik wel moest huilen. Waarop hij zei; “Ik ook”.

We zijn nog niet klaar met je, Pieter. Je bent in alles wat we doen. Ik draaide vanmiddag nog één van je favoriete nummers. Time of your life. Van Slim Shore and Code Black. Zo mooi en zo toepasselijk.  En ik zie je. Ik zie je op festivals helemaal uit je dak gaan. Feesten, het leven vieren, oneindige pret. Je zal er altijd bij zijn.

15 Reacties to “De week.”

  1. Pia 20/06/2017 bij 7:44 pm #

    ” ik ook ” x x

  2. Anoniem nr 1 20/06/2017 bij 8:04 pm #

    Och och wat moet ik nog zeggen ..ik weet het niet pien .. heel verdrietig allemaal .. knuffel ❤

  3. Margreet 20/06/2017 bij 8:49 pm #

    Ze zeggen wel dat alles slijt, ze zeggen wonden heelt de tijd. Maar dat is niet waar. Want net als er een heel klein vliesje, niet eens een korstje op je verscheurde hart komt, slaat zo’n gebeurtenis weer genadeloos toe. Om je weer gekwetst en verdrietig terug te gooien in de rauwe werkelijkheid. Een werkelijkheid die zo oneindig pijn doet. Sterkte lieve Pien.

  4. Simone 20/06/2017 bij 9:08 pm #

    Wat een ontzettend lief gebaar van school Pien!
    Vast heel fijn om bevestigd te krijgen dat Pieter nog steeds zo “leeft” bij anderen.
    😘😘😘

  5. Tink 20/06/2017 bij 11:22 pm #

    Zo mooi dat ze hem niet vergeten zijn.
    Maar auw… :'(
    X

  6. Floortje 21/06/2017 bij 4:54 pm #

    Lieve Pien,
    Ik moet al de hele tijd aan je denken met al die vlaggen overal. Er blijven zoveel kleine en grote en stomme en leuke en rare en heel gewone dingen komen die je zo met een ‘knal’ weer op de kale feiten drukken. Pieter had natuurlijk ook gewoon een dikke vlag moeten laten wapperen. En feestjes moeten af sjouwen. En dan de vetste ontwerpen gaan maken waar niemand het van terug had. Het is stom, zinloos en oneerlijk. Maar het is. En dat is zo heel erg ellendig. Ik leef met je mee. Elke dag. Voor wat het waard is. Jouw Pieter leefde het leven in volle vaart en heeft harder genoten dan menig mens in zijn lange leven. Maar dat dat een schrale troost is, snap ik. Dikke spierbundels voor jou, Pien. Xxx

  7. Anoniem 21/06/2017 bij 5:19 pm #

    😢

  8. Harmke jansen 22/06/2017 bij 5:57 am #

    Lieve Pien…..fijn dat ze Pieter er steeds bij betrekken als er wat is…..en 9 maanden …..ik vind je al zooooooooooo flink…..

  9. Wilrike 22/06/2017 bij 5:34 pm #

    Na twee dagen lezen huil ik nog steeds met je mee. Wat zwaar en ook: wat een mooi gebaar. De middelbare schoolvrienden hebben ook een zware periode gehad die ze met hem willen afsluiten. Wat een rollercoaster aan emoties. Dat wordt misschien anders, maar gaat never nooit weg. Tuurlijk is hij er altijd bij; hij is in jou. XX

  10. lien 22/06/2017 bij 8:11 pm #

    Ach Pien. Enorm onmogelijk oneerlijk , wat een verdriet. Wat er denk ik altijd weer zal zijn als er iets gebeurt of als je iets meemaakt , het enorme grote verlies van jullie Pieter . Mooi, dat de school , de leerlingen , zijn vrienden dit gebaar maken naar Pieter toe. Pien, je bent er nog lang niet , misschien nooit, misschien ooit Maar wat ben je dapper . Wens je kracht en moed. X

  11. Moon 24/06/2017 bij 7:42 am #

    Het is ook zo oneerlijk! Waarom Pieter. Wat een mooi gebaar van school. Pieter zal nooit vergeten worden… sterkte lief mens!

  12. Irene 24/06/2017 bij 4:26 pm #

    Lieve Pien,

    Je zal nooit klaar zijn met het missen van je zoon,

    Altijd zullen er speciale momenten zijn, waar hij niet bij is waar hij bij had moeten zijn. Of de gewone momenten, dat het verdriet je zomaar overvalt, juist wanneer je denkt het gaat beter, het lukt me om wat blijheid te voelen.

    Rouw is een rotwoord voor moeders die hun kind moeten missen.
    Het betekent, dat het ooit klaar is, gedaan. Nee dus. Want nooit meer is wel heel erg lang.

    Het is te verdragen, dat is het enige en soms bij vlagen voel je je ook weer goed en dankbaar om wat er wel is. Je kan het dragen Pien, met vreugde en verdriet kan je het dragen.

    Een warme groet Irene

  13. teuntje 27/06/2017 bij 9:53 am #

    wat een prachtschool! het huilen waard.

  14. Floortje 27/06/2017 bij 11:15 am #

    Lieve Pien, vanochtend was ik eindelijk weer eens in Bemmel bij appie heijn. Ik dacht aan je toen ik er rondliep, toen ik zo’n vakkenvulmenneke bezig zag, bij de bloemkool uiteraard. Ik moest denken aan hoe je schreef dat je er zo werktuiglijk je boodschappen deed toen Pieter net was overleden. Er zijn zoveel momenten dat ik aan je denk. Even weer tig spierballen en zonnestralen jouw kant op. Xxx

  15. Anoniem nr 1 01/07/2017 bij 8:58 am #

    Liefs pien !! Xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: